Acımasız Tanrı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Acımasız Tanrı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
30 Haziran 2012
SEETHER - FORSAKEN
Atıf ve Zehra Lale İşkembecisine girdiklerinde, restaurantın ön bölümünde sol taraftaki üç masa doluydu. Onlar da boş olan sağ taraftaki bir masaya oturdular. Montlarını çıkarıp vakit kaybetmeden menüye bakmaya başladılar. Biraz sonra garson yanlarına geldiğinde çoktan seçmişlerdi bile yiyeceklerini. Atıf kendisi için önden bir tuzlama, ardından da pilav üstü yarım kuzu kelle söyledi, Zehra için ise kuzu ciğer ile beyin salata. Birer de kola söylediler içecek olarak. Tam o sırada çapraz masada oturan, ortayaş üstü, düzgün giyimli bir bey seslendi Atıf’a:
“Sen bu hanım kızı sevmiyorsun galiba”
Atıf önce kendisine seslenildiğinden emin olamadı. Sesin geldiği masaya doğru dönüp baktığı anda adam aynı cümleyi yineledi Atıf’ın yüzüne bakarak:
“Sen bu hanım kızı sevmiyorsun galiba”
Atıf şaşkın bir gülümseyişle “Neden” diye sordu.
“Hem kuzu ciğer, hem de beyin salata yediriyorsun kıza, kolesterolden erken öldürmeye niyetlisin anlaşılan” diye gülerek yanıtladı adam. Zehra ve Atıf ufak bir kahkaha atınca adam devam etti:
“Maşallah, tansiyon ve kolesterol sorununuz hiç yok herhalde, ne güzel”
Masadan masaya birkaç dakika daha konuştuktan sonra, adam bir mahsuru olmayacaksa masalarına gelmek için izin istedi. “Tabi tabi buyurun” dedi ikisi de. Adam masalarına geldi, Atıf’ın yanındaki sandalyeye oturdu ve öncelikle kibar bir şekilde kendini tanıttı:
“Efendim benim adım Teoman, Deniz Kuvvetlerinden emekli bir albayım.”
Yemeklerden, tansiyondan, kolesterolden, gençlikten, kalp sorunlarından başladılar konuşmaya. Konu konuyu açtı, ya da konu konuyu açmadı da her konuyu Teoman Albay açtı. Ve neredeyse bütün hayat hikayesini anlattı oracıkta Albay iki gence.
Zehra, Albayın ne kadar da konuşmaya ve paylaşmaya hasret olduğunu düşündü. Aslında ne kadar yalnız olduğunu hissetti birden Albayın, içi acıdı. Bir yandan anlattıklarını dinlerken bir yandan yüzünü inceledi. Neşeli görüntüsünün ardındaki acıları hissetmeye çalıştı. Zehra bir yandan gözlemliyor, düşünüyor bir yandan da dinliyordu ama anlattıklarına pek yorumda bulunmuyor, soru sormuyordu. Atıf ise hem soru sorarak hem de yorumlarda bulunarak Albayın daha da fazla konuşmasını sağlıyordu. Esas olarak sohbeti götüren Teoman Albay ve Atıf'tı. Zehra sessiz bir dinleyiciydi.
Ve nihayetinde 'bunca kalp ve kolesterol sorunu olan birinin bu İşkembecide ne işi vardı' sorusuna gelindi. Albay anlatmaya devam etti. Kızının şu an sevdiği gençten ayrılmak ve nişan atmak üzere annesiyle birlikte, eski subay arkadaşı olan dünürlerine gittiklerini anlattı. Belli ki aslında şaşkınlıktan düşünemeyecek bir sarhoşlukla buraya gelmişti Teoman Albay. Üstelik aç bile değildi. Ya da sinir sistemi altüst olduğundan açlık hissetmiyordu. Sindiremiyordu kızına da, ailesine de yapılanları. Ve kendisinin tepkisiz kalmak zorunda oluşunu.
Neşeli şeylerden de bahsetti Albay. Niçin asker olduğundan, niçin denizci olduğundan, yıllar yıllar öncesinden, gençliğinden, fakir yıllarından, o günlerin Türkiyesinden.. Gidenlerden kalanlardan değişenlerden..
Bir ara Atıf ile Zehra’ya özür dileyerek “Siz nişanlı mısınız?” diye sordu. Zehra da Atıf da gülümseyerek aynı anda “Hayır” dediler. Atıf gülümseyerek devam etti “Bizim öyle bir ilişkimiz yok.” Zehra sustu, Albay ile bir an göz göze geldiler, Albay anladı. Neşesini yitirmeden bir anısını anlatmaya başladı Albay. Çıktığı bir Avrupa turu sırasında tanıştığı genç bir çifti anlattı. Fakat Zehra o andan itibaren anlatılanları duyuyor ama dinlemiyordu. Sanki beyni durmuş, tek bir cümleye kilitlenmişti: “Bizim öyle bir ilişkimiz yok.” Zaten tüm sohbet boyunca suskun olan Zehra’nın bundan sonraki asıl suskunluğu göze batmıyordu. Masadaki iki adamın sadece mimiklerini takip ediyordu Zehra. Onlar güldükçe, O da gülümsüyordu ki anlatılanları aslında dinlemediği anlaşılmasın, Albaya karşı saygısızlık yaptığı düşünülmesin diye. Bir ara söz konusu çiftin aslında evlenmeyecekken evlendiklerini anlattığını anladı Albayın. Ama beyninde geri dönüp de az önce duyduklarındaki detayları hatırlayamadı. Önemli de değildi. Önemli olan bir cümle vardı bu geceye ait. O da Atıf tarafından söylenmişti.
Nice zaman sonra Teoman Albay artık kalkması gerektiğini söyledi. Kızı ve eşi çoktan dönmüş olmalıydılar eve. Üçü birden ayağa kalktılar, el sıkıştılar ve birbirlerine teşekkür ettiler. Teoman Albay Atıf’ın elini sıktığı sırada, gözlerinin içine bakarak;
“Masaya oturduğumdan beri gözlemliyorum, böyle cici bir hanım kızı asla bulamazsın. Benim sözlerime güven, zaman çok farklı. Bu kızı sakın kaçırma! Nikah davetiyenizi de yine bu caddede yürürken karşılaşacağız ve o zaman alacağım.” dedi.
Dönüp Zehra’ya baktı. Ve kapıya yöneldi. Son bir kez daha Atıf’a bakarak;
“Bir gün söylediklerime hak vereceksin.” dedi ve kapıdan çıkıp gitti.
Zehra ve Atıf gülümser bir halde sandalyelerine oturdular. Ve hararetle konuşmaya başladılar. İkisi de kendi çıkarımlarını ve düşüncelerini anlatıyordu.
Zehra bütün akşamın tuhaflığını düşünmeye başladı. Neydi bu akşamın mesajı? Neydi onlara bu akşam verilen mesaj gerçekten? Çünkü her şey çok tuhaftı. İlk defa böyle bir şeyle karşılaşıyordu. Acımasız Tanrı filminin 19 matinesine gitmeyi planlamışlardı ama trafik engel olmuştu. Gidebildikleri 21 matinesinde de film bozulmuştu, tamir edilememişti. Bir insanın başına kaç kez gelir ki koltuğuna kadar oturmuşken gösterimi başlayan filmin bozulması? Tamir edilir beklentisiyle salonda geçirilen yarım saat. Ve Bağdat Caddesinde yemek yiyebilecekleri onlarca yer varken, o yorgunluklarının üzerine ve soğuğa rağmen yolu uzatmak pahasına gidilen Lale İşkembecisi. Öte yandan Teoman Albay’ın da sürekli gittiği bir yer değildi orası. Albay’ın en zor akşamlarından biriydi. Öyle ya, bir babanın da kızı her gün nişan atmıyordu. Ve Albay kolesterolünü bile unutup işkembe içmeye geliyordu bilinçsizce. Sonra insanların masalardan birbirine laf atması de normal bir şey miydi? Pek sık rastlanmayan bir durum olduğu aşikardı. Ve sonra adamın sanki kırk yıllık tanıdıklarıymış gibi bütün gece konuşması, hayatını anlatması…
Evet bu gece Tanrının onlara bir mesaj gönderdiğine emindi Zehra. Bir açıdan baktığında belli ki onlar Albay’ın karşısına, bu akşamı depresif yaşamaması için çıkmıştı ve Albay onlarla konuşarak bu zor akşamı bir şekilde daha rahat atlatmıştı. Peki ya Atıf ile Zehra’nın alması gereken şey neydi bunca inanılmaz tesadüften?!
Einstein’ın sözünü hatırladı birden Zehra. “Hayatını yaşamanın iki yolu vardır: Biri; hiçbir şey mucize değilmişçesine, Diğeri de; her şey bir mucizeymişçesine yaşamak.” Bu sözü ilk defa duyduğunda Atıf ile yeni tanışmışlardı ve Zehra, Atıf’ı karşısına çıkaran inanılmaz tesadüfe bir mucize gözüyle bakmıştı. O günden beri de iyisiyle kötüsüyle yaşadıkları her anı, yine bir mucize olarak değerlendirmişti. Çünkü bu erkek onun için gerçekten hayatın karşısına çıkardığı en güzel mucizelerden biriydi.
Şimdi soruyordu kendine Zehra.. Bu gecenin mesajı da bir mucize miydi? Albay o son cümleleri söylemek ve Atıf’a gözlerini açmasını salık vermek için mi çıkmıştı karşılarına? Atıf da artık mucizelere açabilecek miydi gözlerini? Görebilecek miydi? Yoksa Acımasız mıydı Tanrı bu akşamın izlenemeyen filmdeki gibi? Bu gecenin mesajı Albay’ın giderken söylediği son sözler değil de Atıf’ın ağzından dökülen o acımasız cümle miydi?
Mucize miydi Yaşam?
Acımasız mıydı Tanrı?
Vazgeçmek miydi Sonuç?
SON
Acımasız Tanrı, 1. Bölüm
Acımasız Tanrı, 2. Bölüm
Etiketler: Acımasız Tanrı, hikaye
18 Haziran 2012
Arcade Fire - Intervention
Nefesini sıkıştıran bir duyguyla güne uyandı Teoman Albay.
Kızını üzen insanlara, yine kızı yüzünden sessiz kalmak zorundaydı. Oysa
kanındaki delilik susmasını ve durmasını engelliyordu, o aileyi tamamen yok
etmek istiyordu. İçindeki bu bastırması gereken öfke nefes almasını
zorlaştırıyordu. Bugün büyük gündü. Bugün belki de hayatında yaşayacağı en zor
günlerden biriydi. Kızının çok yaralanacağı ve bir baba olarak onun çaresizce
bu olaya seyirci kalacağı gündü.
Emekli bir deniz albayıydı Teoman Bey. Modern hayat
tarzından taviz vermeyen dik başlı ve kültürlü eşi yüzünden albaylıktan ileriye
gidememişti mesleğinde. Diğer komutan eşlerine benzemezdi karısı. Bir bankada üst
düzey yöneticiydi. Katılması gereken günlere gitmez, katıldığı toplantılarda da
yasak olmasına rağmen herkesin şaşkın bakışları altında sigarasını içerdi,
yaşam tarzından ve zevklerinden feragat etmezdi. Böyle bir durumda da Teoman
Bey’in mesleki hayatında önü kapalıydı. Ama bundan dolayı şikayetçi de değildi
aslında. Ailesinin mutluluğu mesleğinin önündeydi pek çok askerin tersine.
Üzerine titrediği bir kızı vardı. Karı koca tüm maddi
olanaklarını kullanarak kızlarının hem rahat ve konforlu bir hayat
sürmesini hem de iyi bir eğitim almasını
sağlamışlardı. Pek çok asker kızı gibi katı bir disiplin içinde de büyümemişti.
Arkadaşlarıyla aktivitelere katılmakta bir engeli olmamıştı. Daha çocuk
yaşlarından beri, babasının asker arkadaşlarından birinin oğluna sevdalanmıştı.
Çocukluk yerini genç kızlığa bıraktığında da bu sevda tükenmemişti. Aynı
lojmanda yaşadıkları için ve babaları iyi arkadaş oldukları için, çok fazla
zamanı birlikte geçirmişlerdi. Ve devamında da bütün bir hayatı birlikte
geçirmeye karar vermişler, bu kararlarını aileleriyle paylaşmışlardı. Teoman
Albay bu duruma pek sevinmemişti. Çünkü, her ne kadar arkadaşını seviyorsa da,
kendi ailesine göre bir alt seviyede hayat sürdürdüklerini düşünüyordu.
Kısacası bu damat adayının kızına layık olmadığını, kızının şimdiye kadar
sürdürdüğü hayatı ona yaşatamayacağını düşünüyordu. Ama
kızının sevgisi ve kararı karşısında bir şey de yapamamıştı. Tek duası kızının
çok geç olmadan bu gerçekleri görebilmesiydi. Gençlerin isteklerine saygı duyan
aileler güzel bir nişan töreniyle bu kararı sevdikleriyle de paylaşmışlardı. Nişanlandıktan
sonra ilişkilerini gizlemeden rahatça yaşamaya başladılar. Sakin geçen ilk
nişan günlerinin devamında bir şeyler ters gitmeye başlamıştı. Kızı günden güne
daha da mutsuzlaşıyordu. Beklenilenin tam aksine, Teoman Albay’ın alt seviyede
gördüğü bu damat adayı verdiği kararı sorgulamaya başlamıştı. Oysa kızından
beklediği bir şeydi bu. Kızı verdiği kararı sorgulamalıydı. Kızı böyle bir
hayat ve böyle bir aile istemediği kararına ulaşmalıydı. Nasıl olabilirdi bu
tersi durum? Bir erkek, hem de böylesine vasat bir aileden çıkan bir erkek
nasıl olur da onun kızını red ederdi? Teoman Albay’ın kızını reddetmek hangi
erkeğin haddineydi? Vururdu! Ama hiçbir şey yapamıyordu. İki ailenin arası da
iyiden iyiye gerilmişti. Teoman Albay birkaç kez aba altından sopa da
göstermişti damada. Ama sonuçta evlenmek fikrinden vazgeçmişti bir kere oğlan.
Özür dileyerek bu nişanı bozmak istediğini dillendirmişti.
Ve büyük gün gelmişti artık. Nişanın bozulacağı gündü bugün.
Nişan bohçaları ve takılar karşılıklı iade edilecekti. Nefesi sıkışarak
kalkmıştı yataktan Teoman Albay. Sessiz ve huzursuz geçen günün ardından karısı,
bu işi anne kızın halledeceklerini ve onun gelmesini istemediklerini söyledi.
Kocasını çok iyi tanıyordu. Eğer hep birlikte giderlerse o evden sakin
çıkmaları mümkün olmayacaktı. Tartışmaların büyüyeceği ve belki de devamında
hiç istenmeyen şeylerin olabileceği ihtimali kuvvetliydi.
Telefonunu dahi almadan evden çıktı Teoman Albay. Önce uzun
uzun yürüdü Bağdat Caddesinde. Bir yandan içindeki öfkeyle baş etmeye
çalışıyor, o ailenin onları istememesini içine sindiremiyor, bir yandan da
kızının bu geceyi nasıl atlatacağını düşünüp üzüntüden perişan oluyordu. Karısı ve kızı artık bu saatlerde o eve nişan
bohçalarıyla birlikte gitmiş olmalılardı. Yürüdü yürüdü yürüdü. Karnı tok,
iştahı da olmamasına rağmen, üstelik de kalp sorunları ve hem yüksek tansiyon
hem yüksek kolesterol ile savaşırken kendini Lale İşkembecisinden içeriye
girerken buldu.
Etiketler: Acımasız Tanrı, hikaye
28 Mayıs 2012
MS MR - Hurricane
Her zamanki sakinliğinde bir Perşembe sabahına uyandı Zehra. Dün geceye kadar karar verememişti İstanbul’a hangi gün gideceğine. Uyandığında tavana bakarak düşündü bir süre. Genelde Cuma günleri giderdi ve hafta sonunu birlikte geçirirlerdi. ‘Bu kez Cumayı beklemeyeyim, bugün gideyim’ diyerek fırladı yataktan. Yola çıkmadan önce evi de toparlamaya karar vermişti çünkü. Hızlı bir şekilde yatak odasını, salonu ve koridordaki dağınıklıkları toparladı, bulaşıkları makineye dizdi, makineyi çalıştırdı. Bilgisayarını açıp beş günlük hava raporuna baktıktan sonra gardırobun önünde dikilmeye başladı. Atıf’a gidişlerinin hem heyecanlı ve güzel, hem de stresli yanıydı bu kıyafet seçimi. Kaç gün kalacağına, birlikte gidecekleri yerlere ve hava durumuna göre kıyafet seçmeye çalışırdı her zaman. Ama Atıf’ın sürprizleri sayesinde çoğu zaman hiç beklenmedik programlar da oluşurdu. Zehra Atıf’ın evinde böyle ani sürprizler için birkaç kıyafet bırakır olmuştu son zamanlarda.
Hava raporu önlerindeki beş gün için soğuk olacak diyordu. 3 kazak seçti Zehra açık tonlarda. Sevdiği İspanyol paça kotunu ve Atıf’ın yılbaşında armağan ettiği şapkalı sweati. Seçimleri yaptıktan sonrası kolaydı. On aydır öyle çok gelip gitmişti ki Atıf’a, artık çanta hazırlamak çocuk oyuncağıydı Zehra için. Zaten Atıf’ın evinde sürpriz geziler için bıraktığı kıyafetlerin yanı sıra pijamaları, yedek çamaşırları, ev kıyafetleri gibi şeyler ve şampuandan diş fırçasına her türlü temizlik bakım ürünleri de mevcuttu.
Sırt çantasına giyeceklerini yerleştirdikten sonra kahvaltı hazırladı kendine. Ve bilgisayarını açıp ipodunu şarj olması için taktı, birkaç şarkı açıp kahvaltısını yaptı. Ardından e-postalarına baktı. Perşembe akşamı o haftanın gösteriminde olan filmlerinin son akşamı olduğundan, bu gece kaçırmamaları gereken bir film var mı diye göz atmak için internette araştırma yaptı. Ve uzun zamandır gösterimde olmasına rağmen izleme fırsatı bulamadığı ‘Acımasız Tanrı’ filmini gördü. Vizyonda dördüncü haftası olduğu için yarından itibaren gösterimden kalkacağına neredeyse emindi. Atıf’a bir e-posta yazıp durumu anlattı ve imkân olursa gitmek istediğini belirtti. Bilgisayarı kapatıp duşa girdi. Duştan çıktığında biraz fazla rahat hareket ettiğini anlayıp kalan az sürede planladığı otobüse yetişmek için daha hızlı hareket etmeye başladı. Saçını kurutup giyindikten sonra el çantasını hazırladı. Yeşil ciltli not defterini, yeşil kalemini, ipodunu, cüzdanını, telefonunu ve fotoğraf makinesini itinayla yerleştirdi el çantasına. Bir süredir okumakta olduğu 'Boyalı Kuş'u dün gece bitirmişti. Kütüphanesinin önüne geçip hızlıca okunmamış kitaplara göz gezdirdi. Birden çok sevdiği yazar Aslı Erdoğan'ın kitaplarının olduğu rafa takıldı gözü ve hiç düşünmeden elini uzattı. 'Taş Bina ve Diğerleri'. Kitabın ilk sayfasını açtı ve 2 yıl öncesinden bir notla karşılaştı. Ömür'ün armağanıydı kitap hatırladı. Kitabı çantasına koyup yatak odasına aynanın önüne koştu. Yüzüne kremini sürüp hafif bir makyaj yaptı ve yola düştü.
Otobüse bindiği anda, her zamanki gibi kulağına müziğini, gözlerine kitabını aldı. Yolculuklarda uzun zamandır kitabını okurken aynı anda sevdiği şarkıları dinlemeyi de alışkanlık haline getirmişti. Üstelik bu Zehra'yı diğer yolcuların gürültülerinden uzak tutuyordu. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan Yalova’ya geldi bile. Otobüsten inip Pendik’e giden deniz otobüsüne bindi. Hava soğuk ve rüzgârlı, deniz dalgalı ama yolculuk süresi kısa.
Akşamüzeri, gün bitimine yakın zamanlarda indi Zehra Pendik’te. Atıf aldı onu deniz otobüsünden indiği yerde. Yemek yemek için Marina'da oyalanmadan doğru eve yollandılar. Saat 19 matinesine yetişmek niyetindelerdi. Ama trafik bu niyetlerine engel oldu. İstanbul akşam trafiğiyle kuşattı Zehra ve Atıf’ı. Radyoda 'Rock Fm' çalıyordu ama onlar çoktan sohbetin sıcaklığına kaymışlardı bile. Birlikte geçen onca zamana rağmen hiç yitirmedikleri paylaşımları bu sohbetlerdi. Birlikteyken kendiliğinden başlayan, bitmeyen, zorlanmayan ve dopdolu akıp giden sohbetleri. İkisi de hem konuşmayı hem dinlemeyi hem de öğrenmeyi seviyorlardı. Eve ancak saat sekizde ulaşabildiler. Zehra’nın çantalarını bırakıp sinema salonuna doğru yürümek üzere yola çıktılar. Hava soğuktu ama yağış olmadığı için bu temiz havada yürüyerek gitmek istedi canları. Ve 21 matinesine hızlı bir yürüyüş temposu ile yetişebileceklerini hesapladılar. Bağdat caddesinde yürümek de keyifliydi hem.
Filmin başlamasına 15 dakika kala ulaştılar Suadiye Sinemasına. Bu salona ilk gelişleriydi. Binanın yapısı ilginç ve hoştu. Soğuk alışveriş merkezi sinemaları gibi değildi. Biletlerini aldılar. Onlardan başka izleyici yoktu. Salonun kafesinden aç karınlarını biraz olsun bastırması için kraker, çikolata ve içecek aldılar. Zehra, Atıf’a “Bu kadar yürüdüğümüze değmiş, demek salonu bizim için kapatmıştın.” diye espri yaptı. Onlardan başka kimse olmadığı için fotoğraf makinesini ahşap bir barın üstüne sabitleyen Zehra, saat kurmalı bir şekilde ikisinin birlikte bir fotoğrafını çekti bu sıcak görünümlü sinemada. Filmin başlama saati geldi ve salonda en arka ortadan aldıkları yerlerine oturdular. Işıklar kapandı. Film başladı. "Carnage/Acımasız Tanrı". Zehra filmin ses sisteminde ufak bir sorun hissetti ama jenerik belki sorunludur diye düşündü. Jenerik bitti, film başladı, bu kez ses yok. Hiç ses yok. Sonra birden yüksek ses patlaması. Sonra yine sessizlik. Yine ses patlaması. Ve ışıklar yandı. Teknik ekip gelip sorunu çözmeye çalıştı. Bu arada Zehra ve Atıf da salondan çıkıp projeksiyon odasının önünde ekiple konuşmaya başladılar. Bir süre sonra “Tamam, siz yerinize geçebilirsiniz, sorun çözüldü” dedi adamlar. Zehra ve Atıf tekrar yerlerine geçtiler "Oh be" diyerek. Ama yine aynı sorun devam etti. Sessizlik. Ses patlaması. Sessizlik. Ses patlaması. Ve ışıklar yine yandı. Ekip yine sorunu çözmeye çalıştı. Bu kez süre uzadı, uzadı. Zehra ve Atıf umutlarını yitirmeye başlamıştı, artık sorunun düzelmeyeceğini ve filmi izleyemeyeceklerini düşünüyorlardı. Oysa filmde 'Christoph Waltz'ın da oynadığını okuyan Atıf da çok heveslenmişti bu film için. İkisinin de sevdiği bir aktördü. Nasıl unutulurdu ki 'Soysuzlar Çetesi'ndeki performansı ve karizması. Sonunda ekip de onayladı düşüncelerini. Evet sorun giderilemiyordu. Yapacak bir şey yoktu. Biletlerini iade edip paralarını geri aldılar. Zehra “Onların yüzünden aç karnına abur cubur yedik, çukulatalarımızın da paralarını geri versinler” dedi. Gülüştüler. Dışarı çıktılar. Hava soğuk. Sarılıp geldikleri yoldan geri yürümeye başladılar. Bu aksiliğin keyiflerini kaçırmadığına seviniyordu içinden Zehra.
Bağdat caddesi çeşit çeşit restoran ve kafelerle dolu bir caddedir çift yönlü. Atıf ne yemek istediğini sordu Zehra’ya. Ama Zehra’nın midesi zaten çok da büyük olmadığından aburcubur onun açlığını sağlam bastırmış durumdaydı. “Fark etmez” dedi Zehra. “Sen ne yersen, ben sana uyum sağlarım.” Evin hizasına gelene kadar elbet bir yerde karar veririz yürüyelim bakalım diye karar verdiler. Onlarca çeşit restoran geçtiler. Fakat evin hizasına geldikleri halde o kadar çeşitten hiç birisi onların midesinin ilgisini çekmiş durumda değildi. Hallerine güldüler. “Haydi gel, Lale İşkembecisine gidelim, bu soğuk havada sıcak bir çorba iyi gider, önce birer çorba içeriz, üstüne de ne canımız istiyorsa yeriz” dedi birden Atıf, “Ciğer de yiyelim” dedi Zehra. Ve bu kadar yürüdükleri yetmezmiş gibi yollarını daha da uzatarak Lale’ye doğru yürümeye devam ettiler.
(Acımasız Tanrı, 2.Bölüm)
(Acımasız Tanrı, 3.Bölüm)
Etiketler: Acımasız Tanrı, hikaye
Subscribe to:
Kayıtlar (Atom)

