7.oda

7.odanın 2011 Enleri

2012-01-03T14:40:00.005+02:00

Vitas - Katyusha

En Kitap: Sen Dünyaya Gelmeden ! Bu kitabı okuyacaklar için bir uyarıda bulunmam gerekli bu noktada.. Sen Dünyaya Gelmeden’i okuduktan sonra hiçbir kitaptan zevk alamıyorsunuz. Okuduğunuz her kitap biraz yavan biraz eksik geliyor.. Ben hala her gün Aska, Diego, Gemma ve Goykoyu en az bir kez düşünüyorum. Sanki onlar benimle hep yaşıyorlar.. Hala kitabı elime alır almaz hüzünle birkaç damla yaş süzülüveriyor gözlerimden.. Evet gerçekten Onlar hep benimle..

En Yazar: Elbette tartışmasız Margaret Mazzantini..

En Film: Bu yılın filmlerinden: Blue Valentine ! Eski filmlerden ama benim bu yıl izlediğim: The Dark Knight !

En Dizi: Spartacus !

En Şarkı: Hayatımın akışını değiştirmesi sebebiyle Noir Desire’dan L’Appartement, beni derinden etkilemesi sebebiyle Custard’dan Send Me An Angel.

En Fotoğraf: Bu yıl öyle çok gezdim ve aslında bu yüzden öyle çok fotoğraf çektim ki, ama çoğunu düzenleme fırsatım olmadı ne yazık ki.. Bu yüzden 2011 yılının fotoğrafı olarak vizörün arkasında değil önünde olduğum çok sevdiğim bir fotoğrafı seçiyorum.. Bu vesileyle de bizim bu ilk fotoğrafımızı çeken Alper Beye teşekkürlerimi sunuyorum :)

Evet.. 2 yılda bir yaptığım 'En serisi'nin bazı kategorilerini bu yıl, çok farklı bir yıl yaşamam sebebiyle biraz değiştiriyorum.. bazılarını kaldırıp yerine farklı kategoriler belirliyorum :)

Mesela En İçecek ve En Yiyecek kategorileri pek anlamlı değil bu yıl.. Çünkü Reha sayesinde Borsh çorbasından Orcike, Suşiden Simetanaya kadar öyle çok ve öyle farklı tatlarla tanıştım ki hem yiyecek hem de içecek olarak, aralarından en seçemiyorum.. 35 yıllık ömrümde en iştahlı olduğum yıldı diyebilirim ama 2011 için.. Çünkü O öyle iştahlı ve öyle güzel yemek yiyiyor ki, onu izlerken tok bile olsanız yemek yiyesiniz geliyor :) Üstelik de masadaki çeşitlerin zenginliğine fazlasıyla önem gösteriyor, gezdiğimiz yerlerdeki değişik tatları araştırmayı, öğrenmeyi ve denemeyi seviyor.. hal böyle olunca da ondaki yemek sevgisi ve iştahı bana da geçiyor :)

En Kokular: Hala kadında Addict ve erkekte 212

En Kötü Olay: Hayatımın 10 yılına damgasını vuran iş hayatımın bitişi: Dürüstlüğün Bedeli.

En Güzel Olay: 16 yıl sonra “Sevgilim” var. Evet 2011’in mart ayında “Hürriyet Mahallesi” sayesinde hayatıma giren, mayısın sonunda da elimi tutan zeki, akıllı, yakışıklı, heybetli, eğlenceli, daima bilgiye aç, meraklı, başarılı, dayanıklı, özü sözü bir, dürüst, düzenli, titiz, sert, detaycı, kişiliği oturmuş, güçlü, kısacası hani “adam gibi adam” bir Sevgilim var. O zor biri işin doğrusu, bir ilişkide daima ama ne olursa olsun daima baskın olacak taraf. Bu yüzden ilişkimiz özellikle benim açımdan zaman zaman epey zor ve hırpalayıcı olabiliyor. Baştan bu ilişkinin sonu olmayacağı, bir gün biteceği söylenmiş.. Benden beklenmeyecek ölçüde özverili olduğumu söylersem yalan olmaz. Gerçi ben de “bir ilişki”nin nasıl bir şey olduğunu, nasıl yürütüldüğünü bilmiyordum Reha'dan önce.. Şimdi Onunla birlikte öğreniyorum pek çok şeyi.. Bir ilişki yürütmenin dışında da Ondan öyle çok şey öğreniyorum ki.. Aslında uçları da ağır olan bir ilişki bu. Bazen kertenkele kanı tutuyor ve beni öyle zorluyor ki kaçıp gidesim geliyor. Ama bu zor anların dışında kalan her zaman Ona hayranım ben. Hayattaki duruşundan birikimlerine, dürüstlüğünden neşesine kadar her şeyine hayranım. Ve hep şükrediyorum Onun gibi düzgün birini tanıma fırsatım olduğu için, hayatıma girdiği için.. Elele pek çok yer gezdik, sarılıp pek çok konser izledik, bir sürü film izledik, bir sürü şarkı dinledik, bir sürü etkinliğe katıldık, arkadaşlarla buluşup gülüp sohbet ettik, alışverişler yaptık, kahvaltılar, sofralar hazırladık, taşındık, çok fotoğraf çektik, çok konuştuk, çok güldük, çok eğlendik biz 2011 de.. Ailem de çok sevdi Onu, her şeyden önemlisi benim tatlı Fıstıkım da çok sevdi. Biraraya geldiklerinde ikisi birlik olup bana cephe oluşturuyorlar hatta, benimle dalga geçiyorlar :) Onun ailesi de beni sevdi, hele anneannesi :)) O bana birsürü lakap taktı, her arkadaşı beni farklı bir lakabımla benimsedi, kimse adımı söylemiyor.. ben ise ona sadece bir tane lakap buldum, tek cümlelerimin nam-ı diğer Buke’si O!:)
ama en nihayetinde o bana “iyi yürekli güzel suratım” diyor ben ona “heybetlim” diyorum, geçinip gidiyoruz işte düşe kalka, düzeni kendiliğinden hiç zorlamadan oluşmuş ilişkimizde..

Gezdiğim Yerler: İstanbul’un pek çok yeri, Ağva, Kuşadası, Moskova, Erdek, Ocaklar Koyu, Turanlar Koyu, Şile, Elazığ.

Gittiğim Konserler: Maroon 5.., Şebnem Ferah.., Haggard.., In Flames, Alice Cooper, Slipknot, Iron Maiden, Bon Jovi, WhiteSnake, Judas Priest, Twisted Sister..

2011 En Cümlesi: Başkalarına kendimizden söz etmek gayet doğaldır; başkalarının kendileri hakkında söylediği şeyleri, onların kast ettiği biçimde anlamaksa bir kültür meselesidir.
-Johann Wolfgang von Goethe-

Yazıma, tanışma nedenimiz olan Hürriyet Mahallesinin tabelasının önüne gidip çekildiğimiz fotoğrafı seçtim..
14 yılını Rusya, Kazakistan ve Ukrayna’da geçirdiği için Onda bambaşka bir yeri var Rus kültürünün, şarkılarının, filmlerinin.. Hemen herkesin bildiği ünlü Katyusha’yı Onun sayesinde öğrendiğim pek çok güzel Rus solistinden biri olan Vitas’ın şahane yorumuyla koyuyorum, bakalım beğenecek misiniz :)

Evet sizin 2011 enleriniz neler?
En kitabınızdan başlayın bakalım dökülmeye..
Hiç bilmediğim güzel kitaplar öğrenirim belki de sayenizde..

Hepinize mutlu ve umutlu bir yıl diliyorum..

Sibirya Ekspresi

2011-12-23T23:23:00.002+02:00

Splin - Liniya Zhizni

Orijinal Adı: Transsiberian
Yönetmen: Brad Anderson
Yıl: 2008
Başlangıç sahnesi: Uyuşturucu ağının alt kademe adamlarından birinin Vladivostok’ta öldürülmüş bir halde bulunması ve ortadan kaybolan mallar ile yüklü bir paranın bıraktığı sorular..
Hikâye: Pekin-Moskova hattındaki Sibirya Ekspresinde yolculuk eden Jessie-Roy çiftinin, kompartıman arkadaşları Carlos-Abby çifti yüzünden içine düştükleri uyuşturucu ağı ile başlayan psikolojik gerilim.
Yer : Rusya
Karakterler:
Grinko (Ben Kingsley) : Rusyada narkotik büroda görev yapan bir dedektif.
Jessie (Emily Mortimer) - Roy (Woody Harrelson) çifti: Evliliklerinde sorunları olan ama birbirini seven Amerikalı çift. Jessie evlenince uslanmış kötü kız, Roy ise temiz kalpli saf koca.
Carlos (Eduardo Noriega) - Abby (Kate Mara) çifti: Çin’de öğretmen olduklarını söyleyen, sürekli yolculuk eden genç sevgililer.

Kiliselerinin gerçekleştirdiği “kardeş şehir” organizasyonu ile Shanghai’daki çocuklara yardım etmek amacıyla bulunan Jessie ve Roy çifti artık görevlerini tamamlamış ve Amerika’ya evlerine döneceklerdir. Çok pahalı olan uçak yolculuğu yerine 6 gün süren tren yolculuğu ile dönmeye karar verirler. Lokomotiflere özel bir ilgisi bulunan Roy için cennete düşmek gibi bir şey olacaktır bu yolculuk. Ve böylece “Sibirya Ekspresi” adı verilen tur ile Pekinden Moskova’ya gitmek üzere kompartımanlarına yerleşirler. Yine daha ucuz olması sebebiyle iki değil dört kişilik kompartımanlardan seçmişlerdir. Ve bir istasyon sonra birlikte kalacakları kompartıman arkadaşları belli olur. Carlos ve Abby çifti bizim Roy ve Jessie’nin aksine çok fazla yolculuk yapan, Japonya’da öğretmenlik yapan genç sevgililerdir. Abby çok sessiz ve huzursuz, Carlos ise neşeli ve kışkırtıcıdır. Jessie ile Carlos arasından daha ilk dakikadan itibaren huzursuz edici bir gerginlik başlar. Jessie evlenene kadar tam anlamıyla bir “kötü kız” iken evlenmesiyle birlikte uslanmıştır. Carlos da sanki Jessie’nin eski kötü kız halini sürekli uyandırmak ister gibi bir havayla kışkırtmaktadır.

Çin-Rusya sınırında Zabaikalsk istasyonunda lokomotif ve vagonlar değiştirilir. Çünkü Çindeki tren yollarının ray genişliği ile Rusya’daki tren yollarının ray genişliği birbirinden farklıdır. Çinliler, Rusların saldırma ihtimaline karşı rayları dar döşemişler. Rus ölçüsü 1.70 civarındadır ve Çin ölçüsünden 7 cm daha geniştir. Bu yüzden sınırlarda sürekli değişimler gerekmektedir.

Yazının devamı Transsiberian hakkında detay bilgi içerir.

Irkutsk istasyonuna kadar havadaki tekinsiz gerginlik devam etse de yolculuk sorunsuz devam eder. Carlos’un Jessie’ye bir çanta dolusu matruşka göstermesi dışında olağandışı hiçbir şey olmaz. Fakat Irkutsk’taki molada eski lokomotifleri görüp kendinden geçen ve onları incelemeye dalan Roy treni kaçırır. Bu yüzden bir sonraki istasyon olan Ulyanovsk’ta inip Royu beklemeye karar veren Jessie’yi yalnız bırakmamak için Carlos ve Abby de ona eşlik ederler. Hemen istasyonun yanındaki bir otele yerleşirler. Bu noktadan itibaren biz seyirciler de artık her an bir şeyler olacağının tedirginliğini sağlam şekilde hissetmeye başlarız. İşte artık psikolojik gerilim başlamıştır. Ve Royu bekleyen üç kişinin bir gün içerisinde bütün hayatları değişir. Tek başına kaçmayı planlayan Abby, bir anda Carlosu öldüren Jessie ile kaos biranda filmi ele geçirir. Roy ise hiçbir şeyden habersiz bir sonraki trenle neşeli neşeli gelir. Jessie hiçbir şeyi kimseye söylemeden saklayarak olaylardan kurtulacağını sanır. Ama çantasında uyuşturucu dolu matruşkaların varlığı bizim Amerikalı çifti bir anda uyuşturucu ağının içine sokar!

Narkotikten dedektif Elia Grinko ve meslektaşı Kolzak Yushenkov’un da olaya dahil olmasıyla kimin av kimin avcı olduğunun sürekli birbirine karıştığı bir gerilim ile ilerler filmimiz..
Ve filmin sonunda da bütün düğüm bütün soru işaretleri çözülür.

Yönetmen Brad Anderson’u kuşkusuz hepimiz Makinist filminden tanırız. Makinist filminden sonra kendisine Hollywoodun bütün kapıları ardına kadar açılmışken Anderson bağımsız kalmaya devam etmiş nadir yönetmenlerden biridir. Litvanya’da gerçekleştirdiği çekimlerin tamamlanması bu yüzden 3 yıl sürmüş olsa da, bağımsız kalmanın ödülü olarak filmine istediği gibi Dostoyevski ruhunu yerleştirebilmiştir. Eğer bu film Hollywood stüdyolarında çekilmiş olsaydı kuşkusuz Hitchcock gerilimine sıcak bakılsa da Dostoyevski ruhu asla kullanılamazdı. Çünkü Hollywood, filmin aksiyonuna ve temposuna bakacaktı. İçerisine psikolojik temaların yerleştirilmesi adına temponun düşürülmesine engel olacaktı. Oysaki Anderson bu konuda öyle başarılı ki.. Bir psikolojik gerilimde olması gereken her şey yerli yerinde.

Karlarla kaplı bir ortam, rayların üzerinde klostrofobik bir ortam, yabancı yer gibi Hitchcockun en belirgin gerilim unsurlarını başarıyla kullanıyor. Mekan kullanımı gerçekten de öyle başarılı ki filmin büyük bölümü kapalı mekanlarda hatta en klostrofobik anları genellikle daracık tren kompartımanlarında, koridorlarında, tuvaletlerinde geçiyor.
Uslanmış kötü kızın her an hortlayacağı beklentisi, zaman zaman saflığıyla tehlikeli hale gelen Roy karakteri ile birlikte psikolojik gerilimi tetiklerken, yönetmenin karakterlerin karşılaşacağı tehlikeleri seyirciye önceden vermesi, yani bizi de tehlikeli sırlara ortak etmesi içimizdeki tekin huzursuzluğu daima besliyor.
Ve tüm bunlara geçmişin bir tehdit unsuru olarak geri dönmesi , üstü örtülü arzuların su üstüne çıkması, vicdan azabı, tehlikenin dışarıdan gelip özünde saf ve temiz olan insanın hayatını karıştırması gibi klasik Dostoyevski temalarının yedirilmesi sayesinde ortaya bence çok başarılı bir film çıkıyor. Özellikle Jessie’nin Abby’ye gidip paraların yerini söylemesi vicdan azabının doruk yaptığı noktadır. Abby’nin hak etmediği halde çok fazla acı çektiğini ve bedel ödediğini düşünen Jessie, Carlos’u öldürmüş olmasının da verdiği vicdan azabıyla bu itirafı yaparak kefaretini ödemiştir.

Her zaman trende geçen bir öyküyü çekmek istediğini belirten Anderson, bu filmi için 20 yıl önce Bowdoin Üniveristesi’nde antropoloji ve Rus dili eğitimi aldıktan sonra yaptığı bir tren yolculuğundan ilham almış.

Gelelim filmden aldığım sağlam repliklere..

“Amerika hakkında bilgi edinmek istersen kitap alırsın. Rusya hakkında bilgi edinmek istersen kürek alman lazım. Çoğu bu topraklara gömülmüş. Bilim adamları, papazlar, şairler.. Tanrı yok, Sibirya’da yok!”

“Korku insana saçma sapan şeyler yaptırabilir. Rusya’da bunu çok iyi biliriz.”

“Hayat bir yolculuktur. Varış noktası değil.”

“Bütün şeytanlarım ölürse, meleklerim de ölür.” –Tennessee Williams-

Ve S.S.C.B. ile Rusya arasındaki farkı tokat gibi bir cümleyle özetleyen replik:
“Sovyetler Birliği karanlık ve kötü bir imparatorluktu. Ama biz o zamanlar karanlıkta yaşıyorduk, oysa şimdi Rusya’da ışıkta ölüyoruz. Şu anda Rusya’da 2 tür insan grubu yaşıyor. Bir grup özel jetleriyle gidiyor, diğer grup tabutlarıyla gidiyor.”

Ve benim en sevdiğim replik:
“Yalanlarla ilerleyip bir yerlere gidebilirsiniz. Ama asla geri dönemezsiniz!”

Fragman:

Dürüstlüğün Bedeli

2011-11-30T18:38:00.000+02:00

DIDO - HONESTLY OK

2011 in ilk günleriydi daha.. 8 yıldır aynı odada çalıştığım Bay B. iki günlük izin almıştı.. Bayan İ. ile yalnızdık odada.. Öğle arası gelen mali müşavirin getirdiği makbuzu dosyaya yerleştirecekti Bayan İ. “Dosyasına koymadan önce kontrol et, kasadan çıkışı yapılmış mı?” demiştim Bayan İ.’ye. Bilgisayardan kasa hareketlerine giren Bayan İ. kasadan tek bir hareketle çıkan 8.ooo lirayı görünce şaşırmış ve bana dönüp “Ya Fatoş, benim kafam karıştı, burada sekizbin liralık bir çıkış var ve ben bu faturayı kasadan çıkış şeklinde işlemiyordum ki? şuna bir bakar mısın?” demişti. Ekrana baktığımda bir anda yüzümü ateş basmıştı, ard arda kasa ile alakası olmayan faturalar kasadan çıkış yapılmıştı.. Hemen soğukkanlılıkla bir hata yapıldığını düşünüp, bütün bir yılın kasa hareketlerinin dökümünü istedim Bayan İ.’den.. Ama O dökümleri alıp getirene kadar içimden dalga dalga yükselmeye başlamıştı bile büyük bir sorunun ortaya çıkacağının habercisi olan kötü hisler.. Kasa hareketleri önüme geldiğinde büyük bir şok yaşadım. Bütün bir yıl boyunca her ay ortalama 30 bin liralık olmaması gereken çıkışlar vardı ve ilk toplamda bu sadece 2010 yılında 400 bin lira demekti.!!

Öncelikli soru; biz bunu nasıl fark etmezdik koca bir yıl?! Faturaları işleyen Bayan İ. bunları kasaya işlemediğini söylüyordu.. Onun da benim gibi eli ayağına dolaşmış ve düşünemez olmuştu.. Kulaklarım uğuldamaya başlamıştı, kafam patlayacak gibi bir basınç altındaydı ve nefesim sıkışıyordu.. Aklımdan neler geçmiyordu ki.. Rakamın çok yüksek olması sebebiyle, mutlaka bir hata yapıldığını düşünüyordum.. Bir insan 400 bin lira çalamaz ki diyordum.. Bayan İ. dosyalardan kendisinin işlem yaptığı ve üzerine mali müşavir onun da üzerine yeminli mali müşavirin her ay onayladığı o evrakları çıkardığında artık içimdeki hata yapıldığına dair his yavaşça yokolmuştu.. Çünkü zamanında işlenilen ve kontrol edilen ve imzalanan evraklar doğruydu.. kasa hareketi yoktu.. Aynı fişe bilgisayardan baktığınızda kasa, evraktan baktığınızda alıcılar vardı.. Yani birisi?! düzgün olarak işlenmiş ve onaylanmış fişi sonradan bilgisayardan girip değiştirmiş ve çıktısını almamıştı.. Benim kontrol ettiğim üzerine rapor hazırladığım ve yönetime sunduğum mizan ve tablolara baktığımızda da aynı sorun vardı.. Mizanlar da sonrada değiştirilmişti.. Ve bu değişiklikler ne yazık ki bir tane değil yüzlerceydi.. Ve 2010 yılı toplamı 400 bin tl civarındaydı..

Tam anlamıyla çöktük.. Bayan İ. ile gülme krizine girdik.. ama öyle böyle değil harbi krizdeydik.. odanın kapısını kapatmıştık ama bize çay getiren Bayan Y. halimizi görünce “sizde bi haller var, iyi misiniz?” demişti.. O sırada dışarıdan nasıl görünüyorduk bilemiyorum.. ağlamak ve gülmek birbirine geçmişti.. Ben Bay B. ile tam 8 yıldır aynı odada çalışıyordum. Dile kolay 8 yıldır her gün on saat bir arada. Ben kendi çocuğumu annemi babamı görmüyordum onu gördüğüm kadar.. Birbirimizin en kötü zamanlarını, en iyi zamanlarını, yıllarca mutluluklarımızı da acılarımızı da sorunlarımızı da paylaşmıştık. Konduramıyordum şimdi. Olamazdı! Bu kadar parayı çalmış olamazdı! 400 bin değil de 4 bin olsa belki inanabilecektim. Şeytana uydu ihtiyacı oldu aptallık yapıp aldı diye inanabilirdim. Ama 400 bin alınamazdı. Bizler orta halli insanlardık.. O da.. Ben de.. Bayan İ. de.. Bu kadar parayla işimiz olmazdı bizim??

Ama her şey o kadar açıktı ki.. evraklar değiştirilmişti.. resmen sonradan değiştirilmişti.. Bay B. hem muhasebe sorumlusu, hem de kasa sorumlusu idi resmi olarak..

Gülme ve ağlama krizlerinden sonra bir an kendimize gelince “ne yapıcaz” dedi Bayan İ. “Mali Müşavir”i arayacağız dedim.. Aradım.. Çabuk gelmesini ortada çok büyük bir sorun olduğunu söyledim.. O gelene kadar biz Bayan İ. ile bir gülüp bir ağlamaya devam ettik.. Bildiğim muhasebe bilgilerini bile unuttuğumu ve ortada bir hata olduğunu ama benim bu hatayı bir türlü bulamadığıma inanmaya çalışıyordum.. Mali müşavir geldi.. evrakları önüne koyduk, ne dedik hatırlamıyorum.. Adamın elleri titremeye başlamıştı.. Evet durum açıktı!

Akşam evlerimize gittik ama ne mali müşavirin ne de Bayan İ.nin uyuyabildiğini sanmıyorum.. Üzerimizden şoku atamamıştık bile.. Annemle babama durumu anlattım.. Onlar da bütün akşam “nasıl olur ya, nasıl olur ya” diye söylenip durdular.. Bay B.yi onlar da tanıyordu yıllardır sonuçta..

Ertesi sabah Yönetim Kurulu, Yeminli Mali Müşavir ve ekibi, muhasebe programcısı.. herkes bizim odadaydı.. Herkes sinirli, şaşkın, gergin ve öfkeliydi.. Bir yandan hesaplar inceleniyor, raporlar tutuluyor bir yandan sık sık kavga ediliyordu. Biz Bayan İ. ile tabiri caizse mal gibiydik.. Olan bitene de, orada bulunanlara da mal gibi bakıyorduk sadece.. Sorulan soruları cevaplıyorduk.. Ve gün bitiminde bu bizim bulduğumuz kaynak ile ortaya çıkan net rakam 600 bin tl idi.. Bay B. olan bitenden habersiz tatildeydi.. Pazartesi işe geldiğinde kıyametler kopacağını bilmeden gülüp eğleniyordu.. Ve gerçekten pazartesi, sabahtan akşama kabus gibi bir gün olarak hepimizin belleklerine kazınacaktı..

13 Ocakta başlayan bu süreç.. sadece Bay B. nin değil, olayla uzaktan yakından ilgisi olmayan pek çok kişinin de hayatını mahvetti. Onun yüzünden pek çok kişi işini kaybetti. Olayın bütün ceremesini ben ve bayan İ. çektik. Tartışmalar, gerginlikler, kavga, gürültü aylarca bitmedi. Bay B. çaldığı paralar ile deniz kenarında bir harabe oteli on yıllığına kiralamış, ve o harabeyi 5 yıldızlı otel konumuna getirmiş.. Bu arada tabi aşırı lüks bir yaşam sürmeye başlamışlar, karısına ayrı lüks araba kendisine ayrı, her odaya lcd, çocuğa bakıcı ayrı oyun ablası ayrı, eve temizlikçi, ayrı ütücü ayrı, vs..

Tutuksuz yargılanma süreci ve davalar devam ettiği için olayın o boyutlarına girmek istemiyorum.

Ama Bay B. otelini gülüp oynaya işletirken.. Burada bizler inanılmaz kötü bir yıl yaşadık..
Önce Bölge Müdürünün işine son verildi.. Olayla hiçbir ilgisi olmamasına rağmen, olayı duyanlar arasında Bay B. ile aynı dönemde işten çıkarıldığı için, ikisinin bu işte ortak olduğu söylentileri yayıldı. Biz her ne kadar bunun doğru olmadığını söylesek de konuştuğumuz her sanayiciye.. Çamur at izi kalsın misali işte.. Kış dönemi öyle berbat geçti ki.. öyle berbat.. anlatacak yeterli kelime yok.. Bayan İ. ile ben olayı ortaya çıkaranlar olmamıza rağmen takdir göreceğimize resmen cezalandırıldık gibi bir şey.. İstifayı basıp, bilgisayarları kafalarına atıp çıkmamak için resmen kendimizi sürekli sıktık. Çünkü eğer o dönemde baskılara ve pisliklere dayanamayıp istifa etseydik, aynı Bölge Müdürünün ardından söyledikleri gibi bizim de işin içinde olduğumuzu düşüneceklerdi. Bu yüzden dayanmak zorundaydık. Dayandık ama nasıl dayandık hiç anlatmayayım.

İğrenç geçen kışın ardından yaz başı Yönetim Kurulu Başkanı da istifa etti. On yıldır başkanımızdı. Ve on yılda öyle çok emeği geçmişti ki bu bölgeye.. Böyle bitmemeliydi aslında.. Yerine göreve gelen yeni başkan ise.. hepimizin sonunu hazırladı.. Göreve başlar başlamaz bir toplantı yapıp, gayet rahat bir şekilde, "Yeni Yönetim Yeni Ekip" dedi. İnşaat mühendisi haricinde hepimiz gidebilirmişiz. O yerine yenisini yetiştirene kadar kalmak zorundaymış. Biz diğerlerimizin, hepimizin tüm hakları ödenecekti. Üstü kapalı bir anlatımla, kendimiz gitmezsek de onun bizi bir şekilde süreç içerisinde göndereceğini belirtti.

Hiç birimiz gitmedik.!

Çünkü hepimizin bu bölgeye çok emeği geçmişti. Büyük bir aile gibiydik aslında. Benimsemiştik. Yıllarımız geçmişti. Çocuğumuz gibiydi.. Şimdi neden hiçbir suçumuz yokken, yıllardır yaptığımız işi bırakıp gidecektik ki??

Hiç birimiz gitmedik..

Böylece yeni başkan da yaz başından itibaren her ay 4-5 kişinin işine son verdi. Evet tüm haklarımız ödeniyordu gerçekten de.. Bu kadar basitti aslında.. Paranı verdikten sonra gitmek zorundaydın.. Halka İlişkiler birimini tamamen kapattı, dergiyi bitirdi, basını uzaklaştırdı, burs verdiğimiz öğrencilerin burslarını kesti.. Oysa burası bir kurumdu. Onun kendine ait olan fabrikası değil. Bir fabrikada halkla ilişkiler önemli olmayabilir, basın hiç önemli olmayabilir ama bu kurum için en önemli damarları birer birer kesti. Zamanında Bay B.yi hem muhasebe sorumlusu hem de kasa sorumlusu olarak görevlendirerek çatlağı başlatan kendileri olmasına rağmen, sistemdeki kendi yarattıkları bu çatlağı kapatmak yerine bütün bir sistemi değiştirmeye çalıştı..

Beni de muhtemelen daha yaz başında çıkarmak istiyordu işten.. Ama önce yerime birilerini de bulmalıydı.. Haziranda işe aldığı mali müşavir bir ay, temmuzda işe aldığı ikinci mali müşavir de birer ay çalışıp gittiklerinden bana bir türlü sıra gelemiyordu. Ağustosta iki kişi birden işe aldı.. artık garantilemeye çalışıyordu.. Ve ikisinin de kalıcı olduğu anlaşıldıktan sonra ben de herkes gibi her an çıkarılacağımı bilerek gitmeye başladım işe.. Yaz başından beri her ay işten çıkarılan 4-5 kişiden biri olacaktım ama hangi ay..

Ve beklenen an geldi.. Artık ben de aralık ayının başından itibaren resmi bir işsizim :)

Tam on yıl sonra dönüp kendi içime baktığımda her şeyden önce büyük bir hayal kırıklığı görüyorum.. Dürüstlüğün bedeliydi çektiklerim.. Bu çok zor geçen bir yıldan sonra artık oradan kurtulmuş olmak bana büyük bir huzur verse de.. On yılımı verdiğim bu tozlu sanayi bölgesi artık içimde hüzünlü bir hayal kırıklığı..

Ben On Yıl önce buraya, “sekreter+ön muhasebe” görevi için girmiştim. Sanayi Bölgesi yeni kurulmuştu ve kanalizasyonu dahi yoktu. Köyde lavabosu dahi olmayan bir büro kiralanmıştı. Tuvalet ihtiyacım için köydeki bir pideciye gider, tek bir fitili yanan katalitik soba ile ısınmaya çalışır, gerektiğinde çay ve kahve servisi bile yaparak 6 ay geçirdikten sonra, yeni yapılan idari binamıza taşınmıştık. Muhasebe sorumlumuz istifa ettiğinde onun yerine yeni biri aranırken ben Başkana gidip “beni deneyin” demiştim. Ben kendime güveniyordum ve yapabilirdim. Yaptım da. 2 yıl “muhasebe sorumlusu” olarak hatasız ve eksiksiz çalışmıştım. Sona Bay B. işe alınmıştı.. Yardımcımdı.. Büyüyorduk, mimarımız, mühendislerimiz bile vardı artık.. İlerleyen günlerde, kanuna ve yönetmeliğe göre bir OSB de olması gereken organizasyon şemasını bize uygulamaya başlayınca, iki ana birim olduk.. İdari ve Mali İşler biriminin başına ben getirildim, İmar ve Kontrol İşleri biriminin başına da Bayan E.

Ve senelerce sanayinin güvenliğinden tutun da valilik kaymakamlık bakanlık vs. yazışmalarına kadar şimdi sayamayacağım kadar pek çok işle uğraştım. O zamanlar yeni kurulmuş bir osb olmanın verdiği tüm dezavantajları yaşıyorduk, çok iş vardı. Personel en sevdiğim işti.. Bay B. muhasebe ve kasa sorumlusu olmuştu. Ben artık muhasebeden değil sadece mizan kontrolü ve raporlamalar, bütçeleme vs gibi konulardan sorumluydum. İdari işlerin bir sınırı yoktu. Bazen her iş idari iş olabiliyordu. Çok azarını işittim, çok tartıştık ama Bölge Müdürümüz bir baba gibi bağırsa da çağırsa da çok iş öğretti bana. Bu arada elbette çok büyüdük.. Adımız en hızlı büyüyen osb ye bile çıktı bir zamanlar.. Az parayla çok güzel işler yaptık..

Ben bu on yıl içerisinde, hiçbir sanayiciyle kavga etmedim. Hatta kavga zamanlarında arada yatıştırıcılık yaptığım çoktur. Gelen her sanayicinin problemini çözdüm.. Bana verilen hiçbir işi eksik, yarım ya da hatalı yapmadım. Ve okuduğunuz gibi tepeden inme bir şekilde üst göreve gelmedim. Tam aksine en aşağıdan başlayarak yükseldim. Bunca kirini tozunu zorluğunu çektikten sonra tam artık altyapıların neredeyse bitmek üzere olduğu rahat çalışma zamanlarına gelindiğinde işten çıkarılmak, çocuğum gibi benimsediğim, uğraştığım, didindiğim işyerimden bu şekilde ayrılmak evet büyük bir hayal kırıklığı içimde..

Biz dürüstlüğümüzün cezasını çekiyoruz. Biz ve bizim yüzümüzden pek çok iş arkadaşımız da öyle.. Üstelik ortaya çıkardığımız dolandırıcılık sürekli devam edicek bir dolandırıcılıktı. Yani biz bunu bulmasaydık bundan sonra da her ay 30 bin lira civarı bir para çalınacaktı.

O güne geri dönme şansım olsa.. evet yine elbette haberdar ederdim hemen bu dolandırıcılığı.. o konuda hiç tereddüdüm olmuyor ama keşke bulmasaydık. Keşke karşımıza çıkmasaydı o kasa hareketi. Keşke daha da dolandırmaya devam etseydi Bay B.
Evet kesinlikle bugün görsem, başımıza bunların geleceğini bilsem yine gördüğüm anda söylerdim. Ama iyi ki bulmuşuz iyi ki görüp kurumun bundan sonrasında da dolandırılmasına engel olmuşuz diyemiyorum. Görmemiş olmayı tercih ederim.

Eğer bir gün Bay B.yi görürsem alnından öpücem. Helal olsun diyeceğim.
Çünkü Emeğe ve Dürüstlüğe Önem Vermeyen Bir Yönetimin Hak ettiği şey Dolandırılmaktır.!

Sonuç itibariyle hayatımın 10 yılına damgasına vuran iş hayatım bitti. Fotoğraflar işyerimden dönem dönem çekilenlerden bazıları.. Hatıra kalacak.. Benim 10.yıllara karşı bir şeyim var sanırım. Evliliğim de 10. yılında bitmişti..
2011 yılının başından beri yaşadığım kötü günler de bitti. Umarım bu bitiş önümde farklı ve güzel kapıların açılmasına sebep olacak 2012 yılında..

Sayfiye Yazları

2011-11-19T15:00:00.000+02:00

Apocalyptica - I Dont Care

“14-15 yaşları çocuklukla gençlik arasında tuhaf bir dönemdir. İnsan çok çabuk unutur o yaşlarda neler hissettiğini, neler düşündüğünü… İşine ne geliyorsa öyle olursun: duruma göre çocuk, duruma göre genç. Çocuk gruplarına büyüklük taslar, onları küçümsersin, senden büyük genç gruplarının arasına karışmak için de can atarsın.” diyor Mehmet Açar, çok sevdiğim kitabı Çok Uzaklarda Bir Yaz’da.. Kitaptaki adsız kahramanımızın yazları Altınoluk’ta geçiyordu, benim de Erdek-Ocaklar’da.. Belki de o kitabı okurken hep kendimi Ocaklar’da düşlemem bu yüzdendi..

Ocaklar’ı keşfetmemiz ve artık her yaz oraya gitmemizin başlangıcı benim de 14 yaşlarıma denk geliyordu.. Ve aynen Açar’ın dediği gibi çocuklukla gençlik arasındaki tuhaf bir dönemdi o yaşlar.. Kendini büyümüş, genç bir kız olmaya başlamış gibi hissedersin. Dışarıya çıkıp arkadaşlarla yürüdüğün sahil kenarları ve oturup sohbet ettiğin çay bahçelerinde hep bunu hissedersin ve hatta herkesin de seni artık genç biri gördüğünü düşünürsün ama eve dönüp anne babayla yaptığın kavgaların sonucunda hala bir çocuk olduğunu anlarsın.. Sonuçta büyümek zor bir süreçtir, herkes yaşar bu zorluğu. Bu dönemleri yazlık sayfiye kentlerinde geçirmenin tadı ise bir başkadır. Böyle kentlerin kokusunu tarif etmek bile imkansızdır.. Okul bitip de, baba bütün aileyi arabaya toplayıp yola çıktığında başlar daha içindeki heyecan, o tarifsiz kokuyu duyumsaman.. Endişelerini, streslerini, derslerini her şeyi geride bırakırsın.. Ve artık 3 ay boyunca deniz ve kumsal ve arkadaşlar ve büyümek vardır önünde.. Hiçbir endişenin olmadığı, büyümekten başka hiçbir şeyi umursamadığın koca bir yaz..

Erdek-Ocaklar bu açıdan Marmara’nın en güzel sayfiye kentidir bana göre.. Güneşin denizden batıyor olması bile günün akşama dönme saatlerini daha umutlu kılar.. Denizi aşk kabul eden herkesin en mutlu olduğu andır o kızıllığın sularla seviştiği, güneşin dağların ardında kaybolduğu, sıcaklığın yerini hafif bir ürpermeye bıraktığı zamanlar.. Kumsala oturup hayal kurma vaktidir kızıllaşan sulara bakarak..

Ocaklarda çektiğim yüzlerce gün batımı fotoğraflarından birisi bu.. Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" Projesinin 21. etap sergisi Bursa Faik Çelik Kız Teknik ve Meslek Lisesi'nde 26 Nisan 2011 Salı günü, saat 10:00'da yapılan törende gerçekleştirildi. Daha nice okulların renklenmesi adına, nice projelere..

Yazmak - Marguerite Duras

2011-10-31T16:03:00.001+02:00

Tracy Chapman - Speak The World

1914 yılında Çinhindi’de dünyaya geliyor Marguerite Duras.. 1996 yılında hayata veda edene kadar da sayısız tarihi olaya, sayısız toplumsal yaşam değişikliklerine tanıklık ediyor.. 1900 lü yıllar dünyanın her yerinde toplumsal ve kültürel yaşamın bir uçtan diğer uca sürekli sürüklendiği uzun bir süreç zira.. Duras ise yaşadığı tüm yıllara göre bir hayli olağandışı, isyankar, muhalif, kabına sığmayan bir kadın yazar.. Kimseye benzemeyen, kendine has biri olarak hayatı da böyle yaşıyor.. Öfkeli bir dili var ve bu dilini bir bıçak gibi kullanmaktan asla çekinmiyor.. Özellikle de çok şey söylüyormuş gibi görünen ama aslında kayda değer bir şey söylemeyen sanatçılara karşı.. Çünkü Duras, bütün eserlerinde edebiyatı sorguluyor..

Çocukluğunu dul annesi ve iki erkek kardeşiyle birlikte geçiren Duras, mutsuz ve travmatik geçmişini yazmaya karar verdiğinde henüz 11 yaşındaymış.. 15 yaşındayken Saygon’un merkezine taşındıktan sonra, her gün köprüye gidip etrafı seyreden Duras, bir gün önünde duran siyah bir limuzinden inen ve kendinden oldukça yaşlı bir Çinli’ye âşık oluyor. Duras yıllar sonra bu gizli ve tutkulu aşkını “Sevgili / L’Amant” adlı bir romanla ölümsüzleştiriyor. Roman kırktan fazla dile çevrilerek satış rekorları kırıyor, ödül alıyor ve sinemaya aktarılıyor. Duras, 18 yaşında Paris’e gelip; hukuk, matematik ve siyaset bilimi okuyor. Evleniyor. İlk çocuğunu ölü doğuruyor. Ve bu acı onu yeni bir aşka sürüklüyor. Bir oğlu oluyor. Ve 1943 yılında ilk romanı yayınlanıyor. Bundan sonra pek çok kitaba, senaryoya imza atıyor. “Pasifik’e Karşı Bir Bent” adlı kitabının sinemaya aktarılması karşılığında aldığı telif parası ile Neauphle-le-Chateau’da içinde bir ev ve bir göl de bulunun uçsuz bucaksız araziyi satın alıyor. İşte o ev bugün benim hayallerimi süslüyor ya neyse :) Duras bu evi “yalnızlık evi” haline getiriyor ve yazıyor yazıyor yazıyor..

Kitap yazan birinin çevresindeki tüm insanlarla arasında bir mesafe olduğunu ve bunun da yalnızlık olduğunu belirten Duras, hiç aşksız yaşamaması, hep sevgilileri olması ve etrafında hep insanlar olmasına rağmen o “yalnızlık duvarları”nı yıktırmamayı başarıyor. Hiçbir eserini, bitirmeden önce sevgilileriyle paylaşmıyor. Çünkü yazmak yaratmak demek ve bu yaratım döneminde en küçük iyi niyetli bir eleştiriden bile etkilenilmemesi gerektiğini düşünerek, o yaratım zamanının kutsallığını bozmuyor.

Mektup yazmak apayrı bir aşk Duras için.. Hiç tanımadığı birine yıllarca uzun uzun mektuplar yazıyor. Bu mektuplaşma devam ederken, onu “Tarqunia’nın Küçük Atları”yla tanıyıp hayran olan bir üniversite öğrencisi de Duras’a mektuplar yazmaya başlıyor. Yann Andrea.. On yıl mektuplaştıktan sonra bir gün telefon açıp Duras’ın yanına geleceğini söylüyor. Kendisinden 25 yaş küçük bu hayran, o gün gelişinden Duras’ın ölümüne kadar 16 yıl boyunca bir daha yanından hiç ayrılmıyor. Karanlıklardan çıkıp gelen gri gözlü bu hayran, sevgiliye dönüştüğünde Duras, diğeriyle mektuplaşmayı kesiyor ve “En kötüsü kimseyi sevmemektir. Aşk geldi, söz bitti.” diyor. Ölmeden önce son yazdığı kitap olan “Hepsi Bu”yu gri gözlü çocuğu Yann’a adıyor..

Pek çok detaya burada yer vermediğim bu ilginç hayat hikayesi aslında okunmaya değer bir roman gibi :) Ben lafı daha fazla uzatmadan Duras’ın bir kitabından bahsetmek istiyorum.. Daha doğrusu kitaptan altını çizdiğim Duras’ın o muhteşem ifadelerini paylaşmak istiyorum.
Yazmak.. 1993 yılında yayımlanan Duras’ın bu kitabı bir roman değil deneme. “Yazı Evi/Yalnızlık Evi” haline getirdiği Neauphle’den bize döktürdüğü onlarca ifade.. Kitabın arka kapağında da kullanılan bir alıntıyla başlayalım o halde biz de.. “Yalnızlık, hazır bulunmaz, oluşturulur. Yalnızlık, yalnız başına oluşturulur. Ben öyle yaptım. Çünkü orada yalnız olmam, kitap yazmak için yalnız kalmam gerektiğine karar vermiştim. İşte böyle oldu. Bu evde yalnızdım. Bu eve kapandım. Kuşkusuz, korkuyordum da. Sonra da sevdim o yalnızlığı. Bu ev, yazı evi haline geldi. Kitaplarım bu evden çıkıyor. Ayrıca bu ışıktan da, küçük gölden yansıyan bu ışıktan. Şu söylediğim şeyleri yazabilmek için tam yirmi yıl gerekti bana.”

Kitapta; Yazmak, Genç İngiliz Havacısının Ölümü, Roma, Saf Sayı, Resim Sergisi adlı beş tane deneme bulunuyor. Ama ben bu yazımda sadece “Yazmak” bölümünden bahsedeceğim.

Şunu söylemeliyim ki, insan bu kitabı okuyunca bir yazma aşkına yakalanıyor. Çünkü Duras diyor ki: “Yazmak; yaşamımı dolduran, beni büyüleyen tek şey buydu. Başka hiçbir şey yapmayın, yazın! Ben de öyle yaptım.”.. Ben de öyle yapmak istiyorum. Sadece yazmak istiyorum.. Yazarak yaşamımı idame ettirebilseydim ne güzel olurdu diye hayıflanıyorum.. Bu bir bahane mi aslında bilmiyorum ama bunca koşturmacanın, sorumluluğun ve yoğunluğun arasında “yazmak edimi”ne yeterince zaman ayıramıyorum..

“O dönemde sevgililerim oldu. Sevgilisiz kaldığım hiç olmadı, diyebilirim. Neauphle yalnızlığına onlar da alışıyorlardı. Ve bu yalnızlığın büyüsü onları da kimi zaman kendi hesaplarına kitap yazmaya yöneltti. Yazdığım kitapları bu sevgililere çok ender okutuyordum. Kadınların, yazdıkları kitapları sevgililerine okutmamaları gerekir.” diyor Duras kitabında ve ben de bunu kazıyorum beynime, bir öğüt olarak :)

Ve devam ediyor Duras, Lol V. Stein’i yazdığı zamanlarıyla ilgili; “Yalnız; hayır yalnız değildim, o dönemde bir erkekle birlikteydim. Birbirimizle konuşmuyorduk ama. Ben yazmayı sürdürdüğüm için, kitaplardan söz etmekten kaçınmak gerekiyordu. Erkekler bunu kaldıramıyor: yazan bir kadın. Erkek için katlanılmaz bir şey bu! Herkes için zor.”
Ben biraz daha farklı düşünüyorum bu konuda. Erkekler yazan bir kadını kaldıramıyor değil aslında.. Erkekler kadının yazdıklarında olmayı veya olmamayı kaldıramıyor!

İnsan ancak gerçekten yalnız olduğunda kuşkuya sürüklenir. Ve kuşku da insanı yazmaya iter.. İşte bunu anlattığı yerlerden derlediğim bir alıntı:
“İnsanın yaşamında bir an gelir ve sanırım bu, yazgısal bir andır; kaçamazsınız, o anda her şeyden kuşkulanırsınız: evliliğinizden, dostlarınızdan, özellikle, oluşturduğunuz çift olarak sahip olduğunuz dostlardan. Ve bu kuşku, kendi çevresinde büyümeye başlar. Bu kuşku, yalnızdır, yalnızlığın kuşkusudur bu. Ondan doğmuştur, yalnızlıktan. Bunun adını şimdiden koyabiliriz. Çoğu kimse bu söylediğime katlanamaz, sanırım, hemen sıvışır oradan. İşte bundan dolayı herkes yazar değildir. Evet. Aradaki fark burada. Gerçek bu. Başka bir şey değil. Kuşku, yazmaktır. Dolayısıyla, yazardır da.
İnsanı yazmaya yönelten bu ilk kuşku devinimi yoksa, yalnızlık da yoktur. Şimdiye kadar kimse iki sesli yazmamıştır. İki sesli şarkı söylenmiş, müzik yapılmıştır, tenis de oynanmıştır, ama yazmak, hayır. Hiçbir zaman.
Yitip gittiğinizde, dolayısıyla da artık yazacak, yitirecek hiçbir şeyiniz kalmadığında, oturup yazarsınız. Kitap orada duruyorsa ve haykırıyorsa, sizi bitirmeye zorluyorsa, oturup yazarsınız.

Ve yazan kişinin özelliklerini de toparlayalım biraz kitaptan:
“Yazı, yabanıl kılıyor insanı. Farklı ve yaşamın özünden koparılamaz bir yabanıllık. Bütün varlığınızla sarılıyorsunuz.
Kentlerde, kasabalarda, her yerde, yazarlar yalnız kişilerdir. Her yerde ve her zaman, öyle olmuşlardır.
Bir yazarın yalnızlığında, canına kıyma vardır. İnsan, kendi özündeki yalnızlığa varıncaya kadar yalnızdır. Her zaman akıl almaz bir şeydir bu. Her zaman tehlikeli. Evet kendinizin dışına çıkmaya ve çığlık atmaya yeltenmenizin bedelini ödersiniz.
Tuhaf kişidir yazar. Bir çelişkidir, aynı zamanda da bir anlamsızlık. Yazmak, konuşmamaktır da. Susmaktır. Sessiz çığlıklar atmaktır. Huzur veren biridir yazar, çoğu kez; çok dinler, çok konuşmaz."

Kitapta en sevdiğim ifade ise şu oldu: “İnsan, içinde bir yabancıyı barındırır: yazmak, işte o yabancıya ulaşmaktır." !!

Ve aslında yazmak üzerine bunca cümle kustuktan sonra yine kitapta bir yerde yaptığı itiraf bence en güzel son cümle:
“İstediğimi istediğim kadar söyleyeyim, insanın neden yazdığını ve nasıl olup da yazmadığını hiç bulamayacağım.”

Ben de! :)

Kızıl Yılan / The Red Serpent

2011-10-24T23:51:00.000+03:00

Dikkat! Bu yazı Spartacus dizisi hakkında detay bilgi içerir.

TESTAMENT - RIDING THE SNAKE

Dizinin Adı: Spartacus / Spartaküs
Sezonun Adı: Blood and Sand / Kan ve Kum (1.Sezon)
Yıl: 2010
Bölümün Adı: The Red Serpent / Kızıl Yılan
Yönetmen: Rick Jacobson

Bağırış, çağırış, alkış, yuhalama, çığlık gibi pek çok sesin birbirine karıştığı bir açılışı var, Spartaküs’ün ilk bölümü olan Kızıl Yılan’ın.. Seslerle başlayan açılış, görüntüye kirli ve zincirli olarak, yüzünde şaşkın ve ürkek bir ifade ile giren Spartacus (Andy Whitfield) ile devam eder.. Daha sonra anlarız ki burası Arenada dövüşecek olanların tutulduğu kapalı bölümdür.. Arenada kan gövdeyi götürmekte, ve biz seyirciler de ileri görsel efekt teknolojilerinin tüm nimetlerinden yararlanılarak çekilen bu görüntülere ağzı açık bakmaktayızdır. Bu sırada Spartacus geçmişi hatırlamaya başlar ve biz de bu sayede Spartacus'un Arenaya gelene kadar yaşadıklarını izleriz..

Daha sonra görüntüye giren 2.sekansta: Romalı General Glaber (Craig Parker); aralarında bizim Spartacus’ün de bulunduğu birkaç Trakyalı ile pazarlık yapmaktadır. Bu pazarlığın sonucunda; Trakyalılar, uzun zamandır köylerini yakıp yıkan, kadınlarına tecavüz edip öldüren yağmacı Getae’lıların hepsinin öldürülmesi karşılığında Romalılarla birlik olacak ve doğudan girip kuzey sınırında ilerleyen Mithridates komutasındaki Yunanlarla savaşacaklardır. Karşılıklı sözler verilir.

Sıra Spartacus'un savaş kararını karısı Sura’ya (Erin Cummings) açıklamasına gelir. Getae’lılardan sonsuza kadar kurtulduktan sonra artık bir daha eline kılıç almayacağı günlerin hayalini kurarlar.. Gece Tanrılar Sura’yı kocasının savaşa gitmesi halinde kötü şeyler olacağı konusunda uyarsa da elbette bizim Spartacus karısının uyarısını dinlemez, söz verdiği yoldan dönmez, karısının bacağına kendi kıyafetinden bir parça yırtıp bağlar ve kendini savaşa atar.

Bol kanlı ve karanlık savaş görüntüleri eşliğinde izleriz ki Romalılar savaşa geç katılmış ve zaten bizim Trakyalılar ilk gece Getae'lıları geri püskürtmüştür.
Başta anlaşma yaparken ılımlı olan General Glaber ise köprüyü geçene kadar ayıya dayı demek misali, anlaşmayı yapınca köprüyü geçtiğini sanacak kadar aptal olduğundan, Trakyalıları hemen kendi köleleri gibi görmeye başlamıştır. Trakyalılar artık yemek istemedikleri konusunda isyanlarına başlarlar. Onlar isyan ededursun, Glaber'i çadırında bir sürpriz beklemektedir. Karısı Ilithyia (Viva Bianca).

Bu bakışlarından, yüzünden, konuşma tarzından, her halinden illetlik akan Ilithyia karısı, kocasına şarap ve çıplaklığını sunarak ve bir de senatör babasının hayal kırıklığına uğrayacağı tehdidini savurarak, aklına hain bir plan sokar. Burada durup basit barbarlarla (Getaelılar) savaşıp zaman kaybetmek yerine asıl başarıya koşmasını ve zaman kaybetmeden Mithridates komutasındaki Yunanlıları yenmesini fısıldar. Aksi taktirde böyle basit zaferlerle babasını memnun edemeyeceğini gölgede kalacağını söyler.. Hem unvanlı, hem tehlikeli bir aptal olan Glaber ertesi gün aynen karısının dediklerini uygulamaya başlar ve Getae’lılar batıya (Trakyalıların köylerine doğru) gittikleri halde onların peşinden gitmek yerine doğuya doğru gidilmesi emrini verir. Ve elbette Trakyalılar bunu kabul etmez ve çıkan tartışma sonucunda Glaberin etrafındaki askerleri öldürürler, Glaberi ise yaralı bir halde çamurun içinde bırakırlar.
Büyük hata!

Trakyalılar köylerine doğru hızla yol almaya başlar. Spartacus kendi köyüne tam zamanında yetişip karısını son anda kurtarır. Fakat köy yerle bir olmuş herkes ölmüştür.

Geceyi bir mağarada geçiren karı koca güneye gitmeye karar verirler. Ancak onları şafak sökerken kötü bir sürpriz bekliyordur. Glaber ve adamları.. Rütbesi elinden alınmış, adamlarının yarısı onu terk etmiş ve Romaya geri çağrılmış olan Glaber intikam ateşiyle yanmaktadır. Karısı Sura’yı alıp köle olarak satacak, Spartacusü ise Arenada idam edilmek üzere Capua’ya götürecektir.

Ilithyia’nın babası senatör Albinius (Kevin J. Wilson) seçimler öncesi büyük bir organizasyon düzenler. Bu eğlencede herkese su ve kan sunmaktadır. Uzun zamandır yağmur yağmayan Capua suya açtır ve bu dizi sayesinde öğrendiğim üzere Roma halkı kana tapan bir millettir. Arenada kan aktıkça, biri öldükçe, onları izleyen halk zevkten delirmektedir.
Senatör geceye eğlence amaçlı gladyatör getiren Batiatus (John Hannah) ve Solonius (Craig Walsh-Wrightson)u herkese takdim eder. Batiatus ve karısı Lucretia (Lucy Lawless) bir gladyatör okulunun sahibidirler. Solonius ise onların sevmediği bir rakiptir. Batiatus dizinin kalan bölümlerinde de sıkça göreceğimiz 2 gladyatörünü misafirlere tanıtır: Crixus (Manu Bennett) ve Kartaca Canavarı Barca (Antonio Te Maioha)..
Gladyatörlerin takdimleri bittikten sonra sıra; Glaberin esir edip getirdiği, içlerinden birinin de Spartacus olduğu 6 Trakyalının sunumuna gelir. Roma halkı ilk kez Trakyalı görüyordur ve onlara yabani görmüş gibi bakarlar.

Ve artık başlangıçtaki açılış sekansına geri dönülür.
Arena..
Spartacus gibi esir edilen diğer 5 Trakyalı Arenada gladyatörler tarafından öldürülmüştür. Sıra Spartacuse gelir. Arenada karşısında 1 değil 4 gladyatör vardır. Aptal Glaber onu bu şekilde aşağılayabileceğini düşünmüştür. Ama Sura'nın savaşa gitmeden önce ona “Hepsini Öldür” dediği sahneyi hatırlayan Spartacus karısının intikam ateşiyle deliye dönmüş bir halde 4 gladyatörü de öldürür. Halk mest olmuş kendinden geçmiş ve Spartacusun idam edilmemesi yaşaması için bağırmaktadır. Ve Capua halkının bu isteği karşısında senatör Albinius’un damadının itirazına rağmen Spartacus’ün yaşamasına izin vermek zorunda kalır.

Not 1: Aslında bizim kahramanın asıl adı Spartacus değildir. Ancak bölüm boyunca adı hiç telaffuz edilmediğinden bölümün sonuna kadar kahramanımızın adını öğrenemeyiz. Ve Arenada, kendisine yaşamı bağışlanacağı sırada, kimse adını bilmediğinden o sırada Batiatus'un sözlerine kulak verilir. Batiatus bu adamın dövüş stiliyle eski Trakya Kralı’nı hatırlattığını söyler ve Krala Spartacus dendiğini söyler. Bu sebeple o ana kadar kimsenin gerçek adını bilmediği kahramanımıza Spartacus diye seslenilmeye başlanır.

Not 2: Dizinin bu bölümünün adının neden "Kızıl Yılan" olduğunu anlayamamıştım. Reha'ya sordum. Verdiği cevabı aynen kopyalıyorum buraya:
"Bölümün adı Kızıl Yılan çünkü Sura rüyasında kocasının kızıl bir yılanın önünde boyun eğdiğini ve hayatının damarlarından çekildiğini gördüğünü, bunun Tanrıların bir işareti olduğunu düşündüğünü söylüyor. O zamanlar adı Spartacus olmayan kahramanımız da Getae'lerin kurt dağına tapındığını ve yılanla işlerinin olmadığı cevabını veriyor. Ancak Arenadaki ilk dövüşünde karşılaştığı rakiplerinin birinin kalkanının üzerinde kızıl yılanı gördüğünde -ki bunu gördüğünde rakibin önünde diz çökmüş bir durumda- Sura'nın dedikleri aklına geliyor ve bunun Tanrılardan bir işaret olduğunu anlıyor.."

Not 3: Kana, çıplaklığa ve sekse alerjisi olanların Orjinal Spartacus dizisini izlememesi, Tv kanalları için çekilen diğer versiyonu izlemesi şiddetle tavsiyedir.

Gözlerin Işığında Ölmek

2011-09-28T22:31:00.000+03:00

ANATHEMA - Anyone, Anywhere

o zaman sorular bitti Marcel
cevapsız kalabiliriz kocaman ölümlerimizle
kapanmayı bekleyen göl vakitlerinde
fazlalığın eksik tohumlarını örte örte
gözlerini kısıp nefesini tutmuş
yağmur öncelerini koklamış kendini kaybedişlerde
bir postacının her kapıda düşündüğü neyse
lanetli bir zil sesi gibi susmuş içindeki öfkeyle
yaşayabiliriz gözleri ışıklı bir günün seyrinde
küçük küçük saklanarak korkularımızın içinde..

o zaman cevaplar bitti Marcel
düşsek bile gözlerinden saklananlarla
susuşların, öfkelerin
ve çivi çakılmış kemiklerin içinden
dilimiz kurudu cevapların tükenişinden
sesin bütün alıcıları bozar karanlıkta
gider ve kaybolur büyük böceklerin izleri yoklukta
dikenleri sivrilmiş bilerek sokulmaktan
kalmıyor yaramazlığı dönüyor susamuş kan çanağına..

-Yedinci Oda-

Şark Vaatleri

2011-09-14T17:17:00.000+03:00

Till Lindeman & Richard Kruspe - Schtiel

Orijinal Adı: Eastern Promises
Yönetmen: David Cronenberg
Yıl: 2007
Başlangıç sahnesi: Eş zamanlı gerçekleşen bir doğum ve bir ölüm.
Hikaye: Bu iki olayı birbirine bağlayan, şiddet merkezli bir polisiye/gerilim.
Yer : Londra
Karakterler:
Anna (Naomi Watts): Bir hastanede çalışan Rus asıllı ebe.
Semyon (Armin Mueller-Stahl): Londra’da bir restaurant sahibi. Londra’daki Rus mafyasının içinde.
Kirill (Vincent Cassel): Semyon’ın oğlu.
Nikolai (Viggo Mortensen): Semyon ve Kirill’in özel şoförü ve kirli işlerini halleden Rus.

Bizi ilgilendirmeyen işlere burnumuzu sokmaya bayılırız çoğumuz.. Yardım amacıyla karışsak da bu bizi ilgilendirmeyen olaylara, bazen öyle şeyler olur ki, yardım edemediğimiz gibi başımıza bir sürü de çorap öreriz.. Neyse ki Cronenberg’in filminde en azından yardım amacı gerçekleşiyor..

Yazının devamı Eastern Promises hakkında detay bilgi içerir.

Anna, hastaneye ölmek üzereyken gelen hamile genç kızın doğumuna giriyor, bebek doğuyor, anne ölüyor.. Ölen annenin kim olduğu bilinmediği gibi yakını da olmadığından bebek yetimhaneye gönderilecekken, Anna genç annenin üzerinden çıkan tek şey olan küçük günlüğünü gizlice alıyor. Amacı bebeği verebileceği akrabalarını bulmak. Fakat bir sorun var günlük Rusça. Ve Anna her ne kadar baba tarafından Rus asıllı olsa da Rusça bilmiyor.. Bir yandan tercüme etmesi için amcasını ikna etmeye çalışırken, bir yandan da günlüğün içinden çıkan bir restaurantın kartvizitin peşine düşüyor ve restauranta gidiyor. Burada devreye muhteşem bir oyunculuk sergileyen Semyon giriyor. Anna saf gibi her şeyi anlatıyor, günlükten bahsediyor. Ve böylece bizim Londradaki Rus mafyasına mensub bu tehlikeli adamlar günlüğün peşine düşüyor. Hem günlüğü, hem de günlükten haberi olan insanları yok etmek üzere.. Bu iş için de zaman zaman şoför Nikolai görevlendiriliyor.

David Cronenberg, şiddet ve iç hesaplaşma olgusunu aynı kazanda pişiriyor. Bunu da Viggo’nun hayat verdiği Nikolai karakteri üzerinden yapıyor. Çalıştığı suç örgütünün iç yüzünü keşfeden Nikolai’nin aileye sadakati azalıyor ve Anna’yı korumaya başlıyor.

Kirill, babası Semyon’un güçlü egosu altında ezilen bir karakter. Çocukluğundan itibaren babasının büyük bir soğukkanlılıkla uyguladığı şiddete pek çok kez tanık olmuş ve büyüdüğünde de kendisini ifade edebilmek için O da şiddete yönelmiş bir karakter. Eşcinselliğini bastırmış, ezikliğini örtbas etmek ve kendisini ispatlayabilmek için şiddeti abartılı boyutlarda kullanmış bir karakter. Onun bu hale gelmesinde, babası tarafından ısrarla kabul edilmemesinin önemi büyük. Ve Cronenberg bu anlatımları çok iyi yerleştirmiş filme. Sömürmeden, dozunda işlemiş konuyu.

Şark Vaatleri, şiddeti bir şok unsuru olarak kullanmıyor. Her şiddet sahnesi öncesinde “ben geliyorum” diyor. Film grafiksel olarak çok şiddet içerse de tüm şiddet sahneleri soğukkanlı. Bu da seyirciyle şiddet arasında hep bir mesafe olmasını sağlıyor. Cronenberg; erkek egosunu, erkekler arasındaki ilişkileri, ataerkil bir düzen içinde şiddetin giderek meşrulaşmasını, hatta şiddetin bir nevi kendini ifade etme şekline dönüşmesini anlatıyor bu filmde. Bu anlatımın en güzel örneklerinden birini de Viggo’nun saunada çıplak dövüştüğü o uzun kavga sahnesinde sergiliyor. Filmin unutulmaz bir sahnesi olarak da hafızamıza kazınıyor. (bu sahnede dublör kullanılmadığı söyleniyor)

Filmin en zayıf yanı kadın karakter. Cronenberg erkeklerin dünyasının ve şiddeti bu kadar iyi anlatırken Anna karakterini o kadar zayıf bırakmış ki. Anna, hikayenin işleyişinde kilidi açan anahtar unsur olmasına rağmen, karakterin bu derece pasif kalması ve üzerine Naomi’nin motivasyonunun da tam olarak inandırıcılık taşımaması filme zarar veriyor. Kadın karakterin yeterince iyi işlenememiş olması büyük bir gölge aslında filmin üzerinde.

Filmin bazı yerlerin de Türkler de mevcut. Çünkü Londra’daki Rus mafyasının içerisinde Türkler de var. Hatta zaman zaman filmde Türkçe konuşmalar dahi var !

Belirtmeden olmaz.. Rus mafyasında dövmeler; bedene işlenmiş özgeçmiş gibi. Dövmenin şeklinden, vücuttu yapıldığı bölgeye kadar, her şeyin bir anlamı var. Öyle kafana estiği gibi, istediğin yere istediğin dövmeyi yaptıramazsın. Bir adamın vücudundaki dövmelere bakarak; onun hangi örgüte mensup olduğunu, hangi mertebede olduğunu, hangi suçları işlediğini, güvenilip güvenilmeyeceğini .. pek çok şeyi anlayabilirsiniz.

Vücudunuzun herhangi bir yerine dövme yaptırırken dikkat edin!! Özellikle yolunuz Rusya'ya düşecekse :))

Göç

2011-09-05T19:19:00.000+03:00

DAVID DRAIMAN - FORSAKEN

göç mevsimi gelmiş..
bütün göçmen kuşlardan önce havalanıyor içimdeki kuşlar..
kanat sesleri canımı acıtıyor..
üstelik bu kez onları yatıştıracak, kalmalarını sağlayacak sıcak kelimelerim de yok elimde..
gitmesinler istiyorum sadece..
sadece gitmesinler..
herbirine bir umudumu dikmiştim..
herbirinin kanatlarının arasına usulca yerleştirmiştim gelecek güzel günlerin hayallerini..
şimdi içimde sadece kanat sesleri..
bu kez kopan değil uçan kanatlar acıtıyor yüreğimi..
selam olsun sana Daidalos..
göç mevsimi gelmiş..
içimdeki bütün umut kuşlarım havalanıyor..
hepsi bir anda terk ediyor..
durduracak gücüm yok..
balmumunu eritecek güneş yok..
hava ağır..
hava topyekun sessiz bir dehşette..
kuşlar uçuyor..
kuşlar göçüyor..
ve gözlerim kapanıyor..

Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" Projesinin 19. etap sergisi Bursa Şehit Jandarma Asteğmen Zeki Burak Okay Lisesi'nde 28 Şubat 2011 Pazartesi günü, saat 10:00'da yapılan törende Yıldırım İlçe Milli Eğitim Müdürü Sn. Sebahattin Gençel’in, Okul Müdürü Sn. Hasan Seçkin ve Burfot Adına Sn. Koray Türkay’ın yaptığı konuşmalardan sonra, Okul tarafından teşekkürler plaketi BURFOT adına Koray Türkay tarafından kabul edildi. Daha nice okulların renklenmesi adına, nice projelere..

35

2011-08-14T21:47:00.005+03:00

RAMMSTEIN - STEIN UM STEIN

Işıkları kapattı kızım.. Elinde bir pasta ve üzerinde mumlar vardı.. Ben tam söndürmek için Nefesimi içime çektiğim sırada "dilek tut, dilek tut" dedi heyecanla.. Kısacık bir an.. nefes içimde.. tutuyorum.. bırakana kadar geçen o bir saniyede birdenbire hiç beklemediğim ve düşünmediğim ve olma ihtimali dahi olmayan bir dileği tutuyorum.. nefesimi bırakıyorum.. mumlar sönüyor..

35. yaşım fazlasıyla zor geçti.. Beni gerçekten de epey zorladı.. Çok yordu..
36. yaşımdan tek beklentim Nefes..
Nefes Almak..
Kimse anlamasa da en çok ihtiyaç duyduğum şey bu aslında..
Güvenle Nefes Alabilmek..

Dileğimin gerçekleşeceğine pek inancım olmasa da, 36. yılım en azından güvenle nefes almamı sağlasın.. yormasın..

Haggard

2011-07-31T22:22:00.000+03:00

.

HAGGARD - THE SLEEPING CHILD

“Anneler günü armağanı olarak seni Haggard konserine davet etsem?” demişti Reha.. “Geliyorlar mıı” diyerek büyük bir heyecanla atlamıştım elbette teklifinin üstüne.. Daha önce Maroon 5 ile Şebnem Ferah’ı canlı dinleyebilmemi sağlayan Reha, muhtemelen! bilmeden bana en sevdiğim gruplardan birini armağan ediyordu.. Mayıs ayının başlarıydı, ve ben o böğürtüleri canlı dinleyebileceğime inanamıyordum.. O adamdan o sesin nasıl çıktığını yıllarca hayranlık ve şaşkınlıkla merak ederken şimdi görecektim. Gerçekten de aynı albümündeki gibi çıkacak mıydı o böğürtüler? Sopranonun sesi gözlerimi kapattırıp içimi delerken, Vokalin sesi şiddetli bir uyanışa sebep olacak mıydı içimde aynen yıllardır onları dinlerken hissettiğim gibi??

Rammstein hayranlığımı bilmeyen yok ama 5 yıldır evimde ve işyerimde bilgisayarda dinlediğim tüm şarkıları kayıt altına alıp, bugün 7.odanın müzik zevki konusunda manyak bir arşiv bilgisi haline gelen Last.Fm e baktığınızda anlayabilirsiniz ki Rammstein’dan sonra en çok dinlediğim grup da Haggard’dır.

2007 yılı MarilynManson’u, 2010 yılı da Rammstein’ı canlı dinleyebilme fırsatı sunmuştu.. Ve şimdi de Haggard’ı dinleyecektim öyle mi? Böylece en sevdiğim 3 grubu da canlı dinlemiş olacaktım.

Ben de pek çok insan gibi Herr Mannelig ile tanımıştım Haggard’ı.. Soprana Susanne o büyüleyen ve peşinden sürükleyen aryaları ile farklı bir evrenin kapılarını açıyordu.. Ardından bir flüt sesi duyuyordunuz.. Gözlerini kapattırıp o kapıdan içeriye çekiyordu bu ses dinleyeni.. Günlerce gecelerce çıkmak istemiyordunuz bu karanlık evrenden.. Gözlerinizi hiç açmadan sopranonun sesiyle salınıyordunuz rüzgarda uçuşan tüller gibi.. Gitarın sesi içinizi deliyordu, flüt keman ve obua elbirliğince uçuruma itiyordu.. Düşünmeden atlıyordunuz.. Hiç düşünmeden bırakıyordunuz kendinizi aşağıya.. Ve uçurumun dibinde Asis Nasseri sizi bekliyor, birden canlandırıyor, ölmemenizi sağlıyordu.. Sesinin şiddetine esir düşüyordunuz..

Uzun bir zaman sonra.. Her Mannelig’in etkisinden kurtulabildiğinizde grubun diğer şarkılarını keşfe çıkıyorsunuz.. Ve dönem dönem 21 kişiye kadar ulaşan hepsi birbirinden yetenekli müzisyenlerden oluşan grup üyeleri ile karşılaşıyorsunuz..
Ve senfonik metalin bu en güçlü grubunu dinledikçe daha da çok seviyorsunuz..

Ben 2004 yılında tanıştım Haggard ile.. Ve yıllardır kopamadım onlardan. Evde, işte, yolda, yolculukta, yürüyüşte, gözlerim açıkken, gözlerim kapalıyken her daim onlara ihtiyaç duydum.. Yıllardır bana eşlik eden ayrılamadığım ve tutkuyla sevdiğim 5 şarkısı sırasıyla:
Eppur Si Muove,
Per Aspera Ad Astra,
The Observer,
Herr Mannelig
Awaking The Centuries idi. Ve son albümlerinde bunlara 2 şarkı daha eklenmişti..
Tales Of Ithiria
Hijo De La Luna..
Bu tutkuyla sevdiğim 7 şarkısının dışındaki diğer tüm şarkılarını da çok severek dinliyorum Haggard’ın..

Heyecanla beklediğim an gelmiş ve ben Haggard’ı canlı dinlemek üzere deniz otobüsü ile İstanbula gidiyordum.. En sevdiğim 7 şarkısını da söyler mi ki acaba diye hayal kuruyordum.. İçim kıpır kıpır indim deniz otobüsünden.. Sabah işe gitmiş, işlerimi toparlamıştım.. Öğlen Fıstıkımı okuldan almış haftasonu görüşemeyeceğimiz için birlikte vakit geçirmiştik, O da babasıyla olacaktı haftasonu. Koşturmacadan yorgun düşmüş bedenimi kıpır kıpır ruh halim toparlıyordu.. Ve Reha beni alıp doğru Ayazağa’ya konser alanına götürüyordu.. Geç kalmamak için hıphızlı adımlarla yürüyorduk.. Biz yürürken uzaktan sevdiğim o sesi ve melodileri duyuyordum.. Tüh başlamış yaa ilk şarkıları kaçırıyoruz diye içim buruluyordu, daha da hızlanıyorduk.. Hava soğuktu, içim sıcak.. Konser alanına ulaştığımızda anlıyorduk ki henüz sahneye çıkmamışlar bile.. Duyduğumuz ses bant kaydıymış.. Hatta Haggard öncesi sahne alacak olan grup Kırmızı bile henüz çıkmamıştı.. Biz Haggardı kaçırmayalım diye koştururken Kırmızıyı da dinleyebilecek olmamız ikinci bir hediye gibi geliyordu.. Konser alanı çok rahattı.. İçeceklerimizi alıp çimenlere yayılıyorduk..

Ses sistemindeki aksaklıklar yüzünden böylesine gecikmişti konserler.. Kırmızı sahnede mecburen az kalabildi.. Ama kızlar sağlam böğürüyordu yav. Hem sevdim hem de takdir ettim.. Kenarda satılan albümlerini hemen aldım.. Vakit bulduğumda dinleyebilmek için.. Bildiğim bir grup değildi Kırmızı ama artık araştırmaya değer bir gruptu..

Ve gecenin ilerleyen saatlerinde Haggard nihayet sahnedeydi. Ses sistemindeki sorun giderilmişti.. Ve aynen evet aynen albümdeki gibi hiçbir eksiklik olmadan yankılanıyordu o böğürtü de o çığlıklar da o keman da o flüt de o gitar da gökyüzüne doğru.. Ben heyecandan zor duruyordum yerimde.. Reha çalan şarkının adını soruyordu.. Hiç düşünmeden The Observer diyordum.. Oysa Asis nakaratında böğüre böğüre Sleeping Child diyordu.. Reha emin misin diyordu.. Ben eminim bu Observer diyordum.. Ve o andan sonra adım “dolandırıcı”ya çıkıyordu :) Hakediyordum ne diyebilirim ki.. Sleeping Child deyişini duya duya Observer die inat etmemin ne alemi vardı ki :) Ama adam çok güzel böğürüyordu ve kimse fark etmiyordu ki ben aslında gözlerimi kapatıp o karanlık evrene geçiyordum.. O sırada diğer konuşmalar bana hep bir sisin ardından gibi geliyordu, konsantre olamıyordum.. Sleeping Child diye sesini kıstığı anda Asis, ben yine de o evrenden geri dönemiyordum..

Haggard iki saatten uzun bir süre sahnede kalıyordu hiç mola vermeden.. Değil sevdiğim 7 şarkısını da söylemek, son 3 albümün tamamını söylüyorlar.. 5 dakika bile mola vermeden, bizlere muhteşem saatler yaşatıyorlardı. Grup kendi içinde inanılmaz bir uyum içindeydi ve manyak eğleniyorlardı.. Asis böğürürken Soprano ve Flüt sürekli saçlarını sallıyorlardı, saçları bellerine kadardı, ve görüntü büyülüyordu.. Ben de böğürmek istiyordum, ben de kafamı sallamak istiyordum, gözlerimi kapatıp bir daha açmamak istiyordum, uçurumdan aşağıya kendimi bırakmak istiyordum..

Herr Mannelig’de Sopranonun sesine dalmış salınırken birden önümden Asise çok benzeyen bir adam geçiyor.. Ne kadar da çok benziyor yahu derken Rehanın beni dürtmesiyle kendime geliyor ve makinemle adamın peşine düşüyorum.. Az önce önümden geçen sesine hayran olduğum sevimli yüzlü uzun saçlı bu adam Asis işte.. Bizim aramızda dolaşıyor ve bizimle bakışıyor.. Ve ben de dibine kadar sokulup fotoğrafını çekiyorum..

Ayazağanın ayazından ayaklarımız buz tutmuş, yorgunluktan bedenlerimiz kendini koyvermeye hazırlanmış ama inanılmaz bir doyum yaşamış halde ayrılıyoruz İTÜ’den gece saat 2 ye yaklaşırken.. Henüz onun bana ileride “dolandırıcı ama dürüst sevgilim” diyeceğini, benim de onun elini tutup daha nice böğürtü dinleyeceğimi bilmiyorken..

Angel Heart - Şeytan Çıkmazı

2011-07-19T17:28:00.002+03:00

NOIR DESIR - DES ARMES

Angel Heart / Şeytan Çıkmazı tam anlamıyla gotik bir polisiye/korku/kara film..
Alan Parker’ın yönetmenliğinde Mickey Rourke ve Robert De Niro’dan unutulmaz bir oyunculuk gösterisi..

1987 yapımı bu muhteşem filmi benim gibi 2011 yılında izliyorsanız fark ediyorsunuz; Angel Heart’ın özellikle görsel açıdan sonradan bir çok yönetmene ilham kaynağı olduğunu..

Sinema tarihine dönüp baktığımızda 80’li yıllar; hem birbirine tıpatıp benzeyen tür filmleri (örneğin korku filmi furyası), hem de birbirine hiç benzemeyen, ilginç, devrim yaratacak nitelikteki filmleri yaşıyordu. Bir yandan Scorsese, Coppola ve Spielberg gibi Amerikalı yönetmenler, “klasikler dönemi” olan 70’lerdeki gibi devam edip sinemasal açıdan zengin filmler üretirken, çoğu reklamcılıktan yetişmiş olan Alan Parker, Adrian Lyne, Tony Scott ve Ridley Scott gibi bir grup İngiliz yönetmen de, reklamların önemli dili olan hızlı kurguyu sinemada etkili bir şekilde kullanarak, her şeyden önce görüntülerle bir dünya kuruyorlardı. Filmin ruh halini öykünün kendisinden çok görsel dokuyla belirlemeye özen gösteriyorlardı.
Bunun en güzel örneklerinden biri olan Angel Heart’da Alan Parker, filmin neredeyse tamamını soluk, renksiz bir dokuyla işliyor örneğin. Öyle ki "renkli bir siyah-beyaz film" izlemişsiniz gibi bir tat kalıyor izlediğinizde. Bu görsel tercih, filmin her anına işleyen kesif bir çıkışsızlık ve ümitsizlik duygusunu da besliyor.

Dikkat! Yazının devamı filmin konusu hakkında detaylı bilgi içerir, izlemeden okumayınız :)

Film, 1955 yılında geçen klasik bir dedektiflik hikâyesi gibi başlıyor. Karanlık ve puslu ara sokaklar, loş mekânlar, eski model arabalar, hatta eski model kıyafetler ve elbette ki özel dedektif.. Mickey Rourke’un oynadığı “Harry Angel” kirli sakallı yüzüyle, yüksek bel pantolonu, ceketi ve bol paltosuyla, sürekli yaktığı sigaralarıyla, kirli ve dağınık bürosuyla, bozuk ağzıyla; polisiye filmde olması gereken dört dörtlük bir dedektif portresi çiziyor. Dedektifimiz sürekli hatırlattığı gibi Brooklyn’li ve boşanma davaları gibi ufak tefek tehlikesiz işlerle uğraşıyor. Derken bir gün zengin olduğu her halinden belli bir müşteri kendisine ulaşıyor. Robert De Niro’nun unutulmayacak performanslarından birini sergilediği bu zengin ama zengin olduğu kadar da tuhaf olan adam adının “Louis Cyphere” olduğunu söylüyor. Ve bizim Harry, filmin sonuna kadar her defasında adamın adını yanlış telaffuz ediyor. Louis Cyphere, Angel’dan, kendisine olan bir borcu ödemeden ortadan kaybolan ünlü şarkıcı Johnny Favorite’i bulmasını istiyor.

Buraya kadar her şey kusursuz bir polisiye filmi gibi ilerliyor ilerlemesine de, film en başından beri bize görsel olarak, işin içinde daha korku verici bir şeyler olduğunun sinyallerini de veriyor. Hem filmin geneline yayınlan kesif bir “kötü ve kaçınılmaz sona doğru sürükleniş” hissi var, hem de filmin gerçek dünyasına ait değilmiş gibi görünen gerçeküstü sahneler..

Aslında içten içe yürütülen bir korku hikayesi ile karşı karşıyayız. İzlediğimizin bir dedektiflik filmi olduğu kadar bir korku filmi de olduğunun farkındayız. Ama film bu korkunun adını koymuyor, kaynağını söylemiyor. Neler olup bittiği konusunda film süresince karanlıktayız. Bu açıdan bakıldığında da Şeytan Çıkmazı’nda korku sineması ve polisiye sineması son derece etkili bir şekilde bütünleşiyor. İşin şaşırtıcı ve büyüleyici yanı; Alan Parker’ın sırtını temel bir korku öyküsü fikrine yaslamadan, yakıtını sadece görsel/işitsel gücünden karşılaması. Parker, 1980’li yılların korku sinemasında hemen her filmde kullanılan “şok sahneleri”ne, ani ses patlamalarına, hatta belli bir “düşman”a bile başvurmadan bir korku filmi inşa ediyor.

Film meşhur sevişme sahnesinde, tavandan damlayan sular kana dönüşüp odayı ve yataktaki iki kişiyi kırmızıya bularken, zincirleme bir “flashback” patlamasıyla her anlamda doruğa ulaşıyor. O zaman anlıyoruz neden baştan beri polisiye mekaniğinden düzenli aralıklarla koparıldığımızı. Final geldiğinde ise, film boyunca elde ettiğimiz ipuçları birleşiyor ve bütün ayrıntısıyla ortaya çıkıyor büyük tablo.
Favorite’in daha ünlü olmadan önce, ruhunu şöhret karşılığında şeytana sattığını, ancak şöhret olduktan sonra da anlaşmaya uymayıp borcunu ödemediğini, kurtulmak için ise bir ayin düzenleyerek genç bir askerin kalbini yiyerek ruhunu çaldığını öğreniyoruz. Ancak bu ayinin hemen ardından Johnny’nin askere alındığını, ağır yaralanıp hafızasını kaybettiğini ve yüzünün tanınmayacak hale geldiğini anlıyoruz. Sevgilisi Margaret Krusemark’ın babasının yardımıyla, kim olduğunu bilmeyen yüzü sargılı Johhny’yi hastaneden çıkarıp New York’a götürüp kalabalığın arasına bıraktığını öğreniyoruz. Johhny bu andan sonra kendini Harry Angel olarak biliyor, ve yıllarca da Harry Angel olarak yaşıyor.

Gerekli tüm ipuçlarını en baştan beri vermesine, hatta zaman zaman cevabı gözümüzün içine sokmasına rağmen ve hiç hile yapmayan finale rağmen, itiraf etmek gerekirse, ilk izlediğimde Johnny’nin genç askerin sadece ruhunu çaldığını, bedenini çalmadığını anlayamamıştım. Böyle olunca da epey kafam karışmıştı. Ancak ikinci kez izlediğimde bütün yap-boz tamamlandı. Final; baştan beri anlattığı her şeyle, yarattığı atmosferle mükemmel bir şekilde örtüşüyordu. Filmin başından beri hissettiğimiz “kötü ve kaçınılmaz sona doğru sürüklenme” hissi de tatmin edici bir şekilde yerine oturuyordu.

1980’li yıllarda filmin değerinden ya da oyunculukların mükemmeliyetlerinden çok, Lisa Bonet ile Mickey Rourke’un tavanından kan damlayan otel odasındaki sevişme sahnesi sebebiyle söz edilmiş. Lisa Bonet o sırada çok sevilen “Cosby Ailesi” dizisinin kızıydı. Bu örnek aile kızını böyle bir sahnede görmek, belli ki herkesi şoke etmişti. Lisa Bonet’in karakteri “Evangeline Proudfoot”un bir vudu rahibesi olması, tavukla yaptığı bir vudu ayini sahnesi ve en nihayetinde finalde ortaya çıkan “baba-kız” sansasyonunu şimdi bile uç bir sinemasal sahne sayarken, 80’li yıllardaki şoku az çok tahmin edebiliriz.

Bence Louis Cyphre rolünde Robert De Niro, sinema tarihinin en etkileyici şeytanlarından birine imza atıyor. Uzun tırnakları, sakalı, elindeki bastonu ve insanı ürperten sükûnetiyle gerçekten de unutulmaz bir şeytan tiplemesi.. Sadece replikleriyle değil karakteri için seçtiği genel hava, mimikleri, jestleri ve sesinin tonlamasıyla, oyunculuğuyla şeytanın ayrıntıda gizli olduğunu bir kez daha gösteriyor. Özellikle bütün gücünü onun etkileyici oyunculuğundan alan ünlü yumurta yeme sahnesini eminim izleyen hiç kimse unutmayacaktır: De Niro, bazı dinlerde yumurtanın nasıl ruhun simgesi olarak görüldüğünden söz eder, yumurtayı ağır ağır soyar, tuzlar ve manidarlığı finalde ortaya çıkacak bir hareketle, Harry’ye ikram eder. Harry’nin reddetmesi üzerine de, inanılmaz etkileyici bir ifadeyle, yumurtayı ortasından ısırarak yemeye başlar!

Muhteşem De Niro’ya rağmen Angel Heart yine de bir Mickey Rourke filmi kesinlikle. Ve aslında Harry Angel tam bir anti-kahraman. Sıradan, gerçekçi, olayı değil kendisini düşünüyor, tehlikeyi anladığı anda bile yüklü miktarda paraya hayır diyemiyor. Ama Mickey Rourke bu anti kahramanı bize sevdiriyor. Bu da oyunculuğunun gücünü gösteriyor. 80’li yıllarda neden sinemanın en önemli oyuncularından biri olduğunu şimdi anlıyorum. Rourke, hemen her sahnesine karakterini kafamızda daha da oturtacak bir şeyler getiriyor. Özellikle gerçekle yüzleştiği anda yaşadığı çöküş, oyunculuğunun doruk noktalarından biri sanırım.. Bir yandan unuttuğu Johnny Favorite kimliğini ve cinayetleri aslında kendisinin işlediğini anladığı anda yıkılırken, bir yandan da Harry Angel kimliğine umutsuzca tutunmaya çalışıyor ve tekrar tekrar inkar ediyor: “Kim olduğumu biliyorum ben!”

Filmde birkaç tane unutulmayacak replik yakaladım yine..

De Niro: Salyangozlar için denenleri bilirsiniz.
Rourke: Hayır, ne derler salyangozlar hakkında?
De Niro: Arkalarında daima iz bırakırlar.

Gizli aşklar, bir sır olarak kalmalı.

Hepimizin yara izleri vardır. Yalan söylemek ve gaddarlık bazılarına çok kolay geliyor.

Yalnızca polisler ve kötü haberler kapıyı vurmazlar.

Nefret etmek için yeterli din var ama sevmek için yok.

Korkulu gözler asla yalan söylemezler.

Bilgelik ne korkunç bir şeydir.. eğer bilgeye faydası yoksa..

Kötülük bir pislik yığınıdır. Herkes kendisininkinde oturur, başkasınınkini konuşur.

Aynaya ne kadar kaçamak bakarsan bak, aynadaki aksin daima doğrudan gözlerinin içine bakar!

Son olarak film için seçtiğim şarkıdan da bahsedeyim.. Güzel bir Ağva gecesinde Reha’ya en sevdiğim karanlık şarkım olan L’Appartement’te gözlerimi kapattığımda nereye gittiğimi anlatıyordum.. Gittiğim yere O da öyle inanılmaz bir şekilde gelmişti ki hemen, ben yeri tasvir ederken O devam ettirdi ve hatta mekana katkıda bulundu.. Dönen pervaneler ilave etti havada asılı kalan nemi biraz olsun dağıtabilmek için.. Aklına filmdeki Louisiana’nın giderek artan sıcaklığı ve nemi ve tabi buna paralel olarak bardaktan boşanırcasına yağan yağmurlarıyla dolu sahneler gelmiş olacak ki bana Angel Heart’ı izledin mi diye sormuştu ertesi gün.. İzlememiştim. İşte bu muhteşem filmden böyle haberim oldu..
Filmi O’na hatırlatan L’Appartementi söyleyen gruptan başka bir şarkı seçtim ben de bu yazım için.. L’Appartement kadar olmasa da, umarım bu şarkı da o kesif küf kokusunu, sıcağı ve yapış yapış nemi hissettirebilir..

Beni Asla Bırakma

2011-06-29T15:45:00.001+03:00

SIRENIA - ABSENT WITHOUT LEAVE

Baharda vizyona girmiş olan, Mark Romanek’in yönettiği film Beni Asla Bırakma (Never Let Me Go) beni kütüphanemdeki ‘okunmuş kitaplarım’ raflarına götürdü… Yıllar önce okuduğum, kardeşimden anneler gününde armağan gelen "bu kitap", benim alışık olmadığım bir anlatım örgüsüyle örülmüştü ve yazar okuyucuyu ustalıkla kaçınılmaz olan sona sürüklüyordu…

Japon asıllı İngiliz yazar Kazuo Ishiguro’nun, TIME tarafından hazırlanan “Ölmeden önce okunması gereken 1001 Kitap” listesine alınan ve “İngilizce yazılmış en iyi 100 roman” listesine de giren son romanı Beni Asla Bırakma…

Kitabın adına ve hatta kitabın kapağına bakıp da bunu bir aşk romanı sanmayın sakın. Beni Asla Bırakma aslında gizli bir bilim-kurgudur. İşin bilimsel tarafına hiç değinmese de trajik bir gelecek portresi çizer. Öyle beklenmedik ve alışılmadık bir konu vardır ki ortada, bu konuyu işleyen çok fazla kitap olduğunu da sanmıyorum. Distopik bilim-kurguların en başarılı örneklerinden biri olduğunu söylemek abartı olmaz. Konuya dair çok fazla şey söylemek istemiyorum. Ve hatta kitabı okumak isteyenlere tavsiyem de: konu hakkında hiçbir şey okumadan kitaba başlamaları. Çünkü konunun sırrını hemen değil, tam da yerine oturan bir dönüm noktasında öğreniyor insan…

Kitabın başlarında sayfalar boyunca, mükemmel bir yatılı okulda büyüyen üç gencin ilişkileri anlatılır ama kocaman bir belirsizlik hakimdir her şeye, anlamlandıramazsınız, merak sizi çepeçevre sarar. Bu belirsizlik Ishiguro’nun gerilimli diliyle birleştiğinde yazarın tekniğine hayran kalırsınız. Belirsizlik, bıkkınlık, hayal kırıklığı ve gerilim nasıl olur da insanı sarar demeyin. Eğer söz konusu yazar Ishiguro ise sarar. Beni Asla Bırakma konusu itibariyle sömürüye açık olmasına rağmen hiç duygu sömürüsüne yer vermez, hatta zaman zaman Uzakdoğu kültürünün mesafeli ve soğukkanlı izleri hissedilir derecede sade bir dille yazılmıştır. Duygusal iniş çıkışlar yoktur, bütün hikâye gündelik detaylar üzerine kurulup eksiksizce ilerler.

Seçilmiş özel öğrencilerin okuduğu bir yatılı okul: Hailsham. Öyle bizim bildiğimiz yatılı okullardan değil. Sanat eğitimi ağırlıklı olmak üzere mükemmel bir eğitim veren ve insan sağlığını ön planda tutan, temiz ve disiplinli bir yatılı okul… Tuhaf olan öğrencilerin, bu okuldan başka hayatlarının hiç olmaması. Tatillerde veya hafta sonlarında gidecek bir evlerinin ve ailelerinin olmaması. Hatta hiç akrabalarının olmaması. Dış dünyadan bütünüyle kopukturlar. Öğrencilere sürekli özel oldukları ve kendilerine çok iyi bakmaları gerektiği dikte edilir. Sanatın içimizdeki gerçek kişiliğimizi ortaya çıkardığı inancıyla eğitilirler. Ve bu yatılı okulda okuyan üç iyi arkadaşa: Kathy, Tommy ve Ruth a odaklanmaya başlar roman. Hailsham’daki tüm farklı öğrenciler gibi bu üç arkadaş da kendi varoluşlarını tam olarak çözememiş durumdadırlar. Ne olduklarını, ne amaçla bu dünyada olduklarını (kitabın sırrını ele vermemek için inatla söylemiyorum), okul bitip de dış dünyaya gittiklerinde onları nelerin beklediğini sürekli anlatıyorlar öğretmenler okulda. Ortada bir yalan, bir kandırmaca yok. Fakat hiç biri tüm bu özelliklerin neden kendilerinde olduğuna, bu bilgilerin bir arada neye işaret ettiğine vakıf değiller.

Ve yıllar sonra bir kadının gözlerinden dalarsınız içeriye…
Geçmişiyle birlikte hayatını okursunuz..
Onun iç konuşmalarıyla... Onun dünyaya bakış açısıyla… Onun bilinç akışıyla…
Kathy artık otuzbir yaşındadır ve bakıcılık yapıyordur. Yatılı okulda birlikte büyüdüğü en yakın iki arkadaşının yeniden hayatına girmesi üzerine, bütün geçmişiyle yüzleşmeye başlar. Çünkü anlamaya ihtiyacı var. Onları özel kılan şeyin ne olduğunu anlamaya ihtiyacı var. Ve bundan sonra hayatlarının nasıl şekilleneceğini bulmaya ihtiyacı var. Gizliden şu soruyu da sorar Kathy herkese: "Sanat ve Aşk, zamanı durdurabilir mi?"

Sakince hüznü yerleştirir içimize Kazuo...
Usulca biter hayat...
Geçip giden zamanı ve ne kadar az zamanımız kaldığını hissederiz.
İçimize hiç çıkmamacasına yerleştirilmiş bir soru ile kalıveririz ortada: "İnsan nedir ki?"
Yani Beni Asla Bırakma konusu itibariyle, insana dair en temel sorunun ve güçlü bir dramın; insanın hayatına ve varoluşuna bir anlam verme/bulma çabasının peşinden gider.

Kitapları okurken sanırım hepimiz yaparız bunu… Romandaki kahramanları gözümüzde canlandırmayı… Ben de Kathy’yi de, Ruth’u da Tommy’i de kafamda belirgin hatlarla çizdim. Kitabın sonuna kadar hep bir şeylerin değişeceğini ve Kathy ile Tommy’nin kendilerine çizilen kaderi delip geçeceklerini umdum… Hep bir sonraki sayfada aşklarının hayatlarını değiştireceğini ümit ettim. Ama Beni Asla Bırakma, yıkıma götüreceğini bile bile kendi kaderlerini kabullenenlere odaklanıyor ve bana bir kez daha öğretiyordu: HAYAT, AŞKTAN BÜYÜKTÜR…

Yaşamak Bir Mucize

2011-06-22T10:01:00.002+03:00

FLEETWOOD MAC - SEVEN WONDERS

"Hayatını yaşamanın iki yolu vardır:
Biri; hiç bir şey mucize değilmişçesine,
Diğeri de; her şey bir mucizeymişçesine yaşamak."
demiş Einstein...

Geçen hafta ansızın bir filmde rastlıyorum bu söze. Hiç beklemediğim bir anda kulaklarımdan içeriye akıveriyor.. Evet diyorum işte bu. Aslında benim yaşam şeklimi birkaç kelimeyle özetleyen bir ifade bu. Çünkü ben gerçekten de herşeyi bir mucizeymişçesine yaşıyorum. Bunu özellikle yapmıyorum. Benim içimde böyle akıyor ırmaklar.. Mucize gibi..

Ve ben zaten dünyanın en büyük, en güzel mucizesine de sahiptim yıllardır.. Canım'a, Kızım'a, Öyküme.. Bir çocuk sahibi olmak mucizeydi ama Öykü gibi bir kıza sahip olmak daha da mucizeydi..

Artık 7.oda nın yukarıdaki sözlerini değiştirme vakti geldiğini düşünüyorum sonra..
Kuyulardan çıkalı onca zaman geçmişti üstelik..
Karanlığın mucizelerinden yeterince faydalanmıştım. Şimdi Güneş vaktiydi! Şimdi yaşamak vaktiydi!
Herşey coşkun ve güzeldi..
Irmak gürül gürül akıyordu..
İçim içime sığmıyordu..
Ve yaşamak güzeldi..
Ve herşey bir mucizeydi..

Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" Projesinin 20. etap sergisi Bursa Necatibey Kız Teknik ve Kız Meslek Lisesi'nde 31 Mart 2011 Perşembe günü, saat 10:00'da yapılan törende Bursa Valisi Sn.Şehabettin Harput’un eşi Sn. Funda Harput, İl Milli Eğitim Müdür Vekili Sn. Recai Albay, İl Milli Eğitim Şube Müdürleri Sn.Haşmet Yahya Kartoğlu ve Sn.Leyla Ertuğrul Oflaz, Okul Müdürü Sn. Süheyla Dilber ve Burfot AdınaSn. Ceyhun İrgil’in yaptıkları açılış konuşmaları ve düzenlenen kokteyl eşliğinde açıldı. Daha nice okulların renklenmesi adına, nice projelere..

Hayatın Renklerini Görebilmek

2011-06-09T23:30:00.000+03:00

Poets Of The Fall - Passion Colors Everything

“Bir tramvay sürücüsü ne yapar, biliyor musun?”
“Ne yapsın isterdin? Tramvayı kullanır.”
“Hayır, yanlış. Tramvayı kullanır gibi görünür, sanki şehrin her köşesinin patronu odur. Ama gerçekte ya fren yapar ya da tramvaya hız verir. Raylar vardır. O en fazla hıza karar verir, çünkü sonuçta duraklar önceden belirlenmiştir ve uyulması gereken bir saat çizelgesi vardır. İşte aynısı bizim için de geçerli: lise, üniversite, iş hayatı, evlilik, çocuklar ve son durak! İş sadece buna ne kadar zaman ayıracağımıza karar vermeye bakar. Hayatın tüm sıradanlığı iki harekete bağlıdır: hız vermek ve fren yapmak. Nokta. Kendi hayatımızı yönetmek sadece bir hayal.” diyerek isyan ediyor ve artık hayatının iplerini eline almak istediğini, bir tramvay sürücüsü olmak istemediğini, tramvaydan inmek istediğini ve gerçekte ne istediğini bulmak istiyordu..

Peki, nasıl bulunurdu gerçekte ne istediğimiz?
Ne zor değil mi sırtımızdaki onca sorumlulukla birlikte kendi düşlerimizin de peşine düşebilmek?
Ne zor değil mi bazen görebilmek?
Küçük çıkış yollarını, ufacık umutları, belki de hayatımızı tümden değiştirebilecek o köşelere gizlenmiş gizi görebilmek ne zor..

Oysa işte bütün her şey orada.. İçimizde, yüreğimizde.. Ne istediğimiz hep ordaydı.. Ama bunun için görebilmek gerekiyordu ve aslında hep bakmayla görmeyi karıştırıyorduk.. Gördüğümüzü sanıp bakıyorduk..
Ağaçlara bakıyorduk mesela her gün, her yerde, büyük küçük, bir sürü ağacın yanından geçiyorduk ve hep bakıyorduk.. Ama görmüyorduk.. Görmediğimiz için farkına dahi varmıyorduk, idrak etmiyorduk.. Rüzgarın dalların arasından nasıl geçip gittiğini hissetmiyorduk.. Her rüzgarda salınan yaprakları da görmüyorduk.. Hayat öyle yorucuydu ki bazen.. Bazen de zalim.. Hepimizi bakan körler haline getiriyordu.. Ve belki de gerçekten birer tramvay sürücüsü haline geliyorduk..

Öyleyse en yakın durakta inmeli!
Bakıp da görmediğimiz şeylere odaklanmalı..
Sırtını bir ağaca yaslamalı ve gözleri kapatıp öyle görmeli..
Gözler ışığa kıyasla önemli değildir. Karanlıkta gözlerin bile bir faydası yoktur. İnsan yüreğiyle görür..

Beklemeyin.. Hemen şimdi başınızı kaldırıp pencerenizden dışarıya bakın.. Ama sadece bakmakla kalmayın bu kez, görün! Gördüğünüz her ne ise ona odaklanın..

Hem biliyor musunuz?
Size bir sır vereyim mi?
Ben de görmeyi öğreniyorum!
Daha önce denemiş ama hep eksik kalmıştım..
tüm renkleri yakalayamamıştım..
Birşeyler eksikti.. belki de çok şeyler vardı ama çok şeyler de eksikti..
Şimdi.. Şimdi ilk defa renklerin arasında yuvarlanıp duruyorum..
Gözlerim açıkken heryer rengarenk..
Kapalıyken mi??
Gözlerim kapalıyken yüreğim rengarenk..

Martılar

2011-06-04T00:04:00.003+03:00

.

TEOMAN - MARTILAR

gözlerim boş bakıyor ufukta bir şeye
mutluluk veda ediyor ılık nefesiyle

bu sabah sanki bütün cevaplar kanat açmış göğe

bir bulut saklıyor sanki akacak yaşları uykusuz gözlerimden
bir vapur kalkışı, bir başka zoraki firar verdiğim sözlerimden

martılar çığlık çığlığa diyor ki, dön sarıl ona
çok geç olmadan dön bu yollardan
kır artık zincirini, bu kalp aşksız kir pas tutar
çok geç olmadan dön bu yollardan

bir yanım anlamsız ve tutarsız bir telaşta
bir yanım küllenmiş zoraki sevdada artık yok

bir bulut saklıyor sanki akacak yaşları uykusuz gözlerimden
bir vapur kalkışı, bir başka zoraki firar verdiğim sözlerimden..

Sen Dünyaya Gelmeden

2011-05-30T13:13:00.000+03:00

.

CUSTARD - SEND ME AN ANGEL

Onun romanlarını okurken bir el hep yüzünüzde gezinir gibidir. Yumuşacık ama güçlü bir el. Yüzünüz sıcak ve güzel kokulu bir avucun içindedir. Gözlerinizi kapatırsınız. Kendinizi o ele bırakırsınız. Üstelik az sonra o elin yavaşça aşağıya doğru ineceğini bildiğiniz halde. Yavaşça aşağıya inip boynunuzu kavrayacağını bilirsiniz. Boynunuzu kavrayıp sizi nefessiz bırakacağını… Bilirsiniz bilmesine de yine de kıpırdayamazsınız, gitmek istemezsiniz, kaçmak istemezsiniz. Çünkü öyle güçlüdür ki kelimeleri, olduğunuz yere mıhlar sizi. El yavaşça alnınızdan gözlerinize iner. Usulca yaşlarınıza dokunur. Islak avucuyla devam eder yoluna. Yanaklarınızdan serin bir su damlası gibi geçer gider. Artık kıpırtısızca boynunuza ulaşacağı anı beklersiniz. Onun kelimeleri sizi beklenmedik bir ölümle sarmaz, aksine saniye saniye beklediğiniz bir ölümdür. Öyle keskindir ki kelimeleri çığlık bile atamazsınız. Ölürsünüz.

Margaret Mazzantini’nin kelimeleriyle bir kez tanıştıktan sonra, sizi artık hiçbir şey ondan koparamaz. Onun kelimelerden yarattığı o büyülü dünyanın sizi öldüreceğini bilseniz dahi, nefesinizi tutup okumaya devam edersiniz.

Benim Mazzantini ile tanışmam 2007 yazında dilimize çevrilen ilk romanı Sakın Kımıldama ile olmuştu. İtalya’nın en önemli dört edebiyat ödülünü birden alan Sakın Kımıldama, insanın acıyla insanlaştığını anlatan unutulmaz bir romandır. Yıllardır diğer kitaplarının da dilimize çevrilmesini bekliyordum. 15 dile çevrilen ve yine 2009 Primeo Cambiello ödülünü alan son romanı nihayet Türkçeleştirildi. Mükemmel bir kapak tasarımı ile ciltli 600 sayfalık bir kitap: SEN DÜNYAYA GELMEDEN…

Kitabın arka kapak yazısında şöyle diyor: “Sen Dünyaya Gelmeden aşk ve savaş, şiddet ve aile sırları üzerine etkileyici bir roman, annelikten mahrum kalmış bir kadın ile vicdanının sesinden kaçamayan bir adamın hikâyesi… Tıpkı gerçek aşklar gibi, tutkulu ve kusurlu…”
Evet gerçekten de öyle tıpkı gerçek aşklar gibi tutkulu ve kusurlu. Kusurlu yanlarıyla canınızı acıtırken, tutkulu yanlarıyla sarsıyor. Tıpkı gerçek aşklar gibi “acı” her daim yüreğinizi kuşatıyor.

Bu roman sizi inanamayacağınız kadar büyük acılara boğuyor. İnsan bile bile acı çeker mi? İnsan bile bile kendine acı çektirir mi? Evet. Kelimeler Mazzantini’den çıkıyorsa Evet. Böyle bir edebiyat şaheserini bulmak gerçekten büyük bir keyif çünkü. Romanın içine girip kayboluyorsunuz. Bir sarhoşluk hali içinde savruluyorsunuz. Mazzantini’nin imgelemi öyle güçlü öyle güçlü ki, kitap okumuyor yaşıyorsunuz. Siz de Diegonun Gemmaya duyduğu o muhteşem aşkı yaşıyor, Gemmanın anne olamamasının içinde yarattığı fırtınalarda savruluyor, Goykonun savruk hayatının içindeki ince güzelliklere sarılıyor, Saraybosnada savaşın tam ortasında ateş hattında bir mermiye denk gelmeden ayakta kalmaya çalışıyor, Aska’nın dik başlı kuzu dansında yitip gidiyor, Bosna savaşının yıkıntılarının arasında dağılıp kana karışıyorsunuz..

“Ateş hattında koşmak, sonradan yıkıntıların arasında dolaşmaktan daha kolaydı.” deyiveriyor satır aralarında. Birden savaşın biten soğuk ve gri yüzünü görüyorsunuz karşınızda.

Belki de romanlarının bir şahesere dönüşmesinin altındaki en büyük güç Mazzantini’nin dilidir. Çok güçlü bir imgelemi olduğunu söylemiştim. İmgelemlerin dışında, dilinin lezzetine bir de detaylı anlatımı ekleniyor. Romandaki kahramanları da, mekanları da, yaşananları da, en ufak bir detayı bile atlamadan gözünüzde canlandırıyor ve sonra içine yerleşiyorsunuz. Hemen romandan birkaç cümle ile örnekleyeyim ki, Mazzantini’nin imgelemi nasıl da güzel kullandığını anlayın.
Bu cümlede sadece ve sadece üzerindeki eteği tasvir ediyor: “Diz altı, sert kumaşlı; sivri ucu olmayan, acısız, arzusuz bir hayatın yumuşaklığına teslim olmuş aile kızı eteğim var üzerimde.” ... Evet sadece bir eteği bile böyle tasvir ediyorsa, varın gerisini siz düşünün!
Sonra Bosna’yı anlatıyordu; “Bu şehir cebimiz gibi, karanlıkta elimizi soktuğumuz ve derinden gelen sıcaklığını hissettiğimiz bir cep.”…
Ve bir müziği tasvir ediyordu; “İç organlarını ters çeviriyor, üstlerinde dans ediyor, sonra da onları eski yerlerine, karnına geri sokuyorlar..”…
Ya korkuyu imgelediği cümle; “Korku bacaklarımı felç ediyordu, uzun bir çivi gibi sırtıma saplanıyordu.”…

Gemma İtalyan bir güzel, Diego Cenovalı bir fotoğrafçı, Goyko Bosnalı bir şair ve Aska trompet çalan genç güzel kız.. Bu dört ana karakterin etrafında, yan karakter diyemeyeceğim kadar güçlü altı yedi karakter daha mevcut. Kitabın ilk üçyüz sayfası sakin ve akıcı bir şekilde ilerliyor. Bu üçyüz sayfada tüm karakterleri detaylarıyla tanımış oluyoruz. Ve belli bir rüzgara kapılmış gibi, yaralanmadan, savrulmadan, usulca ilerliyoruz. Nereye? Savaş alanına, ateş hattına, yıkıntıların ortasına. Acıyı, nefreti, aşkı, tutkuyu, hüznü, sevgiyi, merhameti, kızgınlığı, kısacası içinizdeki her duyguyu havalandırıp birbirine karıştıracak bir roman Sen Dünyaya Gelmeden. Bir dönem çok sevdiğiniz Gemmadan bir dönem ölesiye nefret ediyorsunuz. Bir dönem çok kızdığınız Askaya bir dönem sonra acıyorsunuz. “Olmaz böyle büyük bir aşk” dedirten Diegoya önce hayran kalıyor, sonra nefret ediyor, bir dönem sonra “ama ama” demeye başlıyorsunuz. Kimin kuzu kimin kurt olduğuna asla karar veremiyorsunuz…

Üçyüz sayfayı devirdikten sonra artık romanın dibine sürüklenmiş ve diplerdeki tüm karanlık köşelere dokunurken buluyorsunuz kendinizi. Zaman zaman kitabı elinizden fırlatıyorsunuz. Çünkü resmen güçsüz düşürüyor sizi. Güçsüz kalıp o anda daha fazla devam edemiyorsunuz. Kitabı fırlatıp küfürler savuruyorsunuz. Gemmaya da, Diegoya da, Askaya da, Goykoya da, savaşa da, hayata da, kadere de… Ağlıyorsunuz. Hem de hıçkıra hıçkıra. Ağlıyorsunuz salya sümük. Duvarları yumrukluyorsunuz. Ne yaparsanız yapın geçmiyor, içinize çöreklenip kalıyor o tıkanma hissi. Sonra dayanamayıp yine alıyorsunuz kitabı elinize. Ağlaya ağlaya devam ediyorsunuz. İnsanın dayanamam dediği büyük acılara nasıl katlandığını, nasıl hayatta kalabildiğini, acıyı nasıl hapsettiğini okuyorsunuz.. Saçlarınız bile ağlıyor…

Acı içinde yüzüyordum. Beni incecik bir zar hayatta tutuyordu. Tıpkı sudaki yapraklarda yaşayan böcekler gibi, yerle bağlantım kesikti. Benim içimde de gözle görülemeyecek kadar küçük patlamalar oluyordu. Ara sıra bir mememi, bir ayağımı ya da omzumun bir kısmını hissetmez oluyordum… onlar Diego’nun dokunduğu bedenimin parçalarıydı, onun üzerime koyduğu elinin düşüncesi… O parçayı doğallıkla, dişçinin dişetlerine yaptığı gibi uyuşturuyordum.

Aslında kitap soru işaretleri barındırmıyor içinde. Okurken tüm taşlar yerli yerine oturmuş gibi ilerliyor kurgu. Her şeyi biliyorsunuz, her şeyi anlıyorsunuz, ve hiçbir ikileme dahi düşmeden yapbozu tamamlıyorsunuz. Kızdıklarınız ve üzüldükleriniz ile beraber sona doğru ilerliyorsunuz. Ve kitap beşyüz sayfayı deviriyor böylece. Sonra ne mi oluyor? Aklınıza hayalinize gelmeyecek şeyler oluyor. Tamamladığınız yapbozda tek bir parçanın bile doğru yerinde olmadığını anlıyorsunuz. Şimdi her şey paramparça. Şimdi her şey parçalandı. Önünüzde bambaşka bir yapboz var artık. Ve aslında kimseye kızamıyorsunuz. Sadece ağlıyorsunuz. Hepsi için bu kez. Hepsi için.. Aska’nın acısı üzerinize yapışıp kalıyor. Dilsiz bir acının kaderinde takılı kalıyorsunuz…

Mazzantini’nin muhteşem dilinden, güçlü imgeleminden, kelimelerinin büyülü dünyasından sonra sizi ters köşeye fırlatan KURGU gücünün karşısında saygıyla eğilip öyle kapatıyorsunuz kapağı.

Ve bu kitaptan sonra uzun zaman elinize yeni bir roman alamıyorsunuz. Bir şaheserden sonra bazen her şey yavan gelir ya hani.. İşte öyle.. Uzun zaman Askayla, Diegoyla, Gemmayla, Goykoyla yaşıyorsunuz. Öyle ki artık nerede bir ışıklı spor ayakkabı görseniz yüreğiniz sıkışıyor.. Deniz susuyor, biraz daha gece yutuyor…

Bir Garip Aşk

2011-05-23T11:12:00.006+03:00

TIAMAT - LOVE IN CHAINS

Birbirine görünmez bağlarla tutunmak gibiydi..
Dışarıdan bakan gözlerin göremeyeceği, kimsenin el uzatamayacağı bir kalın urgan gibi..
Birbirlerinden uzakta ama, birbirlerine sokulamadan, birbirlerine dokunamadan, buna rağmen birbirinden hiç kopmadan yaşayıp durdukları bir garip aşktı en nihayetinde..
Kimdi özgür olan, kimdi yerinden kıpırdayamayan.. yoktu önemi..
Ne dalgalar, ne de rüzgarlar çözebildi o bağı, ne de başka insanların elleri..
Kimseler anlamadı, kimseler görmedi..
Anlamak için, onların bağlarının derinliğine dalmak gerekliydi..
Bir garip aşktı, güneşin ışıklarının denizle birleştiği yerler gibi göz kamaştırıcıydı, bir tek yaşayanları bildi..

Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" Projesinin 18. etap sergisi Bursa Ticaret ve Sanayi Odası Lisesi'nde 25 Ocak 2011 Salı günü, saat 10:00'da yapılan törende açılış konuşmaları ve düzenlenen kokteyl eşliğinde açıldı. Yıldırım İlçe Milli Eğitim Müdürü Sn. Sebahattin Gençel’in, Okul Müdürü Sn. Uygar Umut ve Burfot Adına Sn. Hüseyin Ceylan’nın yaptığı konuşmalardan sonra, Okul tarafından teşekkürler plaketi BURFOT adına Hüseyin Ceylan tarafından kabul edildi.
Daha nice okulların renklenmesi adına, nice projelere..

Sinemada Büyük Tanrıçaların Devri Onunla Birlikte Kapandı

2011-05-16T15:15:00.005+03:00

ELIZABETH TAYLOR
(27 Şubat 1932 – 23 Mart 2011)

VAYA CON DIOS - WHAT'S A WOMAN

70 yıla 50 film sığdıran, iyi oyunculuğu ve güzelliğinin yanı sıra evlilikleriyle, seçkin ve kaliteli yaşam tarzıyla ve tutkulu karakteriyle ünlü, efsane aktris Elizabeth Taylor, olaylı aşkı Richard Burton’ın yazdığı 27 sene başucundan ayırmadığı ve kimseye okutmadığı mektubuyla beraber gömüldü.

Ünlü aktör Richard Burton 2 Ağustos 1984 tarihli bu mektubunu beyin kanaması geçirip ölmeden bir gün önce postalamış ve Liz Taylor da mektubu cenazeden döndüğünde posta kutusunda bulmuştu. Yıllarca başucundan ayırmadığı bu mektubuyla gömülmek de son vasiyeti idi.

27 Şubat 1932’de aslen Amerikalı olan ve sanat galericiliği yapan bir ailenin ikinci çocuğu olarak Londra’da dünyaya geldi. Büyükannesi Elizabeth Mary Rosemond’un adının verildiği ünlü aktris, ailesinin kökeni nedeniyle Amerikan, İngiltere doğumlu olması nedeniyle de İngiliz vatandaşlığına sahipti. Liz Taylor 8 yaşına kadar Londra’da yaşadı. II. Dünya Savaşının ilk gerilimleri Londra’da hissedilmeye başlanınca, savaştan uzaklaşmak amacıyla Amerika’ya Los Angeles şehrine taşındılar.

Taylor’ın henüz 9 yaşındayken keşfedilmesi, bir aile dostlarının onu ekran testine katılması için ikna etmesiyle oldu. Universal Stüdyolarında teste giren küçük Taylor, testi geçti ve sözleşme imzalandı. Liz’i beyaz perdeyle buluşturan ilk sinema filmi, 1942’de çekilen “There’s One Born Every Minute” oldu. Bu ilk ekran deneyiminde Taylor, sadece 10 yaşında idi.

Lisa, 1940 lı yıllar boyunca, ardı ardına başarılı projelerde yol aldı ve oyunculuk alanında kendini epey geliştirdi.

1950 li yıllarda ise, bir yandan oyunculuk kariyeri hızla yükselirken, bir yandan da özel hayatı şekillenmeye başladı. Lise diplomasını eline aldığında, henüz 18 yaşındaydı ama milyoner Howard Hughes ile aşk yaşıyordu. Aynı yıl Howard’dan ayrılan Elizabeth, Hilton otellerinin varisi Conrad Nicky Hilton ile evlendi. Bu evlilik dünya çapında ses getirdi. Dünyanın en güzel kadınlarından biri olarak anılan Elizabeth Taylor oyunculukta sürekli artan grafiğiyle, artık haftada 5.000 dolardan fazla kazanan popüler bir oyuncu haline gelmişti.

1990 lı yıllara kadar hayatına 50 film, 2 Oscar ödülü, 8 evlilik ve 4 çocuk sığdıran Taylor’ın son sinema filmi, 1994 çekilen “The Flintstones” oldu. 1997 yılında beyin tümörü sebebiyle ameliyat oldu. 1999 yılında, İngiltere kraliçesi II. Elizabeth tarafından DBE (kadınlara verilen bir tür şövalyelik nişanı) ile ödüllendirildi. 2001 yılında da ABD Başkanı Bill Clinton’ın talebiyle Vatandaşlık Madalyası’nın sahibi oldu.

2004 yılından beri konjestiyonik kalp yetmezliği olan Taylor, 5 kez kalçasını kırmış, beyin tümörü operasyonu ve cilt kanseri geçirmiş, iki defa da hayati tehlikeye yol açabilecek zatürre nöbeti atlatmıştı. Geçirdiği bir ameliyat sırasında tıbbi anlamda 5 dakika ölü kalan Taylor, yaşadıklarını şöyle anlatmıştı: “Michael Todd’un (uçak kazasında kaybettiği 3. eşi) ruhuyla karşılaştım. Ben de onunla burada kalmak istediğimi söyledim, fakat o bana dünyaya geri dönmem gerektiğini ve daha vaktimin gelmediğini söyledi. Onun aşkı ve sevgisi beni tekrar yaşama döndürdü.”

Elizabeth, sanatsal başarılarının yanı sıra, toplumsal birçok projede de yer aldı. Özellikle AIDS ile savaşma amacına yönelik her türlü yardım kampanyasını destekledi. Yakın arkadaşı Rock Hudson’ın ölümünden sonra Amerikan AIDS Araştırma Fonu’nun kurulması için büyük çaba sarfetti. Daha sonraları “Elizabeth Taylor Aids Fonu” adıyla kendi kuruluşunu oluşturdu.

Taylor, Kabala inancını hayat felsefesi olarak seçti ve Kabala Centre’ın üyesi oldu.

Menekşe gözlü güzelin yaşamındaki en büyük tutkusu, dünyanın en değerli taşı olan elmastı. Özellikle Richard Burton ile evliliği döneminde bu tutkusunu koleksiyoner olarak devam ettirdi. 2002 yılında mücevher koleksiyonunu ve elmas tutkusunu anlattığı “My Love Affair with Jewelry” adlı bir kitap yazdı. 2005 yılında kendine ait bir mücevher dükkanı açtı. Bunun ardından, “Passion”, “White Diamonds” ve “Black Pearls” adını verdiği parfümleri piyasaya sürdü.

Hollywood sinemasının altın çağının son büyük oyuncularından Elizabeth Taylor, 23 Mart 2011’de 79 yaşında hayata gözlerini yumarken 4 çocuğu da hastanede yanındaydı. Oğlu Michael Wilding ölümünün ardından “Annem tutkularını, aşkla ve mizahla yaşadı. Hayatı dolu dolu yaşayan olağanüstü bir kadındı. Bizlere hep ilham verecek” diye konuştu.

ÖDÜLLERİ

BAFTA Ödülleri En İyi Kadın Oyuncu: 1966 Who’s Afraid of Virginia Woolf?
Akademi Ödülleri En İyi Kadın Oyuncu : 1960 BUtterfield 8 ve 1966 Who’s Afraid of Virginia Woolf?
Altın Küre Ödülleri En İyi Kadın Oyuncu – Drama : 1959 Suddenly, Last Summer
Cecil B. DeMille Ödülü : 1985 Lifetime achievement

EVLİLİKLERİ

Özel hayatıyla da gündemden hiç düşmeyen Taylor, sekiz kere evlendi. Sekiz evliliğinin ikisini Galler’in İngiliz oyuncusu Richard Burton ile yaptı. Son evliliği ile ise tüm dünyayı salladı. Kendisinden 20 yaş küçük, kadın dövmekten hapse giren, on parmağında poker kartı taşıyan inşaat işçisi Larry Fortensky ile 1991 yılında evlenen Taylor, nikah yeri olarak Michael Jackson’un Neverland Çiftliği’ni seçti.

Conrad Hilton Jr. (1950-1951)
Michael Wilding (1952-1957)
Mike Todd (1957-1958)
Eddie Fisher (1959-1964)
Richard Burton (1964-1974)
Richard Burton (1975-1976)
John Warner (1976-1982)
Larry Fortensky (1991-1996)

Liz Taylor, hayatın tadını sonuna kadar çıkarır. Seçkin bir hayat sürdürmeyi sever, yemeyi ve içmeyi sever, süs eşyalarına bayılır, şahane bir mizah duygusu vardır, katıla katıla gülerken sesi yüzlerce metreden duyulur.

1990 lı yıllarda hatırlarsanız gençler Elizabeth Taylor’ı daha çok Michael Jackson’ın yaşlı arkadaşı ya da tekerlekli sandalyeye mahkum çatlak kadın olarak tanıyordu. Oyunculuğu küçük görülüyor, yeterince ciddiye alınmıyordu. İnsanlar Taylor’ı klasik filmler yeniden popüler olunca tanımaya başladı. Bir oyuncu olarak gücü, elde ettiği başarının görkemi böylece anlaşıldı. Profesyonel oyunculuk hayatı çoktan bitmiş olsa da Taylor yeniden saygın bir oyuncu haline geldi. Taylor bugün beyazperdede görmenin imkansız olduğu belirli bir kadınlık türünü temsil ediyordu. Hemen bu noktada Camilla Paglia’nın, Elizabeth Taylor’ı bir çeşit ön-feminist olarak adlandırdığı makalesindeki sözlerine yer vermeliyiz: “Onda, feminizmin bir türlü açıklayamadığı halde sürekli olarak yok etmeyi denediği bir cinsel kuvvet var. Delilah, Salome ve Truvalı Helen gibi efsanevi kadınların düzen bozma yetisine günümüzde artık sadece Elizabeth Taylor gibi starlar aracılığıyla tanık oluyoruz. Feminizm, femme fatale kavramını kadın düşmanlığına dair bir klişe sayarak bize unutturdu. Oysa bu kavram gerçekte kadının cinsellik denen diyardaki ezeli ve ebedi hükümranlığının simgesidir.”

Ve bir söyleşisinde Elizabeth Taylor’ı anlatmaya devam ediyor Camilla Paglia;
Laurence Oliver’dan sonra ortaya çıkan en büyük Shakespeare aktörü olduğu söylenen Richard Burton, kamera karşısında rol yapmak konusunda Elizabeth Taylor’dan çok şey öğrendiğini söylemiştir. Sinema oyunculuğu zordur. Göz kapağındaki ufacık bir seyirme, devasa bir eylemdir perdede, tam da bu yüzden Liz Taylor çok büyük bir oyuncudur. Eğitimli olmadığı için teknik eksikleri vardır elbette. Yüksek sesle konuştuğunda sesi biraz cırlar. Ve “Who’s Afraid of Virginia Woolf” filmindeki Martha karakterine uysa da Cleopatra rolünde bir parça sırıtabilir bu. Ama kimin umurunda? Taylor, lezzetli, sulu olgun bir meyvedir. Hayatın tadını sonuna kadar çıkarır. Seçkin bir hayat sürdürmeyi sever, yemeyi ve içmeyi sever, süs eşyalarına bayılır, şahane bir mizah duygusu vardır, katıla katıla gülerken sesi yüzlerce metreden duyulur.

1950’ler Amerika’sında sarışınlar saf ırktan sayılırdı. Doris Day, Debbie Reynolds ve Sandra Dee gibi neşeli sarışınlar ortalığı istila etmişti. Ve karşılarında Elizabeth Taylor vardı, esmer, etnik görünümlü ve göz kamaştırıcı. Yahudi, İtalyan, İspanyol hatta Faslı gibiydi. Kültürler üstüydü. Sarışın liseli kızların ve ponpon kızların üstünlüğüne son verdi.

Taylor’ın yaşama içgüdüsü müthişti. Tüm o trajedilerden ve ölüm tehlikesinden kurtulduktan sonra acısıyla oyunculuğunu büyüttü. 1961 yılında Londra’da zatürreeden ölmek üzereydi. Sedyedeki görüntülerinden ve gırtlak ameliyatlarından sonra dimdik ayağa kalkıp Oscar törenine ödülünü almaya gitmişti. Göğsü ve boynu açık bir elbiseyle sahneye çıktı. Boynunda bandaj yoktu, yara bandı bile yoktu. Herkes yarasına bakarken O, kırık hışırtılı bir sesle “Çok teşekkür ederim” dedi. Müthişti.

O aldığı kadarını veren kadınlardandı. Hiçbir erkek ona hükmedemezdi. Bir an bile! Fakat erkeklerin çıtkırıldım, bağımlı tipler olmalarından da hoşlanmazdı. Güçlü erkekleri severdi. Taylor, yeteneğinin yanı sıra, gustosu ve ateşi olan bir aktris. Hollywood’da onun gibi kimse yok artık.

Annelik Hissetmektir

2011-05-06T11:55:00.006+03:00

ZAZ - LES PASSANTS

“Ne zaman bir kadın bedeninin bir başka canlı dünyaya getirebilme gücü olduğunu düşünsem, kendimi çok küçük hissediyorum. O yedikçe bedeni bir laboratuar gibi bir birey yaratıyor. Bu mucizeye ne ad verilir?” diyor Fabio Volo, şu an okuduğum dilimize çevrilen son kitabı “Dünyada Bir Yer” de..
O bir erkek yazar ve inanılmaz bir şey olarak görüyor yeni bir canlıyı vücudunda büyütmeyi..
Bu mucizeye ne ad verilir diyor?
Gerçekten de bu tam anlamıyla bir mucize ve bu mucizenin de adı da: ANNELİK..

Herkes tarif etmeye çalışır anneliği, herkes anlatır kendince..
Kimine göre Annelik; çocuğuna kurabiye pişirmek, okula balkondan el sallayarak uğurlamak, kimine göre Annelik; çocuğunun karnını tok sırtını pak tutmaktır.. Kimine göre ise annelik bütün hayatından vazgeçmektir.
Bunlar aslında hiç anne olmamış insanların düşünceleridir.
Çünkü gerçekte anne olan herkes bilir ki aslında Annelik Yaşamaktır!
Annelik, çocuğunla birlikte yeniden doğmak ve yaşamı onunla birlikte yeniden anlamlandırmaktır.
Annelik bütün zorluklara rağmen çocuğunun yanı başında ayakta dimdik durabilmektir..
Annelik Hissetmektir! ve bunu sadece anne olduğunuzda anlayabilirsiniz.

Ne kadar zorlu bir yol olursa olsun Annelik, her anı tadına doyulamayacak kadar güzel..
Bu güzel yolculuğun tadını çıkarmalarını dileyerek bütün annelerin anneler gününü yüreğimle kutluyorum.

Gezgin dergimizin Mayıs sayısının editör yazımı böyle başlıyor..

Bana hayatın anlamını öğrettiği için canım kızıma, bana harika bir örnek olduğu için canım anneme bir kez daha teşekkür ediyorum..

Seçtiğim şarkı fıstıkımla birlikte bu ara çokça dinleyip evin içinde dans ettiğimiz şarkı..
Tadını çıkarın.. :)

2 Günlük Doping

2011-04-28T16:46:00.020+03:00

.

MAROON 5 - MISERY

“Anne sen bir pop konserine mi gidiyorsun” diyerek dalga geçti kızım benimle, yola çıkma öncesinde.. “Tam olarak pop değilmiş” gibi şeyler gevelesem de asıl konuyu ikimiz de biliyorduk: Böğürmüyordu bu grup:) "Hem cumartesi akşamı Şebnem’de acısını çıkarırım" dedim :)

Eğlenmeye ve keyif almaya odaklı ruhumla, 2 günlük dopdolu bir plan ile düştüm yollara.. cuma akşamı Maroon 5 konseri, cumartesi tüm gün festival kapsamında İstiklalde sinemalarda, cumartesi akşamı Şebnem Ferah konseri, pazar günü yine sinema ve pazar akşam evime dönüş..

Hayalimde, Nilüfer Turizmin otobüsüne binip, koltuktan uzanıp dergimi alıp okumak ve bu tuhaf ilginç heyecanı yaşamak vardı ama bilet bulamadım:) Vasat bir firmayla gitmek zorunda kaldım ama kulağımda Rammstein varken bana her yol cennet:)

Akşamüstü kardeşime ulaştım, o da işten erken çıkmıştı. Hasret giderdik. Ben kardeşimi çok seviyorum, çok da özlüyorum..

Bir paket içinde; müzik, kitap ve film göndermiştim ben Rehaya.. O da beni temmuz sonuna kadarki tüm konserlere davet etmişti.. Gerçek değil gibiydi.. öyle miydi böyle miydi, derken bir sabah mailimi açtığımda bütün konserlere iki kişilik biletlerimizin alındığını okuyordum.. İki rockseverdik.. O yıllarını yurtdışında geçirmiş ve geçen yılki Sonisphere i kaçırmış biri olarak acısını çıkarmak istercesine tüm konserlere evet temmuz sonuna kadar tüm konserlere biletlerimizi almıştı.. Bana kalan sadece zaman yaratıp gidebilmekti..

Ve ikimiz de neredeyse hiç dinlemediğimiz bir grupla açılışı yaptık bu yılın konser maratonuna:Maroon 5:)

Sadece birkaç şarkısını bildiğimiz grubu sahne önünden dinlemek üzere yerlerimizi almıştık Cuma akşamı. Kuruçeşme Arenaya ilk kez gidiyordum ben.. Hava inanılmaz soğuktu, ve konser alanı Boğazın dibindeydi.. Kardeşimin tavsiyesiyle iki kalın kazak giymiştim içime, kaz tüyü montum da rüzgarın içime işlemesine izin vermiyordu. Ve hepsinden öte kanı kaynayan heyecanlı gençler ile dopdoluydu ortalık.. Kalabalıktı.. Biz ancak yaşlılar grubuna girebilirdik onların arasında :)

Konserin başlamasını beklerken, sadece This Love ve She Will Be Loved şarkılarını bilen ben, Reha’ya sordum “sence hangi şarkıyla açılış yapacaklar” diye.. “Bilmem, Misery olabilir belki” dedi bana ama sanki başka şarkısını zaten bilmiyormuş gibi bir duruşla :) Ve sonra ışıklar yandı.. grup sahnede yerini aldı, ve acayip yakışıklı bir eleman eline mikrofonu alıp “ooo yeee” diye koşmaya başladı..

‘Adam’mış o.. güzel yüzü ve beresiyle.. Keyifliydi konser, sahne güzeldi, biz çok yakındık. İlk şarkının ortasına doğru nakarat kısmı gelince Misery dediğini duyduk Adam’ın, ve Rehayla aynı anda birbirimize dönüp “aaaa Misery ymiş buuu” diye şaşkın şaşkın gülüştük..

Konser genel olarak iyiydi.. süper harika değildi ama iyiydi.. Baterist muhteşemdi !!, Adam yakışıklıydı, This Love şarkılarını süper söylediler.. Kuruçeşmenin yeri de harikaydı.. Eğlendik.. Deniz yoluyla gitmiştik, yine deniz yoluyla döndük..

Geceyi kardeşimle sohbet ederek geçirdim. Tabi ki ana konumuz muhteşem dergi Gezgin di :)

Cumartesi öğlene doğru uyanıp kahvaltıları yapıp çıktık evden kardeşimle.. Ben Reha ile buluştum.. İyi bir organizatör olduğunu ispatladı kendisi.. Nereye kadar arabayla gideceğiz, nerede deniz yolunu kullanacağız, ne zaman tünel e bineceğiz.. Hepsini itinayla düşünüp planlamıştı.. Ben ilk kez Tünele bindim :) İstiklal de arkadaşlarla buluşup kendimizi sinemaya attık..

Good Neighbours ..

2010/Kanada yapımı olan film ilginç bir seri katil filmi idi. Kurgu ağır ilerliyor, oyunculuklar filmi sırtlıyor ve atmosfer kara komediyi andırıyor.. Jacob Tierney’in bu enterasan filmini de seviyorum..

Çıkışta kardeşimin grubuyla buluşuyoruz, hep birlikte kalabalık bir şekilde bir şeyler içmek üzere oturuyoruz. Yan masamızda Ali Düşenkalkar ile Necip Memili var.. Servis geç kalınca diğer filme yetişmek üzere hiçbir şey içemeden kalkıyoruz..

Kardeşimin de, Gizemin de izleyeceği filmlerde yer yok bu yüzden biz Copacabana’ya giriyoruz; ben, Reha, Gülşah ve insana sürekli kahkaha attıran Alper. Ömrümde gördüğüm ennn büyük sinema salonu burası! Çok görkemli! Marc Fitoussi imzalı bu Fransız filmi, her ne kadar komedi deseler de beni hüzünlendiriyor.. Ergenlikle birlikte birbirinden kopmaya başlamış bir anne-kız ilişkisi.. Çatlak bir anne ve evlenmek üzere olan sakin bir kız.. Kimi yerde anneye hak veriyorsunuz kimi yerde kıza.. Ama işte o birbirilerinden kopuş süreçleri beni fazlasıyla hüzünlendiriyor.. Anne olduğumdan olmalı.. Kızımdan hiç kopmak istemiyorum çünkü.. İlişkimiz hiç bozulsun istemiyorum.. Ergenlik kabusunu kolay atlatabilelim istiyorum.. Neyseki filmin sonu güzel.. Birbirilerine sarılan bir anne kız ile bitiyor..

Çıkışta biz Rehayla yine tünel ve vapur yolu ile Anadolu yakasına geçip yemeğe gidiyoruz. Nefis ve doyurucu bir ziyafetten sonra arabaya atlayıp Bostancıya yol alıyoruz. Araba güzel, Reha iyi bir kullanıcı, günün yorgunluğu çöküyor yavaşça ama bizi bekleyen harika bir konser var..

Geç kalmışız bile. İçerisi tıklım tıklım dolu.. ve burada sahne önü diye bir ayrım da yok.. bu kez tüm risklere girerek makinemi boğazımda içeri sokabiliyorum :) Ve Şebnem Ferah ayağında kırmızı rugan ayakkabılar, siyah sırtı açık bir elbise, elbisenin bittiği yerden ensesine uzanan fermuar dövmesi, saçının bir yanı topuz diğer yanı açık olarak sahnede.. Kırmızı Rugan Ayakkabılar şarkısı ile başlıyor.. 2 saat sahneden inmeden sevdiğim tüm şarkılarını söylüyor.. Eksik kaldı dediğim bir şarkısı olmuyor.. Gerçekten de muhteşem bir konser.. Dün geceki mekanda olsaydı bu konser ne müthiş olurdu diyorum zaman zaman içimden..

Bazı şarkılarında içim acıyor.. bazı şarkılarında coşuyorum.. Şebnemi seviyorum.. Konseri dinlemeye gelenler arasında Hayko Cepkin de var.. Sahne çok yükse olmadığı için zaman zaman görme sorunu yaşıyorum.. Reha bulduğu boşluklara beni yönlendiriyor..

Konser bittiğinde artık benim de pestilim çıkmış durumdaydı.. Aslında adım atacak halim yok ama arabaya kadar yürümemiz lazım.. Yürürken Rehanın bir markete su almaya girdiği o kısacık anı bile değerlendirip marketin önündeki sandalyeye fırlatıyorum kendimi :).. Neyseki kardeşimin evinin kapısının önüne kadar bırakıyor Reha, bir daha yürümek zorunda kalmıyorum. (Düşünceli bir adam bu, apartmandan içeri girene kadar ben, bekliyor)

Kardeşimde ayaklarımı koltuğun tepesine dikip oturuyorum bütün gece.. Konuşacak ne çok şey var, zaman yetmiyor, uyku çöküyor..

Pazar öğlen yine buluşuyoruz hep beraber.. Vapur ve tünel sonrası yine o güzel kalabalığın içinde İstiklaldeyiz.. Reha ile Alper bir aradaysa, onların yanında gülmeden kahkaha atmadan durmak imkansız.. Gülşah ve ben 'gülücü' olarak katılıyoruz ekibe :)) Koca bir kova mısır alıp giriyoruz filme..

2010/Güney Kore yapımı uzun, dingin bir dram filmi: Poetry ! Cannes Film Festivali’nde en iyi senaryo ödülünü almış bu filmin yönetmeni Chang-dong Lee; Güney Kore’nin eski Kültür ve Turizm (eski) Bakanı. Bir bakandan bunca samimi ve duyarlı film nasıl çıkmış şaşırmamak elde değil. Filmi bir daha izlemeliyim çünkü almak istediğim pek çok replik oldu.. Bir tanesini yazmadan olmaz: “Zor olan şiir yazmak değil, Şiir yazacak yüreğe sahip olmak.”

Filmden çıktıktan sonra İstiklaldeki pasajlara girip Öyküye bir sürü güzel şeyler alıyoruz, çeşit çeşit ve Bursada bulunmayan sürpriz güzellikler.. Öyle koşturmaca geçiyor ki, yemek yemeye zaman kalmıyor, ekmek arası ciğer alıp arabada yiyiyorum Yenikapı’ya giderken…

Aslında asıl gideceğimiz konser Pazartesi akşamı Children of Bodom konseriydi ama ben işyerindeki sorunlar sebebiyle izin alamayınca Rehayı konsere yalnız bırakarak Pazar akşamı Bursa’ya dönüyorum.. Deniz otobüsünde kitabımı okuyarak, Rammstein dinleyerek, yorgun ama acayip huzurlu ve mutlu bir şekilde yolculuk yaparak Mudanyaya geliyorum. Babam ve kızım geliyor beni almaya. Öykümle bir sarılıyor, bir sarılıyor, bir sarılıyoruz ki sormayın.. Sanki 2 gün değil de bir aydır görüşmüyormuşuz gibi. Aldığım her şeyi de öyle çok beğeniyor ki.. Canım tatlı fıstıkım benim..

Ne olursa olsun, nasıl sorunlar yumağı, nasıl yorgunluluklarla çevrelenmiş olursak olalım, hayat güzel..
Hele böyle 2 günlük kaçışlarla ve sorunsuz arkadaşlarla daha da güzel..

Bir Viktoryan Hayalperesti

2011-04-14T16:26:00.001+03:00

.

POETS OF THE FALL - WHERE DO WE DRAW THE LINE

Yurt dışında yaşayan ve Nilüfer Turizmin sefer düzenlemediği şehirlerde yaşayan arkadaşlarımdan, dergiye ulaşamayacakları sebebiyle gelen isyan maillerinden sonra, dergideki en azından benim yazılarımı burada da yayınlamaya karar verdim.. Elbetteki sayfa tasarımındaki gibi güzel görünmez ama hiç okuyamamaktan iyidir yine de :) Bu arada dergiye devam edersek internetten okunabilecek şekilde sitesini ayarlayacağız.
Nisan sayımızdaki Portre bölümünden başlıyorum..

JOHN WILLIAM GODWARD

Neo Klasik Ressam, İngiliz.
(9 Ağustos 1861 – 13 Aralık 1922)

1861 yılında Londra Wimbledon’da Wilton Korusunda doğdu.
1887 yılında kraliyet tarafından eserleri sergilendi.
1912 yılında bir modellerinden biriyle İtalya’ya taşındı ve ailesiyle tüm iletişimi koptu. Hatta aile resimlerinden bile çıkarıldı.
1919’da İngiltere’ye geri döndü.
1922’de “Bu dünya ikimiz için dardı” diye bir not bırakarak intihar etti. Bu notu Picasso için yazdığı söylenir. Ressam olmasından ve intihar etmesinden utanan ailesi, her türlü özel evrakını yok ettiğinden, arşivlerde kendisine ait tek bir fotoğraf bile yoktur.
Naaşı Batı İngiltere’de Brompton Mezarlığı’nda yakıldı.

En iyi bilinen eserlerinden biri Dolce Far Niente (Sweet Nothings) (1904), Andrew Lloyd Webber koleksiyonunda halen bulunmaktadır.

Godward, İngiliz Victorian Neoklasizm temsilcisiydi. Tene mermer parlaklığı ve canlılığı katabilen Victorian Neoklasik. Ve dolayısıyla da Frederic Leighton teorisinin sıkı bir takipçisiydi. Yine de tarz olarak Sir Lawrence Alma-Tadema'ya daha yakındı. Godward klasik mimaride özellikle durağan peyzajları mermerle yapılandırırdı. Tüm statik manzaraları mermerden inşa ederdi. Detaylara inme ve renk konusunda mükemmeldi.

Godward’ın tarzını aslında kısaca şöyle açıklayabiliriz: Mermerden inşa edilmiş durağan peyzajlar önünde resmedilmiş bazen çıplak, bazen yarı çıplak, bazen de klasik elbiseli kadın figürleri. Resmettiği kadınlar çoğunlukla klasik Roma dönemindeki kadınlar olup, hemen hepsinin bellerine ve omuzlarına bağladıkları Godward’a özgü bir kuşak vardır.

Lawrence Alma-Tadema ressam olduğu gibi aynı zamanda arkeologdu da. Dolayısıyla resimlerini çizerken mimariye ve kıyafetlere dikkat ederdi. Godward da aynı şekilde mimaride ve elbiselerde Antik Roma - Yunan döneminin tüm özelliklerini yansıtırdı.
Godward ayrıca hayvan derisi ve vahşi çiçekleri de resmederdi.

Bunun en mükemmel örnekleri; Noon Day Rest (1910) , A Cool Retreat (1910), Nerissa (1906), Summer Flowers (1903)’tür.

Godward, bir “High Victorian Dreamer” idi.
High Victorian Dreamer dilimize tam olarak nasıl çevrilebilir bilmiyorum.
Ama High kelimesinin “Üst Sınıf” anlamında kullanıldığını düşünürsek, Dreamer ın da “Düş içinde yaşayan veya Düş Kuran” anlamında olduğunu düşünürsek “Elit Viktoryan Hayalperesti” desek çok da yanlış olmaz sanırım :)

GEZGİN

2011-03-31T23:27:00.000+03:00

DOLORES O'RIORDAN - HUMAN SPIRIT

Hayat en büyük ve en uzun yolculuğumuz değil miydi aslında..
Kimi zaman coşkuyla, kimi zaman hüzünle yol aldığımız..
Kimi zaman enerjiyle, kimi zaman yorgun devam ettiğimiz..
Bazen kalabalık, bazen yalnız, bazen uyuyarak, bazen kulağımızda bir güzel melodiyle, bazense içimizdeki sessizlikle..
Ama her daim geleceğe uzanan kocaman bir umutla..

Şimdi bu büyük yolculuğun içinde yaşamın kucağında, kısa küçük yolculuklarınızdan birindesiniz.. Belki yalnızsınız, belki yanınızda sevdikleriniz var.. Belki ailenize kavuşmaya gidiyorsunuz, belki okulunuza, belki bir akraba ziyaretine, belki de bir tatile..
Nereye gidiyor olursanız olun, yanınızda kim olursa olsun fark etmez..
Bir yolculuk kendinizle baş başa kaldığınız en özel anlardan biridir..
Gözleriniz mutlaka dalar gider bir an..
Ve aslında camdan dışarıya baktığınız hep kendinizsinizdir..
Özlemlerinize, geçmişinize, hayallerinize, sevdiklerinize, kızdıklarınıza, kaçmak istediklerinize, ulaşmak istediklerinize, sahip olamadıklarınıza, elde ettiklerinize, arzularınıza, düşlerinize ve en nihayetinde yüreğinize bakıyorsunuz aslında değil mi her gözlerinizin dalışında, pencereden dışarıya kayan her bakışınızda..

Bazen uzar gider de yollar bir türlü bitmez..
Bazense göz açıp kapayıncaya kadar ulaşmış olursunuz gideceğiniz kente..
Nedir yolculuğu böyle uzun veya kısacık hissetmemize sebep?
Kuşkusuz en büyük sebep, gidilen yerin, gidilen kişinin bizdeki anlamıdır.
Diğer sebep ise yolculuk sırasındaki ruh halimizdir..

Kendinizle baş başa kaldığınız bu en özel anlarınızda, kendi içinize yaptığınız yolculuklarınız sırasında, size daha da keyifli bir yolculuk yaptırmak amacıyla yeniden karışınızda GEZGİN Dergisi.. Yepyeni bir ekiple ve yepyeni konularıyla.. Birbirinden farklı pek çok konuda, kolay okunan yazılarıyla, güzel fotoğraflı köşeler hazırladık sizler için..

Kaleiçi’nin sokaklarında gezip kokusunu hissederken, Cem Adrian’ın Kayıp Çocuk Masalları’nı dinleyin istedik.. Değeri hiç azalmayan efsanevi roman Anna Karenina’nın derinliğinde kaybolurken, uyanıkken bile düş gördüren muhteşem film Başlangıç’la sarhoş olun istedik.. John William Godward’ın büyüleyen tablolarına bakarken, Hayatla Barışık Olma’nın ve “AMA” kelimesinin mucizesine tanık olun istedik.. Minik güzel yolcularımızı da unutmadık tabiî ki.. Her sayfada, gözlerinizden içeriye güzellikler akıttık biz sevgiyle..

İlkbaharın bu en güzel, en yeşil ayında, güzel bir sürpriz olalım istedik sizlere..
Bahar sürprizi tadında bir yolculuğunuz olsun diye..

Evet anladığınız üzre yukarıdaki benim ilk editör yazım ve dergimiz nihayet çıktı.. Bugün itibariyle Nilüferin otobüslerine dağılmaya başlıyor İstanbul taraflarından :)
Çok emek harcandı ve bizce harika 100 sayfa çıktı ortaya. Tüm yazılar itinayla yazıldı çünkü, fotoğrafçılarımız harika görseller sundular ve tasarımcımız da harika bir görünüme büründürdü bizim emeklerimizi..

Dergimizde emeği geçen tüm yazar arkadaşlarıma, yardımlarından dolayı ve güzel kelimelerini paylaştıklarından dolayı buradan bir kez daha teşekkür ediyorum..
Banu GÜNER, Deniz MORALIGİL, Erdem AKSOYLU, Erhan SALIN, Işıl BİLGİÇ, Yard. Doç. Dr. M. Melih KORUKÇU, Mehmet KORUKLUOĞLU, Ömür DOĞAN, Serhan ALTUĞ, Tuğba ÖZENBAŞ, Dr. Zeynep KIRKER..

Sizler benim kelimelerime, benim devrikliğime, benim dağınıklığıma alışıksınız ama bakalım ulaşacağımız binlerce kişi bu ay içerisinde nasıl tepkiler verecekler..
Heyecandan ölüyorum :)

Okumak isterseniz Gezgin dergisini, yarından itibaren Nülüfer Turizm'den ücretsiz talep edebilirsiniz. Her satış ofisinde, talep edenlere verilmek üzere dergiler mevcut olacak.

Oyuncak

2011-03-29T10:20:00.000+03:00

JOY DIVISION - SHADOWPLAY

İki buçuk yıl kadar önce yine aynı şey olmuştu..
Ve ben o zamanlar "Şaka Gibi Bir Ülke" demiştim yazımın başlığına..
Yazdıklarımı okuyorum da, yapılan bu yanlışlığın yeniden tekrarlanacağını düşünmüşüm o zamanlarda..
Doğru da düşünmüşüm..
Haftalardır kapalı yine bloglarımız..
Yine aynı nedenle, yine aynı cehalet yüzünden..

Yazımı tekrar etmeyeyim, okumak isteyenler için: Şaka Gibi Bir Ülke

Blogspotun yazılımı canlı maç yayına imkan vermiyorken, bir kaç bloggerın Lig Tv maçlarını canlı yayınlayan sitelerden kodları alıp yayınlaması ile başlayan aynı süreç işliyor..
Digitürk Google dan istediği blogu kapatabilme yetkisi talep ediyor.
Google bu yetkiyi vermiyor.
Digitürk dava açıyor.
Yine 2.5 yıl önceki Diyarbakır Asliye Hukuk Mahkemesinde.
Ve yine aynı karar çıkıyor mahkemeden.
Bütün bloglara Türkiyeden giriş engeli.

Uzun süren bu engelin şu an ne durumda olduğu muğlak..
Kimi açıklamalar engelin kalktığı yönünde ama sonuç: bazı günler sitelerimize girebiliyor, bazı günler giremiyoruz. Girebildiğimiz şanslı günlerde de sadece okuyabiliyor yorum yazamıyoruz. Eğer çok şanslıysak hem okuyor hem de yorum yazabiliyoruz.

Aslında durum şu: GERÇEKTEN DE BİRER OYUNCAK OLDUK ELLERİNDE !

Şaşırtıcı mı ??
Değil !!
Basılmamış kitapların yokeldiği zamanlar yaşıyoruz!
Bizim bloglarımız en azından hala yazılabilir durumda..

Gölge Kent

2011-02-18T10:00:00.003+02:00

.

ENIGMA - IN THE SHADOW IN THE LIGHT

Usulca iniyordu gölgeler şehre.. Gün bitiyor, her şey siluete dönüşüyordu.. Hayat aydınlığını kaybederken, bulutlar çoktan oyun oynamaya çıkmış oluyordu.. Evlerin bacalarından dumanlar yükselmeye başlıyor, fabrikaların bacaları susuyordu..

Ben bir kenti terk edip başkasına yolculuk yapıyordum.. Gözlerim her yolculukta olduğu gibi pencereden dışarıda, geçip giden siluetleri seyrediyordu.. En kara gölgelerde gözlerimin yansımasını görüyordum.. Gökyüzü sürekli değişen renkleriyle beni büyülüyor, bulutlar nefesimle oynuyordu..

Yalova hep bir geçiş kenti olmuştu benim için.. İstanbula giderken sanayiyi bitirip denizi başlatan kentti, Bursaya dönerken denizi bitirip sanayiyi başlatan..
Hani çocukken oynadığımız bir oyun gibiydi.. Denizi ilk gören karpuzu alırdı ya.. Gördüğümüzü belli etmeyeceğiz diye önceden plan yapsak da, o sonsuz maviliği gördüğümüz anda “aaa deniz” deyiverir ve kaybederdik :)
Deniz başlardı.. Deniz biterdi.. Yalova böyle bir geçiş kentiydi..

Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" Projesinin 17. etap sergisi Bursa Cem Sultan Lisesi'nde 6 Ocak 2011 Perşembe günü, saat 10:00'da yapılan törende açılış konuşmaları ve düzenlenen kokteyl eşliğinde açıldı. Sergide yer alan bu fotoğrafım aynı zamanda 2011 yılının kartpostalı olmuştur.

Daha nice okulların renklenmesi adına, nice projelere..

Ben Editör Oldum

2011-01-31T22:30:00.000+02:00

YANN TIERSEN - DEJA LOIN

10 yıldır çalışmakta olduğum firmada geçirdiğim en stresli, en gergin, en yoğun ve en yıpratıcı aydı 2011 yılının Ocak ayı. 7 yıldır aynı odada çalıştığım bir iş arkadaşım hakkında ortaya çıkan şok edici gelişmeler ve devamında yaşanan ve sonu gelmeyen gelemeyen kaoslar.. Resmi açıklamalar henüz yapılmadığı için, bu konu hakkında herhangi bir yorumda bulunmamın doğru olmadığını düşünüyorum.. Oysa içimde yazmak için şiddetli bir sel akarken.. Şimdilik yazmak istediklerimi erteliyorum.
Öyle anlar oldu ki ilk defa ciddi derecede istifa etmeyi düşündüm. Hatta işsiz kalıp evde oturmayı bile göze alarak girişiminde bile bulundum. Fakat Yönetimin tutumunun düzelmesi üzerine hala çalışmaya devam ediyorum. Yine de “yarın ne olacağı bilinmez” zamanlar.
Bu kaosların; bir yılın kapanışı, yeni bir yılın açılışı gibi ekstra yüklerin bindiği muhasebenin en yoğun dönemi olan Ocak ayında yaşanmış olması ise içine düştüğümüz durumu daha da zorlaştırdı. Oluşturulan “acil eylem planı” çerçevesinde yıllar sonra yeniden bol mesaili çalışma temposuna dönmek zorunda kaldım.
Kısacası berbat bir ocak ayıydı.

Tüm bu kaosların en hararetli günlerinden birinde, harika bir gelişme oldu. Bir süredir haber beklediğimiz bir teklife olumlu yanıt verilmişti ve ben birdenbire pat diye editör oluvermiştim. Editör!
Nilüfer Turizmin eskiden GEZGİN adında bir dergisi vardı. Otobüs koltuklarının arkasında duran, isteyenin göz atıp okuduğu, isteyenin alıp götürdüğü dergi. Sonra bu dergi işi yürümemiş ve bırakılmıştı. Zaten otobüslerde de her koltukta özel Tv dönemi başlamıştı. İşte yaklaşık olarak 2 yıl aradan sonra bu dergiye yeniden can vermeye çalışacağız. İlk deneme sayımız, bir aksilik olmazsa Mart ayında çıkacak. Gerçi derginin tamamını 1 hafta gibi kısa bir sürede oluşturmak zorunda kaldık ama “Oldu bu iş” denirse bu ilk dergiden sonra, önümüz açık olsun diyeceğiz biz de kendimize :)

Bir sürü yolcuya ulaşabilecek olmanın heyecanı var içimde.. Belki de hiç okumayı sevmeyenlere bile birkaç sayfa okutabileceğimize dair olan inancım var içimde.. Yolculuk gibi en özel, kendi içleriyle baş başa kaldıkları o anlarında insanlara keyifli dakikalar yaşatabilme umudu..

Editör olduğumun haberi gelince, benden çok acil olarak bir özgeçmiş istediler. Ama mevcut işime odaklanmayan, yazma hayatıma odaklanan bir özgeçmiş istediler. Benim bloglarım dışında bir yazı hayatım yoktu ki, ne yazacaktım ?? Evet 5 yıldır istikrarlı bir şekilde yazdığım birkaç blogum ve içimdeki durdurulamaz yazma aşkı dışında ne vardı ki yazabileceğim. Hayat hikayeni anlat dediler. Gerekirse yazma başarılarını abart dediler :)
Ben de oturdum acil tarafından bir özgeçmiş oluşturdum o gece :) Aşağıya aynen kopyalıyorum..

"1976 yılında Balkan dağlarının en sıcak mevsiminde doğdum. Tam bir Türkiye aşığı olan babamın 2 sene süren uğraşları sonucunda kendi ülkemize, güzel İzmir’e göç ettik. İlkokulu İzmir’de okudum ve hemen akabinde Bursa’ya taşındık. Orta öğretimimi ve liseyi Bursa’da tamamladım. Aklım İzmir’de öyle bir kalmış ki, üniversite sınavında tek yazdığım şehir orası oldu. 9 Eylül Üniversitesi’nde Jeoloji Mühendisliğinde okumaya başlayınca anladım bir mühendis olamayacağımı ve yeniden sınava girip Uludağ Üniversitesinde o zamanlar yepyeni bir bölüm olan İşletmeyi kazandım. Ama İzmir’den de elim boş dönmedim, artık bir kocam vardı. Evli okuyamazsın diyenlere inat, İşletmeyi 4 yılda, çok iyi bir derece ile ve 9 aylık hamile olarak bitirdim. Diplomadan 15 gün sonra hayatımın güneşi kızımı aldım kucağıma.

Sonrası aslında herkesin hikayesi gibi oldukça tanıdık.. Askerlik halledilir, işler bulunur, ev sorunu çözülür, araba alınır.. Gündüzleri yoğun bir iş temposu, akşamları büyüyen tatlı kızın eşliğinde sakin bir aile hayatı ve uyku.. Coşkuların farkında bile olmadan sönüp gittiği bir yaşam..
Günler böyle geçip giderken, monotonluğun sürüklediği uçurumun kıyısındayken ani bir uyanışla kendimi aramaya başladım.. İçimde girmediğim sokak, açmadığım kapı, kurcalamadığım karanlık köşe bırakmadım.. O coşkulu, tutkulu, kıpır kıpır olan kızı aradım. Nereye saklamıştım bunca zaman onu? Bulmak kolay olmadı. Sorumluluklarımın tüm hayatımı kapladığı yıllar içinde coşkulu kızdan vazgeçmişim çünkü. Tıpkı yazmaktan, okumaktan, filmlerden ve müzikten vazgeçtiğim gibi.. Farkında bile olmadan.

İşte tam bu noktada girdi hayatıma yazmak yeniden.. Vazgeçtiğim benliğimi bulmaya çalışırken.. Yazmaya başladım.. Yazmazsam ölecektim.. Yazdım.. Yazdım ve yaşama geri döndüm. Tam ortasına, içine. Yazmak, okumak, izlemek ve dinlemek hayatıma geri dönerken bir de görüntülemek de geldi peşlerinden. Evet görüntülemek.. Fotoğraf çekmek.. Anları sonsuza kadar dondurmak.. Bakmak değil görmek önemli diyordum kendime, görmeyi öğrenmeye çalıştım.

Ama bir şey hep eksikti.. Evet yazıyordum, okuyordum, izliyordum, anları dondurup fotoğraflıyordum, dinliyordum ama eksikti işte bir şeyler.. Sonunda onu da buldum. PAYLAŞMAK.. Asıl problem buydu. Sahip olduklarınızı paylaşmadığınızda tadı hep buruk kalıyordu.. Gördüklerimi göstermek istiyordum. Kelimelerimi göstermek istiyordum.. İçimdeki müziği duyurmak istiyordum.. Yüreğimin odalarındaki pencereleri açmak.. Çünkü her şey paylaşılınca anlamlanıyordu aslında. Okuduğum o güzel kitabı anlatınca, yazınca, başkalarına da akıtınca anlamlanıyordu.. İzlediğim o güzel filmi paylaşabildiğimde kavuşuyordu içimde gerçek anlamına.

Hayatı paylaşmak üzere beraber çıktığımız yolda aslında bir şey paylaşmadığımızı görünce önce yol arkadaşımdan ayrıldım, boşandım. Aynı dönemlerde Blog yazma fikri böylece çıktı ortaya.. Paylaşmak içindi her şey.. Blog sitelerinin daha henüz adının bile duyulmadığı ilk yıllarda , evet dedim kendime. İşte ihtiyacın olan şey bu. Yaz ve herkesle paylaş.

Kızımla olan muhteşem hayatımızdan ve Rakamların kapladığı iş hayatımdan kalan tüm zamanımı neredeyse okumaya ve yazmaya ayırıyorum.

5 yıldır düzenli yazıyorum 7.Oda da..
Yaşadıklarımı yazıyorum. Gidip gezip gördüğüm yerleri yazıyorum. İzlediğim filmleri, okuduğum kitapları yazıyorum.. İçimdeki müziği yazıyorum.. Çektiğim fotoğrafların kelimelerini yazıyorum.. Adamları, kadınları, ilişkileri yazıyorum.. Evliliği ve boşanmayı, boşanma sürecinde ve sonrasında kadınların yaşadığı sıkıntıları yazıyorum. Aşkı yazıyorum tutkuyla. Kelimeleri seviyorum. Kendime has, akıcı ve samimi bir dilim var. Yıllardır beni okumaktan bıkmayan, ben düzenli olarak haftada bir yazı yazsam bile, sitelerimi her gün ziyaret eden okuyucularım var. Öyle ki bir okuyucum 4 yıllık tüm yazılarımı toparlamış, fotoğraflarıyla birlikte matbaa basımı bir kitap haline bile getirmişti geçtiğimiz yıl. 300’e yakın kayıtlı okuyucum, bir o kadar da kimliği belirsiz okuyucularım var.. Google arama motorunda 7.oda’nın sağlam bir önceliği var. Ve bunu da sadece yazım gücü sayesinde başardı.

Sinema yazılarımın çok iyi olması sebebiyle Sinemaximum’dan gelen teklife de evet demiş ve kapanana kadarki sürede orada da yazmıştım.

Yine 4 yıldır aralıklı dönemlerde anneliği yazdığım 1.Oda var. Bir çocuk büyütmenin zorluklarından eğlencesine kadar, küçük detaylarla ve bir sürü fotoğrafla süslenmiş rengarenk bir site.

Hala yazmaya devam ettiğim bir kitabım var.

7.oda, yazım başta olmak üzere, içine fotoğrafı da alarak markalaşma yolunda gidiyor diyor pek çok arkadaşım.. 7.oda kartpostallarından sergilenen fotoğraflarına, adına basılan kitaptan tişörtlerine kadar.. Ama aslında hepsi 5 yıldır yazdığım kelimelerin gücü sayesinde..

Evet bir zamanlar yazmazsam ölecektim.. Şimdiyse yazmazsam nefes alamıyorum. Yazmazsam hep eksiğim. Yazmak benim yaşam şeklim.. Bir kısa özgeçmiş yazmak için oturduğum şu anda bile kelimelerim durmak istemiyor. Ve ben ancak bu kadar kısa yazabildim. Benim yazacağım özgeçmiş de işte ancak böyle 7.oda tarzında olur :)

Sevgiyle.”

:) Okuduklarında muhtemelen gülümsemişlerdir değil mi bu özgeçmişimi :) Ben bile okudukça gülüyorum çünkü.

Öyle böyle derken, bize verilen bir hafta gibi kısa bir sürede toparladık ve 100 sayfalık bir dergi oluşturduk. Ama arkadaşlarım olmasa çok zordu bir haftada tamamlayabilmek. Gerek yazılarıyla, gerek fikirleriyle, gerek yardımlarıyla, gerekse beni motive etmeleriyle bana çok fazla destek olan başta Ömür’e sonra da Banu’ya Mel’e, ve Erdem’e ve canım aileme bir kez daha çok teşekkür ediyorum.

Biz bu işi başarırız değil mi :)

Koleksiyoncu

2011-01-24T23:23:00.002+02:00

.
Bu yazı The Collector filmi hakkında bilgi içerir.

Black Label Society - Mass Murder Machine

Düpedüz kötü bir film..
“Testere filminin senaristlerinden” ibaresine aldanıp da zamanınızı harcamayın boş yere benim gibi..
Hani pek çok filmi sinema salonlarında izlediğinizde, evde izlemenize oranla daha etkileyici olur ya..
Bu bol kanlı gerilim filmini sinemada izlemek bile kurtarmıyor inanın..
Marcus Dunstan'ın ilk yönetmenlik deneyimi olmamış, olamamış..

Tamam bu kez katilimiz bir koleksiyoncu iyi güzel hoş da..
4 kişilik bir aileyi öldürmek için harcadığı çaba, kurduğu tuzaklarla, değil 4 kişiyi 400 kişiyi öldürürdü be..
Katil kurbanın evinin tüm giriş çıkışlarını kapatıyor önce. Yani içeridekilerin kaçma ihtimalleri gerçekten de sıfır olacak şekilde.
Kendi evlerinde kapana kıstırdığı anne, baba, bir genç kız ve bir de çocuktan oluşan bu aileyi öldürmek için, evin içinde inanılmaz ama gerçekten inanılmaz derecede çok tuzak kuruyor.
Anne ve babanın daha filmin ilk dakikalarında etkisiz hale geldiğini de düşünün..
İşte gerisi gereksiz bir saçmalıklar bütünü gibi..

Filmin tek eğlenceli tarafı, bu eve hırsızlık yapmak için giren Josh Stewart ın bir anda kendini evdeki bubi tuzaklarının arasında bulması..
Paralarını çalacağı aileyi kurtarmak mücadelesine girişmesi..

Yani kısaca ne diyoruz, son günlerde sırf amir pozisyonunda olduğum için yaşadığım sorunların kaynağına da atıfta bulunarak: Hırsızlık yapmaya girişmeden önce bir kez daha düşünün.. Hiç ummadığınız şekilde başınıza patlayabilir!!

Siz filmi boşverin de.. Seçtiğim şarkıyı dinleyin..

Gece Melek ve Bizim Çocuklar

2011-01-11T17:17:00.001+02:00

.

Gökhan Kırdar - Gece Melek ve Bizim Çocuklar

Tarihi Emek Sinemasının kapatılmaması için gerçekleştirilen eylemlerden birindeydim bu fotoğrafı çekerken.. İstanbulda yaşamayan biri için yeterince değişik bir yer olan İstiklal Caddesini gide gele özümsemiştim yıllardır. Gerçekten de kendine özgü bir havası, kendine has bir kokusu vardı..

Nisan ayının başlarıydı.. Öğlene kadar deliksiz bir uyku, ardından güzel bir kahvaltı sonrası taksiye atlayıp karşıya geçmiştim.. İstiklal'de kardeşim ve Gizemle buluşup güzel bir kafenin bahçesinde birşeyler içip, güneşin tadını çıkararak sohbet etmiştik.. Akşamüstü festival kapsamında L'immortelle ı izleyip hem filme hem de sinema salonunun iç dekoruna hayran kalmıştım.. Akşam yemeğinde süper bir mantı ziyafetinin ardında, Trash Humpers ı izleyip şaşkına dönmüş halde salondan çıkışımı da hiç unutmam.. Sanırım hayatım boyunca daha ilginç bir belgesel-film izleyemem!, Ve ardından "Emek Sineması Kapatılmasın" eylemine katılmıştık hep birlikte.. Değişik yüzler, değişik giyimlerin üzerinde, değişik ifadelere sarınmıştı.. Işığın yetersiz olduğu daracık bir sokakta kalabalıktık.. Ben insanları ve ifadelerini incelemekten eyleme konsantre olamamıştım bile.. Kompozisyonlara çok da dikkat edemeden basmıştım deklanşöre..

Bu fotoğrafımı gördüğümde hep dilimin ucuna “Gece, Melek ve Bizim Çocuklar” şarkısı düşüyordu Gökhan Kırdarın.. Bu yüzden dedim ki adı bu olsun fotoğrafımın..

19. Bursa Fotoğraf Günleri kapsamında; BURFOT 20-31 Ekim 2010 tarihleri arasında Atatürk Kültür Merkezindeki sergisinde "Şehir ve İnsan" temasının işlemişti fotoğraflar ile..
Benim de 2 fotoğrafım sergilenme fırsatını bulmuştu. Biri insanın şehirde yitikleşmesini anlatırken bu ise sanki tam tersine varoluşu anlatıyor gibiydi.. Ama yine de bir hüzün sinikti.. O fotoğrafın çekildiği andaki eylemin hüznünden mi böyle hissediyordum, yoksa fotoğrafta gerçekten var mıydı saf bir hüzün?? Hiç bilemedim..

11 gün süren bu sergi sonrasında ise fotoğrafım, BURFOT - Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" adıyla devam eden projesi kapsamında 16. etap sergisi için 30 Kasım 2010 tarihinde Bursa Zübeyde Hanım Kız Meslek Lisesi'ne devroldu.

Ben her zamanki gibi katılamadım sergiye :) Ama arkadaşlardan aldığım duyumlara göre, sergi sırasında Kent Konseyinde görevli olanlardan bir kişi bu fotoğrafımı öyle çok beğenmiş ki alıp götürmüş, halen odasında asılıymış. Tabi yerine yeni baskısı yapılmış tekrar okul için..

Daha nice okulların renklenmesi adına, nice projelere..

Başlangıç

2011-01-06T15:50:00.012+02:00

.
Bu yazı Inception filmi hakkında detay bilgi içerir.

MOONSPELL - ..OF DREAM AND DRAMA

- Rüyadayken gördüklerimiz bize gerçek gibi gelir değil mi? Ancak uyandığımızda bir tuhaflık olduğunu fark ederiz. Rüyalarının başlangıcını da hiç hatırlamazsın değil mi? Olup bitenin ortasında bulursun kendini.
- Sanırım evet.
- Peki buraya nasıl geldik? Düşün, buraya nasıl geldin? Şu an neredesin?
- Rüyada mıyız?
- Şu anda eğitim programındasın. Bu rüya paylaşımı konusunda ilk dersin.

Rüyaların ve bilinçaltının derinliklerine inmek..
İnsan aklının sonu olmayan labirentlerinde, bilinçaltının ürettiği sonsuz olasılıklardan oluşan rüyalarda dolaşabilme, müdahale etme ve değiştirebilme gücü..
Rüyalar gibi karmaşık ve baş döndürücü bir film..
Başlangıç ..

Memento ile benim için en iyi yönetmenler sıralamasında en üstlerde bir yere sahip olan, ardından The Prestige ile hayranlığımın sürekli canlı kaldığı Christopher Nolan ın son filmi olan Inception, 2010 yılında izlediğim en iyi filmdi benim. Konusu hakkında en ufak bir fikrim olmadan oturmuştum sinemada koltuğa. Tek bildiğim karşımdaki dev ekrandan kendime bir Nolan ziyafeti çekeceğimdi.

7.sanat için “Uyanıkken Düş Görmek” diyenleri haklı çıkarırcasına oynuyordu Nolan filmi sayesinde beynimizle. “Filmler sayesinde uyanıkken rüya görmeyi seviyorsunuz” diyordu bize! Sonra filmin bir yerinde baş kahramanına birden “Rüyaların ne zaman başladığını asla anlamayız” dedirtiveriyordu. Belki de filmde uyanıkken geçen tek bir sahne bile yoktu?!

Bu sene bir başka akıl karıştıran film Zindan Adası’nda şizofren Teddy Daniels olarak izlediğimiz Leonardo Dicaprio, bu kez de yine akıl karıştırıcı başka bir başrolde Dom Cobb olarak karşımızda.
Rüyalar sayesinde insanların bilinçaltına sızıp gizli bilgilere, sırlarına ulaşan uzman bir hırsız. Şirketler başka yollardan asla ulaşamayacakları bilgilere ulaşabilmek için Cobb u tutuyorlar. Cobb beynine gireceği kişiyi uyuttuktan sonra onu bir alete bağlıyor ve onun için çok önceden itinayla hazırlanmış olan rüya alemine sokuyor. Rüya paylaşımı denen bu süreçte Cobb ve yardımcıları da aynı rüyanın içinde kurbanın bütün sırlarını ele geçiriyorlar. Bu yaratılan rüya dünyasında kurbana her şey gerçek görünüyor.

Cobb’un bu yeteneği sayesinde katlettiği bir hayatı, karanlık bir geçmişi vardır. İçerisinde büyük bir aşk ve derin bir trajedi taşıyan hikayesinin başrolündeki kadın, karısı Mal, tam bir femme fatale, Cobb’un peşini asla bırakmadığı gibi büyük bir tehlike de oluşturuyor daima. Marion Cotillard rolünün hakkını da fazlasıyla veriyor.
Cobb geçmişi sebebiyle ülkesine dönememektedir. Yasaktır. Sürgündedir. Bu yüzden çocuklarına da kavuşamamaktadır ve çaresizdir. Yeni gelen iş teklifini kabul eder, başarırsa, tüm bu sorunları ortadan kalkacak ve ülkesine geri dönebilecektir. Ama bu kez fikir çalması değil fikir ekmesi gerekmektedir. Evet hedef kişinin zihnine yine rüyalar sayesinde ulaşıp, özel bir bilgiyi oraya yerleştirecektir. Kişi uyandığı zaman yeni bilgiyi kendisinin bir fikriymiş gibi benimseyecektir çünkü. Temel yargı şudur: “Herhangi bir bilgi bilinçaltında takılıp kalır ve bu yüzden de öğrenilmiş olan bir şeyi unutmak mümkün değildir.”

Öyle derin bir senaryo ki, kaybolmamak zor.. Kaybolup rüyanın kaçıncı katmanında olduğunuzu sorguluyorsunuz zaman zaman filmi izlerken.. Gerçek zamanda sadece birkaç saniye süren rüyalar aslında kendi içinde dakikalar sürüyor. Peki rüya içinde ikinci bir rüyaya yatarsanız?? Saatler sürüyor o gerçekte saniyeler süren rüya.. Peki ya üçüncü katmana da inmek isterseniz? Günler haftalar aylar sürüyor.. Daha da abartıp, sınırlarınızı daha da zorlayıp 4.katmana indiğinizi düşünün.. Yıllar sürüyor..
Kaybolmayıp geri dönmeyi başarabilmek zor.. Zaman algısı yerle bir oluyor. Bunun yanında, hangi dünyanın gerçek olduğunu algılamak daha da zor.. Tam bir baş dönmesi.. Zengin bir anlatım. Nolan sen muhteşemsin.

“Seyirci için bir gerçeklik kuran sinema yönetmeni ile filmde fikir hırsızlığı yapacakları kişi için bir rüya dünyası kuran tasarımcılar arasında pek çok benzerlik var.” diyor Nolan ve devam ediyor: “Bu beni her zaman heyecanlandıran bir konuydu. Filmdeki rüya alemlerinin tasarımcıları, başka birinin içinde varolabileceği eksiksiz bir dünya yaratıyorlar. Ben de seyirciyi alıp böyle dünyaların içerisinde bir yolculuğa çıkarmak, seyircinin rüyalarımızda yarattığımız farklı gerçekliklerin derinliklerini ve katmanlarını tecrübe etmesini istedim.” Ayrıca Nolan, Başlangıç’ı kendi rüyalarından yola çıkarak yazdığını belirtiyor röportajlarında.

Filmin muhteşem görselliğinin yanısıra, karşılıklı konuşmalardan oluşan öyle replikler var ki, tokat üstüne tokat gibi sersemletiyor insanı. Sanırım ilk kez bir filmden bunca çok replik alacağım. Yazmam gerek hepsini, çünkü gerçekten muhteşemler..

*****************
-En dirençli parazit hangisidir? Bakteri mi, virüs mü?
-Fikir. Dirençlidir ve çok çabuk yayılır. Fikir beyine bir kez yerleşti mi yerinden sökmek neredeyse imkânsızdır. İyice şekillenmiş ve kavranmış bir fikir beyinde bir yere saplanıp kalır. Ufacık bir fikir çok büyük bir hâle gelebilir. Büyüyerek seni ifade edebilir ya da yok edebilir. En ufacık bir fikir, -"Dünyan gerçek değil" gibi mesela- her şeyi değiştirir.
*****************

*****************
-Rüya halindeyken bilinciniz korunmasız kalır bu da düşüncelerinizi tehditlere karşı savunmasız kılar. Bay Saito, bilinçaltınızı kendini koruyacak şekilde eğitebiliriz. En yetenekli hırsıza karşı bile.
-Bu nasıl olabilir ki?
-Çünkü en yetenekli hırsız benim. Sırlarınızı bulmak için zihninizde nereyi araştırmam gerektiğini biliyorum. Hileleri biliyorum. Size uyuduğunuzda bile savunmanızın asla çökmemesini öğretebilirim. Ama yardımımı istiyorsanız bana karşı tamamen açık olmalısınız. Aklınızdan geçenleri eşinizden, terapistinizden herkesten iyi bilmeliyim. İşlerin sorunsuz yürümesi için, zihninize tamamen girmeme izin vermelisiniz.
*****************

*****************
-Rüyada birini tehdit edemezsin değil mi?
-Tehdidin ne olduğuna bağlı. Onu öldürürsek sadece uyanır. Ama acı.. Acı zihnindedir.
*****************

*****************
-Benim rüyamda benim kurallarım geçerlidir. Bu benim rüyamsa neden kontrol edemiyorum?
-Çünkü rüya gördüğünün farkında değilsin!
*****************

*****************
-Bizden ne istiyorsun?
-Fikir aşılama.. Zihinden fikir çalabiliyorsanız neden yerleştiremeyesiniz ki?
-Tamam, zihnine bir fikir yerleştireyim. Sana "filler hakkında düşünme" desem, ne düşünürsün?
-Filleri.
-Evet ama bu senin fikrin değil çünkü onu sana benim verdiğimi biliyorsun. Kişinin zihni fikrin kaynağını daima bulabilir. Gerçek ilham taklit edilemez.
-Bu doğru değil.
-Yapabilir misin?
-Oldukça basit.
-Başka birinin zihnine yerleştirmeniz gerektiğinde hiçbir fikir basit değildir. Yeterince derine inmek gerekiyor.
*****************

*****************
..kalbinin sesini mi dinleyeceksin..
..yoksa kalbi pişmanlıkla dolu yaşlı bir adam olarak, yalnız ölmeyi mi bekleyeceksin?
*****************

*****************
Çocukları hâlâ bir babaları olduğuna ikna etmek için oyuncak hayvanlardan daha fazlası gerekiyor.
*****************

-Beynimizin gerçek kapasitesinin çok az bir kısmını kullandığımız söylenir. Uyanıkken böyledir. Uykudayken zihnimizin yapamayacağı bir şey yok gibidir.
-Ne gibi?
-Bir bina tasarladığını düşün. Her cephesini düşünerek oluşturursun ama bazen sanki kendiliğinden oluşmuş gibi hissedersin. Sanki keşfediyormuşsun gibi olur. İçine doğmuş gibi. Rüyadayken zihnimiz sürekli bunu yapar. Yarattığımız dünyayı eş zamanlı olarak algılarız. Zihnimiz bunu öyle iyi yapar ki, farkına bile varmayız. Bu da o sürecin ortasına girmemize şans tanıyor.
- Nasıl?
-Yaratıcılık kısmını devralarak. İşte burada sana ihtiyacım var. Hayal dünyasını yaratacaksın. Özneyi o rüyaya sokacağız ve bilinçaltı o dünyayı kaplayacak.
*****************

*****************
Rüyada beyin fonksiyonlarımız daha hızlı çalışır, normalin yaklaşık 20 katıdır. Bu yüzden zaman daha yavaş akıyor gibi gelir. Gerçek dünyada 5 dakika rüyada 1 saate denk gelir.
Rüya içinde rüya yarattığınızda etkisi de artacaktır.
Üç kat rüya:
İlk katmanda bir hafta.
İkinci katmanda altı ay.
Üçüncü katmanda On yıl.
Kim on yıl bir rüyada kalmak ister ki?
Rüyaya bağlı.
*****************

*****************
Zihin otomatikman korumak istediği bilgiyi koyacak kasa ya da hapis gibi güvenli bir yer yaratıyor. Sonra kasayı kırıp bilgiyi çalıyorsun.
*****************

*****************
-Asla hafızanda olan yerleri yaratma. Daima yeni şeyler hayal et!
-Bildiğin yerleri tasarlamam gerekmez mi?
-Sadece detayları kullan. Sokak lambalarını, telefon kulübelerini ama asla tüm çevreyi değil.
-Neden?
-Çünkü anılarından oluşan bir rüya inşa etmek hayal ve gerçek arasındaki farkı ayırma yetini kaybettirir.
*****************

*****************
Rüyalar görsel algılanır ama aslında daha çok hissetmekle ilgilidir.
*****************

*****************
-Fikir aşılayacaksan hayal gücüne ihtiyacın olacak.
-Daha önce hiç yaptın mı?
-Denedik. Fikri yerleştirdik ama zihin kabul etmedi.
-Yeterince derine yerleştirmediniz mi?
-Derinlikle ilgisi yok. Kişinin zihninde gelişmesini istiyorsan fikrin en sade hâli gerekiyor. Çok ince iştir.
*****************

*****************
Bilinçaltımı kontrol edemem unuttun mu?
*****************

*****************
-Her gün rüyayı paylaşmak için buraya geliyorlar. Son derece istikrarlılar.
-Ne kadar süreyle rüya görüyorlar?
-Her gün üç dört saat.
-Rüya zamanıyla ne kadar?
-Her gün yaklaşık 40 saat.
-Bunu neden yapıyorlar?
-Bir süre sonra ancak bu şekilde rüya görebiliyorsunuz. Siz hâlâ rüya görebiliyor musunuz Bay Cobb?
-Her gün uyumak için buraya mı geliyorlar?
-Hayır. Uyanmak için geliyorlar. Rüyaları artık onların gerçekliği oldu. Tersini söyleyebilir misiniz?
*****************

*****************
Dönecek. Gerçeklik artık ona yetmeyecek ve dönecek.
*****************

*****************
Bir fikri kabullenmesinin tek yolu: Kendisi düşünmüş gibi olmalı. Bu yüzden fikri bilinçaltının derinlerine yerleştirmeliyiz. Bilinçaltı duygulara göre hareket eder değil mi? Mantığa göre değil. Bu yüzden bunu duygusal bir konsepte dönüştürmenin bir yolunu bulmalıyız. Pozitif duygular daima negatif duygulardan baskındır. Hepimiz kötü duygulardan kurtulmak için uzlaşmaya can atarız. Bilgi aşılamanın belirginlikle ilgisi yoktur. Zihnine girdiğimizde karşımıza çıkanlara göre hareket etmeliyiz.
*****************

*****************
-Benim bilinçaltım son derece nazik görünüyor.
-Biraz beklersen kötüleşecektir. Kimse zihninde bir başkasının dolaşmasını sevmez.
*****************

*****************
-Araf.. Sınırları olmayan rüyalar âlemi.
-Orada ne var peki?
-Saf, sınırsız bilinçaltı. Orada hiçbir şey yoktur! Daha önce rüyayı paylaşıp arafa düşenlerin geride bıraktıkları hariç.
*****************

*****************
Ekilmesi gereken fikir: "Babamın imparatorluğunu dağıtacağım."
Ekecekleri fikir: "Babam onun izinden gitmeyip, kendi yolumda yürümemi istiyor."

İlk katmanda babasıyla ilişkisini ortaya atacağız. "Babamın izinden gitmeyeceğim." dedirteceğiz.
Sonraki katmanda "Kendi başıma bir şey yaratacağım." fikrini besleyeceğiz.
Sonra en alt katmana indiğimizde en güçlü fikri ortaya atacağız. "Babam onun gibi olmamı istemiyor."
*****************

*****************
-Fikri yerleştirdikten sonra nasıl çıkacağız?
-Bir dürtü. Serbest Düşüş.. Düşme hissi sizi sarsarak uyandırır. Rüyadan çıkmanızı sağlar. Önemli olan dürtmenin tüm katmanlarda da eş zamanlı olmasını sağlamak.
*****************

-Bunu kendine neden yapıyorsun?
-Ancak bu şekilde rüya görebiliyorum.
-Rüya görmek senin için neden bu kadar önemli?
-Rüyalarımda hâlâ birlikteyiz.
-Bunlar sadece rüya değil. Bunlar senin anıların. Asla anıları kullanma demiştin.
-Biliyorum.
-Onu hayatta tutmaya çalışıyorsun. Gitmesine izin vermiyorsun. Anılarından oluşan bir hapishane ile onu kapalı tutabileceğini mi sanıyorsun?
-Anlamıyorsun. Bunlar pişman olduğum, değiştirmek zorunda olduğum anılar.
-Onu yaratan, senin suçluluğun. Onu güçlü kılan şey bu. Kendini affetmeli ve onunla yüzleşmelisin.
*****************

*****************
Gerçek dünyada seçim yapmak gerekir ama rüyalarda değil.
*****************

*****************
-Karımla birlikte çalışıyorduk. Rüya içinde rüyanın nasıl olacağı konusunda araştırmalar yapıyorduk. Sınırları zorlayıp sürekli daha derine inmeye çalışıyordum. Orada saatlerin, yıllara dönüşmesi olayını anlayamadım. Öyle derinde kapana kısıldık ki bilinçaltlarımızın kıyılarında kaldık. Neyin gerçek olduğunu göremez olduk. Kendimiz için bir dünya yarattık. Yıllarımızı aldı ama kendi dünyamızı yarattık.
-Orada ne kadar süre kaldınız?
-Yaklaşık 50 yıl.
-Buna nasıl dayandınız?
-Başlarda o kadar kötü değildi, kendimizi Tanrı gibi görüyorduk. Sorun, bunların gerçek olmadığını bilmemdi. Sonunda, benim için böyle yaşamak imkansız hâle geldi.
-Peki ya onun için?
-Derinlerde bir şey saklıyordu. Bildiği, ama unutmayı tercih ettiği bir gerçek. Araf artık onun gerçekliği olmuştu. Bundan kaçamadı. Ben de bunu aramaya karar verdim. Zihninin derinlerine indim ve gizlediği o yeri buldum. Oraya girdim ve fikri yerleştirdim. Her şeyi değiştiren ufacık bir fikir. Dünyasının gerçek olmadığını söyleyen bir fikir. Ölüm, kaçabilmenin tek yoluydu.
-Uyandığınızda ne oldu peki?
-Yıllar sonra uyandığımızda genç bedenlerin içine tıkılmış yaşlı ruhlar gibiydik. Onda bir sorun olduğunu biliyordum. Ama o bunu kabul etmedi. Sonunda bana gerçeği söyledi. Bu fikri saplantı haline getirmişti. O ufacık fikir, her şeyi değiştirdi. Dünyamızın gerçek olmadığı ve gerçek hayata dönebilmesi için uyanması gerektiği fikri. Eve dönebilmek için de kendimizi öldürmeliydik. Bu fikrin, uyandığımız zaman da zihninde bir kanser gibi yayılacağını bilemezdim. Gerçekliğe döndükten sonra bile dünyamızın gerçek olmadığına inanmaya devam edeceğini bilemezdim.
*****************

*****************
-Burada seninle kalamam çünkü sen gerçek değilsin. Artık inandığım tek şey benim. Bunu her şeyden çok isterdim ama seni her şeyinle, tüm mükemmelliğinle kusursuz olarak hayal edemiyorum. Sadece bir gölgesin. Sen sadece karımın gölgesisin. Elimden gelen en iyi hayalsin ama üzgünüm, yeterince iyi değilsin.
- Ya yanılıyorsan? Ya gerçek olan bensem? Sürekli kendine ne bildiğini söylüyorsun. Peki ama neye inanıyorsun? Ne hissediyorsun?
*****************

Aşık olmanın ne demek olduğunu biliyor musun?
Bir bütünün yarısı olmayı?
Bir tren bekliyorsun. Seni uzaklara götürecek bir tren. Trenin seni nereye götürmesini umduğunu biliyorsun ama emin değilsin. Yine de önemi yok. Çünkü birlikte olacaksınız.

Seni dayanamayacağım kadar özlüyorum...
..ama birlikte olan zamanımızı doldurduk..
Artık seni bırakma vaktim geldi.
Seni bırakıyorum.
.
.

2010 Özeti

2010-12-31T16:10:00.004+02:00

METALLICA - SAD BUT TRUE

Hangi cümleler anlatabilir ki 2010 yılını, hangi anlam yerini bulur, hangi ifade yaşananlar kadar dolu olur ??

Aşağıya kronolojik bir sırayla yazacaklarım normal süregiden hayatımdan ziyade iç dünyamın kelimeleri. Yoksa ben yine bütün hayatımın odağına oturttuğum Kızımla eksiksiz ve mükemmel bir yıl yaşadım. Ama onunla ilgili detayları 1.Oda da yazacağımdan, burada sadece 7.oda kelimeleri olacak..

Ocak 2010: İtiraflarla geçen Ocak ayının sonuna doğru bana "sana ait her şey beni ya yıkıyor, ya yakıyor, gel!" diyor, ve çağrısını ikiletmeden kendimi yollarda buluyorum. Tam bir düşüş yaşıyorum bir düşün içine. Ayaklarımın yere kesinlikle basmadığı, şokun içinde ilerlediğim bir yolculukla Ocak ayının son günü kavuşuyoruz yıllar sonra birbirimize! Bir ayı birlikte bitirirken, yeni bir ayı birlikte karşılıyoruz..

Şubat 2010: Yeniden doğmuş gibiyim, geçmişimde kalan tüm sorular nihayet cevaplarına kavuşmuş, tüm taşlar yerlerine oturmuş ve tüm kavgam bitmiş bir halde başlıyorum yeniden hayata.. Şok devam ediyor. Geçmişe dair itiraflar bitiyor ve artık hayatımı sadece sevda sözleri kaplıyor.. Tüm anlarımı boşluk bırakmaksızın dolduruyor.. Hayal edemeyeceğim kadar güzel.. Palahniuk’un Güncesini okurken bunca sarhoşluk içinde yazmaya karar veriyorum. Ve kitabıma başlıyorum.

Mart 2010: En büyük hayallerimden biri olan Rammstein’ın Türkiyeye geleceği haberinin tarifi imkansız mutluluğuna, konsere onunla birlikte gidecek olmamın şoku ekleniyor. Herşey rüya gibi. Rüyalar bile bu kadar güzel olmaz ki ! "eksikliğinin telafisi yok, sensiz yaşamam!" diyor sonra .. ben hala bir düşün içinde..

Nisan 2010: Her haftasonum yolculukla geçiyor sanki. İlk haftasonu İstanbula kardeşime gidiyorum. Festival kapsamında Beyoğlunda ve sinemalarda geçiriyoruz tüm haftasonunu.. Bir diğer haftasonu ailece Erdek’e gidiyoruz. Müthiş huzurlu bir bahar havası hepimizin içinde. Ve Nisanın son günü yine nefessiz bir heyecanla Ona gidiyorum. Hayatımı güzelleştiren, ruhumu iyileştiren Ona.. Yine bir ayı birlikte bitirip, yeni bir ayı birlikte karşılıyoruz.

Mayıs 2010: Onunla geçen 3 gün ve paylaşılan onca şeyin güzelliği sarhoş ediyor.. Kardeşimin ilk filmi vizyona giriyor ve hatta ben de filmi sinemada elele Onunla birlikte izliyorum.. Mayıs ayının bana yaşattığı bunca güzellik yetmiyormuş gibi Çocuk’tan gelen bir paketten hayatımın en güzel armağanı çıkıyor: Yedinci Oda... Evet evet ben artık kesinlikle mutluluk sarhoşuyum. Ağzım kesinlikle kapanamıyor.

Haziran 2010: Bütün bir ay kaos ve korkuyla geçiyor.. Ama her şeye rağmen, her riski göze alıp buluşuyor ve Rammstein ın karşısında birlikte sarhoş oluyor, birlikte böğürüyor, birlikte büyüleniyoruz.. İkimizin de en büyük hayallerinden biri gerçek oluyor.. Sonisphere Festivali ve benim enlerimin yaşandığı gece.. 2010 un en mutlu olduğum anlarından biri: Bütün stadyum susmuş.. Gecenin zifiri karanlığı.. Karşımda en sevdiğim ses Fruhling In Paris i söylüyor, yanımda en sevdiğim adam bana sarılmış, kulağıma beni çok sevdiğini fısıldıyor.. Ve 2010 un en mutsuz olduğum anı, canımın en acıdığı, içimin söküldüğü, hani fırtınalı bir yağmurun yağdığı an.. Zorunlu Veda.. Sarsıcı bir Kopuş..
Sonraki günlerde Onsuz devam ettiğim ve büyük devleri izlediğim konserlerle kuyuya düşmekten kurtuluyorum.

Temmuz 2010: Haziran ayı öyle sıkıntılı geçmiş ki, bu ay rahat nefes alıyorum.. Yıllar sonra bu en büyük hikayeme nokta koymuş olmanın huzuru mu, yoksa güçlü bünyemin yeniden o kuyuya düşmemem için bana oynadığı bir oyun mu bilmiyorum ama bu ay sakinliğin, dinginliğin ve huzurun ayı oluyor.. Erdekte kendi evimize taşınıyoruz ve o muhteşem balkonun huzuru ile yolculuklarım sayesinde normal hayatıma geri dönüyorum.. Mel’e günlük şeklinde mektup yazmaya başlıyorum. Bir zaman öldüğümde bu mektuplaşmamız sayesinde bile ünlü olabiliriz :)

Ağustos 2010: Artık hayatımda onun hiç olmayacağını kabulleniyorum biraz daha. Acı içime işlemiş kalıyor orada. Bana eksikliğinin telafisi yok diyordu ama onun eksikliğinin de asla telafi edilemeyeceğini anlıyor ve sessizce kabulleniyorum. Onu daima özleyeceğim.. Mel sayesinde kendimi sanatın daima içinde tutabiliyorum. Farkında değil ama bana büyük bir destek sağlıyor.

Eylül 2010: Mayıs ayında hayatımın en güzel armağanını veren Çocuk Eylül ayında da hayatımın en eğlenceli, en çok güldüğüm tatilini yaşatıyor bana.. İnsan gülmekten yorulur mu? Yoruluyorum. Yüz kaslarım ve karın kaslarım iflas ediyor. Asu ve Çocuk sayesinde günlerce nefessiz gülüyorum. Çokça fotoğraf da eşlik ediyor Kaz Dağlarının o eşsiz güzelliğine..

Ekim 2010: Kardeşim Altın Portakala jüri seçiliyor, hatta televizyona çıkıp ödül veriyor, onu orada izlemek muhteşem bir gurur. Ardından benim iki fotoğrafım Fotoğraf Günleri kapsamında sergileniyor. Ve onun da ardından Hüseyinin deyimiyle BURFOT’un Aykırı Fotoğrafçısı olarak ilk kişisel gösterim gerçekleştiriliyor. Heyecan, mutluluk, coşku ve gurur ayı gibi ekim..

Kasım 2010: Bir kadının daha çok para elde etmek uğruna, beni hiç ilgilendirmeyen bir savaşın ortasına beni de çekmesiyle birlikte birden ateş topu haline geliyorum.. Hayretle, şaşkınlıkla izliyor, eski sıkıntılı günlerimi hatırlıyorum. Kalitesiz insanlardan uzak durmaya çalıştıkça, sanki onlar gelip yakalıyor beni. Kendi kalitesiz ağızlarını, benim burnumla dudak aramdaki mesafeye bulaştırıyorlar. Ama bu olaydan bile beni daha güçlendirecek bir şey çıkarıyorum. Eski bazı olaylara artık dışarıdan bakabildiğimde aslında tam olarak kapatmadığım bir defter kaldığını görüp, kapatıyorum. Bütün arkadaşlarım yanımda ve ben hepsini seviyorum. Ömürün kelimeleri yeniden hayatıma giriyor, güç veriyor, içimdeki yazma aşkını tetikliyor farkında olmadan, ona da minnet duyuyorum.

Aralık 2010: İş yoğunluğunun hakim olduğu bir ay aralık.. 2010 un tüm yaşananlarının ve tükenenlerinin yorgunluğa dönüştüğü ay.. Silkeleniyorum.. Yeni bir yıla, yeni bir hayata hazırlanıyorum.. Üzerimdeki ağır yaşanmışlık kokan bütün ölü topraklarından kurtuldum çünkü.. Bir gece, bir deniz kenarı, bir iyi insan ve suyun sesini dinlemek bile toprağın altından yeni çıkmış bana umut aşılıyor. Ben hayatı hep sevdim zaten.. Ve hayat hep benim içimdeydi.

Evet en kısa şekilde özetleyebildiğim hali bu 2010 yılının..
Çok fazla yaşanmışlık ve çok fazla en var gördüğünüz gibi..
Ama en ilginci ne derseniz. Acısız mutluluk olmaz derlerdi de bu kadarını düşünemezdim.. Bir insan bundan daha büyük bir mutluluk olamaz dediği aynı anda acıdan da kıvranabilir mi?? Evet. Hayat bana 2010 yılında bunu öğretti. Gerçekten de mutluluk ve acı duygularının en uç hallerini aynı anda aynı kişiyle yaşayabiliyormuşsunuz.
Neredeyse yıllardır hayalini kurduğum her şeye fazlasıyla ulaştım bu yıl. Ona kavuşmaktan tutun da Rammstein ı canlı dinlemeye kadar, elimde Yedinci Oda adıyla bir kitap tutmaktan tutun da kişisel fotoğraf gösterime kadar..
Yılın sözü olarak Out Of Africadan bir sözü seçiyorum: Tanrı bir insana ceza vermek isteyince, dualarını yerine getirir. Benim bütün dualarım fazlasıyla gerçekleşirken bu yıl, hepsinin içine sağlam acılar yerleştirilmişti.

2011 de gerçekten bir duam yok artık..
Sevdiğim herkesin sağlıklı olması gibi genel bir istek dışında bir tek dileğim bile yok.
Sadece şunu söylüyorum: 2011 bana her ne yaşatacaksan, buyur bekliyorum.
Çünkü 2010 yılı bana geçmişte açık kalmış bütünnn defterlerimi kapatma şansı verdi. Ve ben de eskiye dair ne varsa bitirdim.

2011 in en güzel şeylerinden biri arkadaşlıktı, dostluktu. Çok sağlam arkadaşlarım olduğunu gösterdi bana bu yıl. Daima yanımda olacak, ne zaman yorulsam bana tutunmam için kolunu uzatacak, ne zaman acıksam bana yemeğini verecek dostlarım. İnsan her zaman yanında oldukları için bazen farkedemiyor dostlarının değerini. Ben bu yıl çok sağlam hissettim yanımdakileri. Onlar kendilerini biliyorlar. Sizi Seviyorum.

Yazım için seçtiğim fotoğrafım, Eylül ayındaki en eğlenceli tatilimden gülmelerin arasında Çocuk un yakaladığı bir enstantene.. Yılımı eğlenceli bir fotoğrafla kapatmak istiyorum.

Ve yazım için seçtiğim şarkı, Metallica konserinde en en en eğlendiğim, bağıra bağıra eşlik ettiğim, sonrasında da tüm yaz kulaklarımdan hiç eksik etmediğim, bütün yaz yürüyüşlerimde vücudumun ritmine karışan şarkı.. Müzik ve ses beni sürüklerken şarkının sözleri mi?? Öyle bir sözler varmış ki, İki yarımın yıllar sonra birbirini bulup kavuşması ve ardından yine tehditlerle mecburen sarsıcı bir kopuş yaşamasının üstüne benim ağzımdan dökülmüşçesine örtülü kelimeler..

ACI AMA GERÇEK

Hey, Ben senin hayatınım
Ben seni buraya getirenim
Hey, Ben senin hayatınım
Ben umursayanım

Onlar ihanet ederler
Ben senin tek gerçek arkadaşınım
Onlar ihanet edecekler
Ben sonsuza dek oradayım

Ben senin rüyanım, seni gerçek yapan
Senin gözlerinim çalman gerektiğinde
Senin acınım hissedemediğinde
Üzücü, ama gerçek
Senin rüyanım, zihni sapmış
Gözlerinim, sen uzaktayken
Acınım sen tekrar öderken
Biliyorsun, üzücü ama gerçek

Sen!
Maskemsin, Örtümsün, Barınağım
Sen!
Maskemsin, Sen suçlanmıs olansın

Yap, İşimi yap, Kirli işimi yap, günah keçisi
Yap, Benim işimi yap, Çünkü sen rezil edilmiş olansın

Ben senin rüyanım, seni gerçek yapan
Senin gözlerinim çalman gerektiğinde
Senin acınım hissedemediğinde
Üzücü, ama gerçek
Senin rüyanım, zihni sapmış
Gözlerinim, sen uzaktayken
Acınım sen tekrar öderken
Biliyorsun, üzücü ama gerçek

Senin nefretinim
Sevmek istediğinde nefretinim
Öde, Faturayı öde
Öde, çünkü hiç birşey adaletli değil
Hey!
Senin hayatınım, Seni buraya getirmiş olanım
Hey!
Senin hayatınım, Ve artık umursamayan
Ben senin rüyanım, seni gerçek yapan
Senin gözlerinim çalman gerektiğinde
Senin acınım hissedemediğinde
Üzücü, ama gerçek
Ben senin hakikatinim, yalan söyleyen
Senin sebebinim, bahanen
İçindeyim, gözlerini aç
Ben, senim
Üzücü, ama gerçek

Brooklyn Çılgınlıkları

2010-12-20T07:44:00.000+02:00

.

FIREWATER - ELECTRIC CITY

Akciğer kanseri olmuş, ölümü çoktan kabullenmiş, tümör kesilip çıkarıldıktan, insanın takatini tüketen ışın tedavisi ve kemoterapi azabına katlandıktan sonra, günlerce baş dönmesi ve bulantıyla kıvrandıktan, saçını kaybettikten, özlemlerini kaybettikten, işini kaybettikten, karısını kaybettikten sonra, yaşamını nasıl sürdürebileceğini hayal bile edemediği dönemlerinde, kendine ölmek için sakin bir yer arıyor 59 yaşındaki Nathan. Ve yaralı bir köpeğin sürüklene sürüklene yuvasına gidişi gibi, içgüdüsel bir yönlenmeyle doğduğu ve 3 yaşındayken anne babasıyla birlikte ayrıldığı Brooklyn’e taşınıyor. Yani bilinçaltı bir şekilde yaşam öyküsünün başladığı yere geri dönüyor.

Düşünmesi bile ürkütücü olan bu durumda insan gerçekten ne yapar bilemiyorum. Akciğer kanseri oluyorsun. Ve sonunda kesin iyileşme garantisi olmayan o hırpalayıcı tedavi sürecinde bir yandan ölümü kabullenme duygusuyla boğuşurken bir yandan da emekli oluyor yani 30 yılını verdiğin artık hayat tarzın olan işini bırakıyorsun ve bunlar da yetmiyormuş gibi bir yandan da boşanıyorsun.. Korkunç ve insanı ezen büyük bir boşluk gibi aslında.. Hayatın bitişi gibi.. 60 yıl boyunca sahip olduğun her şeyin bir anda avuçlarının arasından kayması gibi..

“Aile hayatının kapalı kapılarının ardında ne tür tehlikelerin yattığını herkes bilir. Bu, bütün evliler için bir zehir olabilir; hele hele evliliğin size göre bir şey olmadığını keşfettiğiniz zaman durumunuz daha da beterdir. 33 yıl aynı çatı altında yaşadıktan sonra farklı yönlere yürüdüğümüz anda elde kalan neredeyse bir hiçti.”

Bu kitabın daha ilk sayfalarından bir alıntı. Boşanmış hangi insan bu cümlenin altına imzasını atmaz ki.. Yıl sayısı değişse de o son cümle ne yazık ki hiç değişmiyor. Koca bir HİÇlikle çıkıyorsunuz hayata.

Brooklyn Çılgınlıkları benim okuduğum ilk Paul Auster kitabı. Auster, hakkında pek çok güzel şey duyduğum ama nedeni olmaksızın hiç yaklaşmadığım bir yazardı. Onun sıkı bir hayranı olan arkadaşımdan bu yazar üzerine uzun söylemler dinledikten sonra karar verip aldım bu kitabı. İyi ki almışım.. Eğer kaliteli bir roman okumak istiyorsanız hiç düşünmeyin derim. Evet Auster ın dili sade ve dolu, cümleleri akıcı, anlatımı doyurucu. Hikâyeden kopmadığınız gibi sakin sakin ilerliyorsunuz olayların örgüsünde. Öyle sizi vurup geçen, sarsan, dağıtan cümleler yok. Tüm ifadeler orta halli. Ama fazlasıyla kaliteli. Kitap bittiğinde ağzınızda mükemmel bir tat bırakıyor.

Yukarıda anlattığım, insanı ezen o büyük boşluğa kilitlenmiyor roman. Nathan’ın Brooklyn’e taşınmasının ardından, orada kendine yeniden bir hayat kurmasını ve yazmaya başlamasını anlatıyor. Siz de kitabı okurken aslında Nathan’ın hikayesinden çok Brooklyn’de tanıştığı bütün insanları ve onların hikayelerini okuyorsunuz. Roman Nathan’ın dilinden yazılmış, yani her şeyi anlatan O, ama ana karakter beklenilenin aksine Nathan değil de senelerce sonra tesadüfen bulduğu yeğeni Tom oluyor.. Öyle farklı kişilikler giriyor ki romana, dolandırıcı ama iyi kalpli bir eşcinselden tutun da, karısını sürekli döven kıskanç bir kocaya, amaçlarını ve hayallerini yitirmiş insanlardan tutun da, kendini dine adamış körü körüne bir inançla tarikatlara girmiş insanlara kadar.. Bir sürü yaşam, bir sürü iç dünya, bir sürü insanın hikayesi, aşk, sevgi, ölüm, başarısızlık, umut, yenilgi, gibi tüm temaları sağlam bir şekilde kaynaştırmış bir roman Brooklyn Çılgınlıkları. Büyük bir heyecan ve coşkuyla değil sakin sakin okunan bir roman.. Ve ilginç olan hüzünlü pek çok hikaye barındırmasına rağmen içinde, okurken sizi bir hüzün yorganına sarmıyor. Tüm hüzünlere rağmen umut etmek gibi bir şey sanki..

Ben yine pek çok yerin altını çizdim.. Şimdi birbirinden bağımsız beğendiğim birkaç alıntıyı da yazayım istiyorum:

“Ben de üniversitedeyken, onun gibi İngiliz dilinde üst lisans yapmıştım ve edebiyat araştırmalarımı sürdürmek ya da gazeteciliğe atlamak gibi özlemlerim vardı. Ama ikisini de yapacak cesaretim yoktu. Yaşam koşulları yolumu kesti –iki yıl askerlik, iş, evlilik, aile sorumluluğu, daha çok kazanmak ihtiyacı gibi, kendi istediğimizi yapacak kadar taşaklı olmadığımız zaman bulduğumuz tüm mazeretler önümü tıkadı- ama kitaplara düşkünlüğümü hiç yitirmedim. Okumak, benim için kaçış, huzur, avuntu ve bir seçim yapma coşkusuydu: salt okumanın verdiği hazzı, keyfi tatmak adına, bir yazarın sözcükleri kafanızın içinde yankılanırken sizi kuşatan o güzelim dinginliği duymak için okumak.”

Kendine mazeretler bularak istediği hayatı kuramayan ve yine okuma tutkusu içinde alev alev yanan herkesin altına imza atacağı bir anlatım değil mi bu paragraf da?

Okuma tutkusundan düzenbazlık üzerine ilginç bir anlatımın alıntısına geçiyorum:
“Düzenbaz her zaman düzenbazdır. İnsanlar hiç değişmez. Aldatma tutkusu evrenseldir. İnsan bir kez bunun tadına vardı mı, bir daha iflah olmaz. Dünyayı dolandırıcılarla sahtekarlar düzenbazlar yönetiyor. Neden biliyor musun? Çünkü onlar bizden daha aç. Çünkü onlar ne istediklerini biliyorlar. Çünkü onlar yaşama bizden daha çok inanıyorlar. Sen yaşamı seviyorsun, ama ona inanmıyorsun. Ben de inanmıyorum.”

Yaşamı sevmek.. yaşama inanmak.. daha önce hiç bu iki kavramın farkı üzerine düşünmemiştim.. Ben de yaşamı seviyorum.. ama düşündüğüm zaman evet yaşama inanmıyorum. Bu yüzden mi hırslarım yok mesela??

“Birinden özür dilemek çok karmaşık iştir; burnundan kıl aldırmamakla gözü yaşlı pişmanlık arasında çok hassas bir dengeyi tutturmak gerekir ve karşındaki insana yüreğini gerçekten açmadığın sürece her özür boş ve yapay görünür.”

Evet evet işte bu.. Bir özrü gerçek bir özür yapan şey yüreğini gerçekten açıp açmaması dileyen kişinin.. Oysa etraf kuru özürlerden, geçici gönül almalardan geçilmiyor.. Ve devamında da hatalar yineleniyor..

“Benim kadar uzun yaşadığınız zaman, duyulacak her şeyi duymuş olduğunuzu, artık sizi şaşırtacak hiçbir şey kalmadığını düşünürsünüz. Dünya hakkından sözümona derin bilginizden pek hoşnut olduğunuz sırada, içine gömüldüğünüz bu üstünlük kozanızı delip, yaşamla ilgili en temel şeyi anlamadığınızı size hatırlatan bir olay çıkıverir karşınıza.”

Valla ben henüz 60lı yaşlarıma gelmedim ama uzun zamandır ben de bu dünyada artık beni şaşırtacak bir şeyin olamayacağını düşünüyorum. Küçük şaşkınlıklar falan değil elbette bahsettiğim şey ama, hani öyle büyük şoklar yaşadım ki, artık gördüğüm duyduğum yaşadığım tanık olduğum hiçbir şey beni derinden şaşırtmıyor.. Siz?? Sahi siz en son ne zaman böyle derin bir şaşkınlık yaşadınız??

Romanda bir de farklı karakteriyle Aurora var.. Tom’un kız kardeşi.. Bir kız çocuğu annesi.
Nathan’ın onu anlattığı birkaç cümle de alıntılamak istiyorum:

“Aurora, çok güzel bir genç kadındı. Gençliğini ve dünyayı takmayan tavrını vurgulayan yarı punk, yarı baştan çıkarıcı bir kadın görünümündeydi. Tabiî ki herkes güzel olmak ister; ama kadının güzelliği hele hele Aurora gibi liseden terk, kocasız, bakıma muhtaç 3 yaşında bir çocuk annesi, asi, burnunu her şeye sokmaya ve karşısına çıkan her riske balıklama dalmaya hevesli genç bir kadının güzelliği kimi zaman başa bela olur. Aurora iyi bir insandır. Onu tanıyan herkes de bilir. İçinde en ufak bir kötülük yoktur. Belki kendini pek kontrol edemez, kafasının dikine gider; ama masumdur, saftır, dünyanın en namuslu insanıdır. Başına gelen o kötü olaydan dersini almış, hırpalanmış ve hala etkisinden kurtulamamıştı; tek istediği gücünü toplayabileceği olaysız, sakin bir yaşam sürmekti. Tom onun kabuslar gördüğünü, ağlama krizlerine yakalandığını, hiç konuşmadan uzun uzun düşüncelere daldığını anlattı.”

Evet sanırım bunca alıntı Auster’ın dili hakkında epey done vermiştir size.. Dediğim gibi sakin, yormayan, bıktırmayan, naif bir anlatımı var. Çeviri de kusursuzdu bu arada.

Romanın ana fikri ne derseniz.. Hiç düşünmeden şu cümleyi söyleyebilirim:
“Hiçbir zaman sıfırdan başlanamayacak kadar geç değildir.”!!

Ve altını kalın kalın çizdiğim, kendime artık aynen bu şekilde tekrar ettiğim bir alıntıyla son veriyorum yazıma:

“Tom için, her şey aşk oyunlarına yeniden dönecek cesareti bulmasına bağlıydı. Yoksa, iki metreye dört metrelik özel cehenneminin karanlığında uyuşukluğunu sürdürür, yıllar geçtikçe de giderek buruklaşır ve yavaş yavaş hiç olmak istemediği birine dönüşürdü.”

Sanırım dönüşümü bir yerde kırmalı değil mi artık…

Şehir ve İnsan

2010-12-06T01:07:00.004+02:00

PIANO MAGIC - YOU NEVER LOVED THIS CITY

"Şehir hayatı tarlası, uzun bir yalnızlıklar bostanıydı" diyor şu an okurken metaforları yüzünden kendimden geçtiğim o harika kitapta..
Şehir hayatı tarlası, uzun bir yalnızlıklar bostanı..
Aklıma tam da bunu anlatmaya çalıştığım fotoğrafım geliyor..
Ve fotoğrafım ile anlatmaya çalıştığım benim kelimelerim:

Yalnız, gitgide silikleşen, gitgide kaybolan insanlar oluyorduk hepimiz şehirlerde..
Neye tutunacağımızı bilemez halde sarılıyorduk karşımıza çıkan insanlara, nesnelere..
Bir süre bizi oyalasa da bu sarılışlar, sonra şehir yine kazanıyordu, yine eziyordu, yine siliyordu bizi, yine kayboluyorduk..
Hayat zordu..
Şehirde daha da zordu..
Durmadan sorumluluklar yüklüyordu hayat bize.. Şehir durmadan ağırlaştırıyordu üzerimizdeki yükleri..
Herkes kendi kabuğuna çekiliyor, kimse kimseyle gerçekten ilgilenmiyordu..
Öte yanda yere düşmüş, hayatın ezdiği birine acıyarak bakıyorduk, ama gerçekten içimiz acımıyordu, olsa olsa biz o hale henüz düşmediğimiz için şükrediyorduk.. Şehre henüz bizi o kadar düşüremediği için minnet duyuyorduk..
Yalnızdık hepimiz aslında..
Yalnızlık sorun değildi de.. O kayboluş, o yitiş koyuyordu insana..
Ellerimiz ceplerimizde yürüyüp gidiyorduk..
Her defasında daha da ağırlaşan adımlarımızla..

19. Bursa Fotoğraf Günleri kapsamında; BURFOT 20-31 Ekim 2010 tarihleri arasında Atatürk Kültür Merkezindeki sergisinde "Şehir ve İnsan" temasının işlemişti fotoğraflar ile..
Benim de 2 fotoğrafım sergilenme fırsatını bulmuştu.
İnsanın şehirde yitikleşmesini anlattığım fotoğrafım bunlardan biriydi.
Hatta bu fotoğraf tanıtım katalogunda da kullanılmıştı.

11 gün süren bu sergi sonrasında ise fotoğrafım, BURFOT - Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun "Griye Veda Renklere Merhaba" adıyla devam eden projesi kapsamında 15. etap sergisi için 4 Kasım 2010 tarihinde Bursa Çınar Lisesi'ne devroldu.
Evet lise öğrencileri için pek iç açıcı bir fotoğraf olmasa da.. İçinde kayboluşu hissetmeye başlayan herkese çok kelime söylediğine eminim fotoğrafımın..

Bir Damla Gözlerimde

2010-11-30T23:59:00.005+02:00

SERTAB ERENER - BİR DAMLA GÖZLERİMDE

Çok geç oldu belki de..
Düşündük taşındık..
Bir çok şeyi birbirimizden sakındık..
Bir şey eksik cümlede..
Yüklem mi özlem mi..
Sakladığın şey her neyse beni üzer mi?

Öyle çok şey var ki içimde..
Hep sustuk konuşmak yerine..
Konuşmadığımız her ne varsa seninle..
Sakladım gözlerimde..

Ne olur sen de fazla üzülme..
Hep kendi kendine yenilme..
Konuşmadığımız her ne varsa seninle..
Bir damla gözlerimde..

Belki yanlış yoldayız..
Kaybolduk kaybolduk..
Gizleyince kendimiz de yorulduk..
Her hatada telafi gerekli değil mi..
Bizi durduran gurur mu kibir mi?..

Öyle çok şey varki içimde..
Hep sustuk konuşmak yerine..
Konuşmadığımız her ne varsa seninle..
Sakladım gözlerimde..

Ne olur sen de fazla üzülme..
Hep kendi kendine yenilme..
Konuşmadığımız her ne varsa seninle..
Bir damla gözlerimde...

2012

2010-11-22T00:50:00.005+02:00

.

NIGHTWISH - END OF ALL HOPE

Sanırım bu filmi izlemeyen kalmamıştır.. Benim gibi çok geç de olsa izlemişsinizdir diye düşünüyorum.. Film hakkında ben de pek bilinmeyen şeyler söylemeyeceğim aslında.. Klasik bir felaket filmi..
2012 de ne oluyor?
Dünyanın sonu geliyor !

Belki diğer felaket filmlerinden ayrılan yönü dünyanın sonunu modern bir Nuh Tufanı uyarlaması şeklinde senaryolaştırması. Evet Roland Emmerich de bu son filmi için: “Filmim Nuh’un Gemisi efsanesinin modern tarzda yeniden anlatımı gibi. ‘Neler ve kimler kurtarılmaya değer?’ sorusunu soruyor ve sonra da o gemiye kimlerin binebileceğini anlatıyor.” diyor.

Hemen bir dipnot olarak 2012 efsanesi hakkında küçük bir hatırlatma: Kolomb öncesi, Orta Amerika medeniyetlerinin en gelişmişlerinden biri olan Maya’lardan kalan takvim, 21 Aralık 2012’de sona eriyor. Özellikle matematik ve astronomi konusunda ilerlemiş olan Mayaların dünyanın ömrünü bu tarihle sınırlandırmaları kuşkusuz pek çok yoruma yol açtı. Bazı bilim adamları Maya takviminin bu tarihten sonrasını hesaplayamadığı için sona erdiğini söylediler. Öte yandan astrologlara göre 2012 kışdönümünde bazı takım yıldızlarının kesişerek “Karanlık Aralık” denen bir özel durumu oluşturmaları da, özellikle astronomide ilerlemiş bir uygarlık olan Mayaların gözünden kaçmamış ve bunu her şeyin sonu olarak yorumlayıp takvimi sona erdirmiş olabilirler.

İşte bu fikir üzerinden beslenen 2012 filminin senaryosu; olması muhtemel felaketlere az bir zaman kala, dev dalgalara dirençli, çok sayıda insanı içine alacak kadar büyük, yarı denizaltı şeklinde büyük gemiler inşaa edilmesi ve felaketten haberi olanların gemilere binme mücadelesi ile haberi olmayanların ise çaresizliği üzerinde süregidiyor..

Bazı eleştirmenlerce “felaket pornosu” çekmekle suçlanan Emmerich, 2012 ve Yarından Sonra’daki bu sahnelerin küresel felaketlere karşı ortada hiçbir hükümet planı olmamasının altını çizmek ve küresel ısınmaya insanların duyarlılığını artırmak için gerekli olduğunu savunuyor.
Roland Emmerich’in dünyayı yok etme konusunda görsel olarak sınır tanımayacağını Himalayalar’ı aşarak gelen sulardan anlayabiliriz aslında.
Filmde belki de en çok tepki toplayan yerler dinsel motiflerin de yerle bir edilmesi idi. Himalayalara ek olarak Vatikanın da çökmesi cesurca idi kabul etmek lazım. Aslında film şunu diyordu: Böyle küresel bir felaket anında çaresizce Tanrı’ya sığınmak ve bir kilisede dua etmek yerine, kaderinizi elinize alıp kurtulmayı deneyin.

Filmin tamamı dijital çekilmiş. İnsanların başına gelenlerden ziyade yıkımın kendisi asıl konu.. Görsel efektlerinin hakkını vermek lazım elbette kesinlikle çok başarılılar. Ama öyle çok yıkım görüntüsüyle dolup taşıyor ki film, ve bu görüntüler öyle hızlı ilerliyor ki, bu koşuşturmaca ve yoğunluk; sağlam görüntülerin zihne işleme gücünü zedeliyor. Sersemletici bir kareye şöyle bir durup bakıp uzun süre tadını çıkaramıyorsunuz, hemen ardından bir başka yıkım görüntüsü devreye giriyor çünkü. Bu da bir yerden sonra sanki bilgisayar oyunu izliyormuşuz gibi bir hisse sebep oluyor..

Ve felakete aslında farklı bir açıdan yaklaşsa da yine de artık çok bilindik bir sürü klişe ile dolu, tüm yıkım filmleri gibi 2012 de..
Amerikan çekirdek ailesini kutsallığını vurgulamak için oluşturulmuş yan hikayelerden artık bana böğk geldi. Hatta bu kutsallığın farkına varamayan ya da ailenin birleşmesine herhangi bir engel oluşturan yan karakterlerin talihsiz bir şekilde harcanmasından da. Yine insanın özünde iyi bir varlık olduğunu anlatmak isteyen beklenmedik anlayış ve fedakarlık sahneleri de (Amerikan başkanının gemiye binmemesi mesela) bolca işlenmiş klişelerden.. Şapşal eski kocanın birden ailesinin değerini anlaması ve kahraman oluvermesi ise ancak komik.. Ve klasik bir son daha .. Köpek kurtuluyor, kalpler birleşiyor, güneş yeniden doğuyor :)

Boş zamanım var ve güzel görsel şovlar izleyip eğlenmek istiyorum diyorsanız izleyin filmi.. Daha fazlasını da beklemeyin ve filmin sonunda ölenler için neden üzülmediğinize dair bir vicdan sorgulamasına girişmeyin diyor ve filmden birkaç replik alıp yazımı bitiriyorum..

"Eski zamanlarda, dünyanın bir son kullanma tarihi olduğunu keşfeden ilk uygarlık Mayalar oldu. Maya takvimine göre 2012 yılında, 640.000 yılda bir gerçekleşen, güneş sistemindeki gezegenlerin belli bir sırada dizilmesi sonucu dünyada korkunç olaylar gerçekleşecek. Dünya'yı bir portakal olarak düşünün. Güneş o kadar çok radyasyon yaymaya başlayacak ki Dünya'nın çekirdeği erimeye başlayacak. Gezegenin kabuğu kalkmaya müsait hale gelecek. 1958'de Prof. Charles Hapgood buna şu ismi verdi: Yerkabuğunun Kayması. Bunu Albert Einstein da destekledi. İnsanlar bunu yaşayacak, Doğa Ana o kadar tahripkâr olacak ki, bu kış gündönümünde 12/21/2012'de dünyanın sonu gelecek."

Karım Dorothy’nin son günlerinde aklı gidip geliyordu. Ölümünden bir gece önce elimi tuttu ve bana şöyle dedi: "Bence piyango almalısın. Şans herkesin yüzüne bir kere güler."

Çocukken babam genelde yollarda olurdu. Bana kutular dolusu kitap bırakır, her gece arardı. Okuduğum her kitap için bir dondurma kazanırdım. Lise hayatıma 2.000 kitap ve sıfır sevgili sığdırdım.

Birbirimiz için mücadele etmeyi bıraktığımız an insanlığımızı kaybettiğimiz andır.

Veee en sevdiğim sahne: Yüce Lamaya gerçekten dünyanın sonu gelmişse, bilgeliğin bu durumda ne önerdiğini, ne yapması gerektiğini soran kişiye Lamanın dolu bir bardağı göstererek verdiği cevap çok çok sağlamdı..
Sadece duyduğun bir şeye körü körüne inanma. Bu bardak gibi sen de düşünce ve dedikodularla dolusun. Bilgeliğin ışığından faydalanmak için öncelikle bardağını boşaltmalısın.

Elena

2010-11-12T11:21:00.003+02:00

LACRIMAS PROFUNDERE - AMBER GIRL

Evet nihayet üçüncü ve son bölümü de yazarak bu uzun süren kitap incelememi sonuçlandırıyorum. Venüs Üçgeni’nin üçüncü ve son bölümü.. Başdöndüren detaylarla dolu olduğu için ve kitabın baskısının olmadığını, sahaflarda bile pek bulunamadığını öğrendiğim için bu bölümden fazlasıyla detay vereceğim..

Bu kez başkahramınımız bir yazar kadın.. Elena.. Kimseden etkilenemeyen, aşık olamayan, yalnız bir kadın.. Son yazdığı kitabın basım işlemleri döneminde, dinlenmek amacı ile bir yolculuğa çıkıyor ve yolculuk onu beklemediği diyarlara götürüyor :)
Kitabın bu bölümü; ön planda Elena’nın aşık oluşunu ve yaşadığı ilişkiyi anlatırken, arka planda da çevresindeki ilişkiler etrafında dönerken hayatın, ilişkilerin, aşkın, tutkunun ve cinselliğin girilmedik noktasını bırakmıyor.. Lezbiyen ilişkiler, gay ilişkiler, ihanetler, arzunun en keskin en karanlık noktaları, aşk, kıskançlık, tutku, erkek profilleri, kadın profilleri, saf erotizm, vs.. evet gerçekten yok yok gibi..

“Elena uzaktan tanıdığı erkeklere aşık oluyordu. Bu erkekler yanına gelir gelmez onlardan soğuyacak bir kusur buluyordu hep. Yabancılara, pencerede gördüğü, bir gün yolda rastladığı, bir keresinde konser salonunda görmüş olduğu herhangi bir erkeğe ihtiyacı vardı Elena’nın. Her yolculuk onda, aynı tiyatro perdesinin açılmasını bekleyen birinin hissedeceği merakı ve umudu, aynı heyecanlandırıcı huzursuzluğu ve beklentiyi uyandırıyordu. Arzuları belirsiz, şairaneydi. Bedeninin belli bir bölgesinden kaynaklanmayan bir açlıktı bu. Bir eleştirmen onun hakkında şöyle demişti: “Onu gerçekte olduğu gibi göremezsin hiç kimseyi gerçekte olduğu gibi göremezsin, o seni devamlı hayal kırıklığına uğratacak, çünkü sen birilerini bekliyorsun.” Doğruydu. Birilerini bekliyordu. Her kapı açılışında, bir partiye gittiğinde, herhangi bir toplantıda, bir kafeye, bir tiyatroya gittiğinde. Tek tek ele aldığı erkeklerin hiçbiri tren yolcuğuna eşlik etmesini isteyebileceği türden değildi. O da yanındaki kitabı açtı.”

İşte Elena aşkı bulacağı yere doğru yolculuğa çıktığında beyninde bu düşünceler oynaşıyordu..

“Senin geri dönme alışkanlığın var. Yürüyüşe başlıyorsun ve sonra geri dönüyorsun. Bu çok kötü. Bu, yaşama karşı işlenen suçların ilkidir. Ben cesarete inanıyorum.!”
Bu sözler Elena’ya sözlediği ilk sözlerdi Pierre’in.. Gizli ve tehlikeleri işler yapan adamın.. Ve artık aralarındaki hikaye yazılmaya başlanmıştı..

“Pierre.. Sesi keskin ve ciddiydi. Gözleri tam olarak insansı değildi. Bir hayvan terbiyecisininki gibi hipnotize edici sabit bakışları, otorite ve şiddet doluydu. Ama gençlik dolu gülüşü gözlerinin kötü etkisini silip, Elenayı anlayamadığı duygular içinde bıraktı. Konuştuğu süre boyunca adamın gülen gözleri sürekli Elenanın üzerindeydi. Tüm sakladıklarını ve anlaşılmazlığını tam olarak kavramış şekilde üzerine sabitlenmişti. Adam etrafa emirlerini, istekleri hakkında şüphe bırakmaz kesinlikte verdi. Küçük olaylardaki kararlılığı, adamın aynı şekilde büyük arzularına karşı gelen tüm engelleri de aşacağı duygusu verdi Elenaya. Adamın çıplak bakışları sanki içine işliyordu. Açık, emredici ama derinlerde bir yerlerde kolay yaralanabilir ve teslimiyetçi bir yüzü vardı. Onun sadece vücuduna değil, bütün varlığına işlemiş olduğunu fark etti. Kendisini tamamen parçalayacağını düşündüğü çok canlı ve güçlü bir acıdan saatler sonra yarı uykulu garip bir uyuşukluğa kapıldı. İçinde bir şeyler kırılmıştı sanki. Artık acı yada zevk hissetme duygusu yokolmuştu. Tamamen duygusuzdu. Tüm yolculuk gerçekdışılaştı. Vücudu tekrar ölmüştü.”

Öte yandan çocukluk aşkı olan ama gay olduğu için hiç birlikte olmadıkları bir tuhaf ilişki sürdürdükleri Miguel vardı.. Zamanında Elena’nın onu şiddetle arzuladığı fakat Miguel’in ise sadece duygusal bir sarhoşluk yaşadığı, vücudunun Elena’ya karşı ölü olduğu gençlik dönemlerinde Miguel, Elenanın ilk yenilgisiydi. Bu zamanla Elena’da bir saplantıya dönüşmüş, kendisini arzulayan onca erkeği hiç önemsememiş tek arzusu Migueli baştan çıkarmak olmuştu. Gücünü sadece onu elde etmekle kanıtlayabilirdi sanki. Miguel’in gözleri Elena’yı kendisine doğru, uyuşturucu almış biri gibi duygusuz olduğu dünyalara çekiyordu. Miguel’in ağzının içine düşmek, kendini gizemli bir sarhoşluğa bırakmak istiyordu. Oysa Miguelin Elenaya cinsel olarak sahip olma isteği yoktu.. O Elenayı kitaplardaki efsane kadın gibi görüyordu. Ve Miguel kadınların organından korkuyordu.. Büyük, ıslak, aç bir ağız gibi geliyordu orası Miguel’e. O ağzı, asla tatmin edemeyeceğini düşünmüştü ilk gördüğünde. Sert dudaklardan, içine çeken yarıktan, aç bir insanın salyası gibi gelen sıvıdan korkuyordu. Kadınların bu açlığının korkunç boyutlarda, doyurulamaz, açgözlü olduğunu düşünüyordu. Organınız sonsuza kadar yutacakmış gibi geliyordu. Peki bu durumda Miguel arzularını nereye yöneltecekti. Obur delikleri olmayan, onu korkutmayacak ve arzularını tatmin edecek kendisi gibi oğlanlar.. İşte böylece kendisini tanıma sürecini geçiren Miguel erkeklerle birlikte hayatlar kurmaya başlamıştı.

Kitapta Miguel’in Donald ile olan ilişkisinden de bolca kestiler sunulmakta.. Onların ilişkisinde de terslikler vardı.. İstekleri farklıydı birbirlerinden de hayattan da.. Miguel kendisine bir okşayış ve sevişme cenneti sunmak istiyordu, oysa Donald, başka bir şey arıyordu. O, büyük acılar ve aşılmaz engellerle karışık aşkı, aşk cehennemlerini seviyordu.

Elena, Pierre ile olan ilişkisinde bildiğimiz tüm aşamaları birer birer geçti.. Cinsel birlikteliklerden aşka geçti, aşık olduğunda kırılgan oldu, kırılgan oldukça kıskançlaştı, kıskançlaştıkça yaralandı, yaralandıkça kendi içine kapandı, kendi içine kapandıkça Pierre’e farkında olmadan cezalar verdi.. Onu tepkisizlikle cezalandırıyordu. Pierre’i hiçbir şey Elena’nın tepksiziliği kadar yaralamıyordu. Kısacası aşk ve tutku büyüdükçe Elena’nın içindeki tatmin olunmayan boşluk da aynı oranda büyüyordu. Pierre o boşluğu doldurabilmek için sürekli farklı odalara girip çıkıyordu.. Bu büyük bir savaştı her aşk ilişkisinde olduğu gibi..

Hiçbir erkek, bir kadının yapabileceği gibi sadece aşk için yaşayıp, bunu tüm yaşamının tek amacı haline getirip, günlerinin bununla geçirmezdi. Kadınlar ise başka bir şey için yaşayamazdı.
Elena, Pierre ile birlikte olmadığı zamanlarda, hiçbirşeyi net hissetmiyor, duymuyordu. Var olmuyordu. Sadece onunla yaşama kavuşuyordu. Bütün gün, başka şeyler yaparken, düşünceleri hep Pierre’in çevresinde dolaşıyordu. Yatakta yalnızken, yüz ifadesini, gözlerinin kenarındaki gülüşü, çenesinin inatçılığını, dişlerinin pırıltısını, dudaklarının arzu sözcüklerini fısıldarkenki biçimini düşünüyordu.

“Pierre, Elenayı karanlıkta karşılamayı seviyordu. Böylece birbirlerinin yüzünü görmeden önce elleriyle dokunuyorlardı birbirilerine. Kör insanlar gibi en sıcak kıvrımlarda kalarak, her seferinde ayrı yörüngeyi izleyerek birbirilerinin vücudunu hissediyorlardı. Dokunarak keşfediyorlardı. Dokunarak ve koklayarak.”

Aşka güvensizlik bir kez girdikten sonra hiçbirşey asla eskisi gibi olmuyordu. Elena sürekli Pierre’in YİNE gideceğine saplanıp kalıyordu, ve sürekli onun yeniden gidişine hazırlanıyordu. Cinsel birliktelikleri de ne kadar doyurucu olursa olsun Elena orgazm olamıyordu. İçinde bir yerlerde bir korku yumağı vardı ve kendisini bırakamıyordu. Pierre ise Elenayı öyle iyi tanıyordu ki, onun bu gizli çekinişinin nedenini, onu yaraladığını, aşkına olan inancının yıkılmış olduğunu anladı.
O dakikadan sonra aşk mücadeleleri bir sözcük, ufak bir yara, bir şüpheyle birlikteliklerini yıkabilecek olan Elena’nın içinde yatan bu soğukluğu yenmeye dönüştü. Pierre’in zihni tamamen bununla meşguldü. Kendisiyle ilgilenmekten çok Elena’nın içinde olduğu havayı ve davranışları izlemekle meşguldü. Elenaya sahip olurken bile gözleri, hep onları izleyen kara bulutları arıyordu. Elenanın zevk almasını beklerken kendisini tüketiyordu. Kendi zevkine engel oluyordu. Elenanın istediği her an kendisine kapayacağı, ele geçirilmez varlığına karşı savaşıyordu. Kavga ederlerse Elenanın orgazmına engel olacağını biliyordu. Hiddetten köpürüyor, en vahşi okşamalarla Elena’yı fethetmeye çalışıyordu. Bazı zamanlardaysa Elena’yı şefkatiyle eritmeye çalışıyordu.

Pierre, Elena’nın içinde kendisinin bir daha asla kontrol edemeyeceği cinsel bir tutku uyandırmış olduğuna inanıyordu. Elena baştan çıkmıştı. Gözleri gün ışığın parıltısıyla değil, veremli bir hastanın endişe verici ışığıyla, gözlerinin etrafında halkalar oluşturacak denli kuvvetli bir ateşle garip bir şekilde parlamaya başlamıştı.

Erotizmin yeniliklerini tükettiklerinde, insanların birbirleriyle olan ilişkilerinde karşılaştıkları yeni bir diyarı –kıskançlık, tehlike, kızgınlık, nefret, düşmanlık diyarını- keşfettiler.

Pierre artık Elenanın diğer, en derine saklı, en duygulu kişilikleriyle sevişmeyi amaçlıyordu. Elenayı uyurken seyrediyordu, giyinirken seyrediyordu, aynanın önünde saçlarını tararken seyrediyordu. Elenaya ulaşmak için duyusal bir ipucu, yeni bir sevişme şekli arıyordu. Çünkü Elena, olmadığı zamanlarda orgazm taklidi yapıyordu artık. Elena hünerli bir aktris olmuştu. Orgazmın bütün belirtilerini, kasılmalarını, nefesin, nabzın, kalp atışlarının hızlanışını, birden bitkinleşip yığılmayı, bunu izleyen yarı kendinden geçme evresini sergiliyordu. Her şeyi taklit edebiliyordu. Onun için sevmek ve sevilmek, zevkle öylesine değiştirilemez bir biçimde karışmıştı ki, fiziksel bir zevk hissetmese bile, kendisini soluksuz bırakacak duygusal bir tepki evrebiliyordu.

Böylece Pierre ilgisini başka bir çeşit kur yapmaya yöneltti. Elena odaya girer girmez Pierre onun nasıl hareket ettiğine, paltosunu ve şapkasını nasıl çıkardığına, saçlarını nasıl salladığına, hangi yüzükleri taktığına dikkat etti. Pierre bütün bu işaretlerden Elenanın ruh halini anlayabileceğini düşünüyordu. Daha sonra bu ruh hali Pierre’in fethinin temeli oldu. Mesela bir gün.. “Bugün Elana, dalgalanan saçları, tüm yaşamının ağırlığı altında kolayca eğilen başıyla çocuksu ve uysaldı. Az makyajlı, masum ifadeliydi, üzerinde parlak renkli ince bir elbise vardı. Bugün Pierre onu nazikçe, sevgiyle okşayacaktı.”

Pierre’e arada sırada her şeyi yapabilecek bir erkek ifadesi veren şey anarşi ve kötülüğe yatkın oluşuydu. Bu, Elenanın ona güvensizliğini ayakta tutuyordu. Pierre aynı zamanda Elenanın şeytansılığa ve alçaklığa, alçalmanın ideal kişiliğe saygısızlıkta bulunmanın ve yıkmanın zevkinin büyüsüne kapıldığının farkındaydı. Ama Elenaya olan aşkı yüzünden bunların hiçbirisinin onunla sonuna kadar yaşamasına izin vermeyecekti. Pierre Elenayı teşvik ederek, onu şu yada bu günaha, ona tattırmadığı bir duyguya kaptırmaktan korkuyordu. Bu yüzden doğalarının bu kötü yanına açılan kapı nadiren açılıyordu. Pierre’in vücudunun neler yaptığını bilmek istemiyordu Elena. Pierre ise Elena’nın içindeki gizli şeylerin örtüsünü açmaktan korkuyordu.

“Senin birçok kez aşık olabileceğini biliyorum. Benim ilk olduğumu, bundan sonra seni hiçbirşeyin durduramayacağını biliyorum. Öylesine şehvetlisin ki.” dedi Pierre.
Çünkü bilmiyordu.. Erotizmin ve şefkatin bir kadında birleştiği zaman nasıl güçlü bir bağ, neredeyse bir saplantıya dönüştüğünü bilmiyordu Pierre.
“Bu kadar çok aşık olunmaz.” diye yanıtladı Elena. “Ben erotizmi aşkla birlikte istiyorum. Ve kolay kolay yaşanmayan derin aşkı.”
Pierre Elenanın geleceğini, Elena da Pierre’in geçmişini kıskanıyordu.

Ama Pierre haklıydı.. Elenanın içinde öyle şeyler uyandırmıştı ki, öyle karanlık kapıları açmıştı ki, artık Elena bir daha asla eski haline dönemeyecekti. Tam bir tutku sarhoşu hatta tutkularının esiri olacaktı. Hiç beklenmedik bir şekilde tanıştığı Leila ile aralarında engel olmaya çalışsa da, kaçmaya çalışsa da asla karşı koyamayacağı şeyler yaşanacaktı. Leila’nın sesi ve dokunuşları Elena’nın doğrudan vücudunun merkezine ulaşmak yerine, Elene’yı tatmin değil süreklilik arayan, umutla korku arası bir hisle, yeni duyguların şehvetli örtüsüyle sarmalıyordu.

Kadınlar güçlü bir aşk yaratmayı planlarken, ufak hesaplarla kendilerini küçülten ve güçsüz kılan insanlara karşı erkekler kadar hoşgörülü değildirler.

“Neden Pierre’e duyduğum aşk bunu ödeyecek kadar güçlü değil?” diye tekrar ediyordu içinden Elena, Leilanın etkisinden kaçmaya çalıştığı dönemlerde. “Neden beni başka sevgilere sürüklüyor? Başka birinin aşkına? Neden?”
ve ona arkadaşının verdiği yanıt biz okurlar için oldukça düşündürücü oluyordu:
“Pierre’in aşkı gerçek doğanı ortaya çıkardı. Sen fazlasıyla aşk dolusun, bir sürü insanı seveceksin.”

Elena korkuyordu. Korkuyordu çünkü artık güvenle Pierre’e değil, boylu boyunca uzanan, teslim olan, açan, yayılan, bilinmeyen birine bağlıydı.. Leila sevişmelerinde Elena’nın uzun süre gelmesine izin vermiyordu. Istırap çekene dek. Öylesine uzun sevişiyorlardı ki, insanı sızlatıyor, daha çok ister bırakıyordu.

Bazen Pierre’in kıskançlığının derinliği karşısında her şey kayboluyordu. Pierre’in kıskançlığından sonra sevişmeleri daha şiddetli olduğunda, aynı zamanda hava daha yoğun; duyguları karmakarışık oluyor; düşmanlık, şaşkınlık, acı devreye giriyordu.
Elena bu aşkın kök mü salmış olduğunu, yoksa çürümesini çabuklaştıran bir zehir mi almış olduğunu bilmiyordu.
Ve böylece aşk, uzun bir kıskançlıklar trenine dönüşmüştü.

Ve Elenanın hayatı başdöndürücü bir hızla ve her şeyi tadıp yaşadığı farklı bir evrene dönüşüyordu. Elena artık neden bazı İspanyol kocaların, karılarına sevişmenin tüm olanaklarını sunmayı reddettiklerini anlıyordu. İçlerinde doyurulmaz bir tutku uyandırma riskinden kaçınmak için. Pierre’in aşkıyla tatmin olmak yerine sakinleşen Elena, daha da kolay incinebilir hale gelmişti. Pierre’i daha çok arzuladıkça, başka aşklar için açlığı da artıyordu. Aşkın köklü olmasına, kararlılığına çok az ilgi duyuyor görünüyordu. Herkesten sadece tutku anını istiyordu. Leile’yı bile tekrar görmek istemiyordu. Elena yanmak istiyordu. Aşkla yanmak. Ama mistik bir aşkla yanmak değil, tahrip edici cinsel bir buluşmayla yanmak. Pierre, içinde kendisinin de daha önce tanımadığı, doyumsuz bir kadın uyandırmıştı.

“En çok hatırladığım şeyler yaşamımın en büyük acıları. Mutlu anlarımı unuttum.” diyordu Pierre.
Pierre’de ilk sevdiği şeyin gözlerindeki tehlikeli ışık, suç ve vicdan diye bir sorunu olmayan bir erkeğin, istediğini alan, risklerden ve sonuçlarından bilinçsiz zevk alan gözleri olduğunu hatırladı. Göz kamaştıran bir sabah, o dağ yolunda tanıştığı bu dizginlenemez, inatçı vahşiye ne olmuştu?
Artık evcilleşmişti.

Tüllü Kadın

2010-11-10T13:23:00.001+02:00

SNEAKER PIMPS - LOW PLACE LIKE HOME

Venüs Üçgeni adlı kitabın ikinci bölümünde tek bir hikaye anlatılıyor ve diğer bölümlere nazaran oldukça kısa..
Fakat öyle beklenmedik bir sonu var ki hikayenin çok eğleniyor ve kahkahalarla gülüyorsunuz..
Erkekler için tam bir “ava giderken avlanma” hikayesi bu..

George’un bir barda yüzünü tülle kapatmış, siyah bir elbise giymiş, muhteşem güzel ve nörotik bir kadınla karşılaşması, bu kadının bilinmezliğe olan tutkusu ve onunla yaşadığı bir tek geceyi anlatıyor hikaye ve dediğim gibi beklenmedik bir sonla bitiyor...

Fakat bu hikayeyi anlatırken Nin alttan alta pek çok gözlem ve tespiti de ustaca yediriyor hikaye örgüsüne..
Özellikle erkeklerin, kadınların dikkatini çekmeye çalışırken kendilerine çizdikleri vakur, ilginç portrelerin altındaki komik gerçekliklerini.. Bir kadın onları beğendiğinde, sanki dünyanın en çekici erkeğiymiş de, bütün kadınlar onun için çıldırıyormuş havalarına bürünüp aslında ne kadar komik duruma düştüklerini..

Yine birkaç alıntıyı birleştireyim:
“George’da da çoğu erkekteki zayıflıktan olduğu ortaya çıkmıştı artık; coştuğunda maceralarını anlatmaya, merak uyandırıcı bir dil kullanmaya bayılıyordu. Sokağa çıkar çıkmaz maceranın kendisini bulduğunu, ilginç bir akşam ya da ilginç bir kadını asla kaçırmayacağını ima ediyordu.
Adam George’a doğru eğilir ve:
- Çok zengin ve gerçekten çok güzel, kusursuz bir kadın var. İstediği herkes tarafından sadakatle sevilebilir, istediği herkesle evlenebilir. Ama doğasının sapkın bir yanı var: Sadece bilinmeyenden hoşlanıyor.
- Ama herkes bilinmeyenden hoşlanır.
- Hayır. Onunki gibi değil ama. Yalnızca daha önce görmediği ve bir daha görmeyeceği bir erkek ilgisini çekiyor. Böyle bir erkek için her şeyi yapabilir.”

George’a bu kadının kendisini beğendiğini ve onunla bir gece geçirmek istediğini söyler adam devamında. Ve üstelik bunun karşılığında adam para da alacaktır. George’un bu teklifin üstüne nasıl atladığını ve aylar sonra gerçeği öğrendiğinde ne hale geldiğini okumanın tadını kitabı okuduğunuzda yaşayacaksınız :)

Sanatçılar ve Modeller

2010-11-09T09:40:00.003+02:00

KRAFT - DAS MODEL

Açılışı hemen şu alıntıyla yapmak istiyorum ki Nin’in imgelemin ve anlatımının gücünü görün.
Ses.. daha güzel nasıl anlatılabilirdi ki??

“John’la karşılaşmam ve bir sesin gücünü keşfetmem tiyatroda oldu. Sesi borulu bir orgun tonları gibi akıp gitti üzerimden, beni titretti. Adımı yinelediğinde ve yanlış telaffuz ettiğinde bana bir okşayış gibi geldi. Bugüne dek duyduğum en derin, en zengin sesti. Henüz doğrudan ona bakamamıştım. Biliyordum ki gözleri büyük, keskin, çekici maviydi; kendisi iriydi fazlasıyla hareketliydi. Varlığının her şeye bulaştığını hissettim. Ve sanki onu büyülemişim, hipnotize etmişim gibi davranıyordu. Konuşuyordu, gözleri üzerimdeydi, ama dinlemiyordum. Her konuştuğunda kendimi baş döndürücü bir spirale, güzel bir sesin ağına düşmüşüm gibi hissediyordum. Gerçek bir uyuşturucuydu. Ateş basmıştı. Gözleri öylesine keskin maviydi ki gözlerini kırptığında, açana kadar minik bir şimşek çakmış gibi oluyordu. İnsana korku hissi veriyordu. Sanki bir fırtına seni bütünüyle kaplayacakmış gibi bir korku.”

Evet Anais Nin’in Venüs Üçgeni adlı kitabının ilk bölümü: Sanatçılar ve Modeller

Başkahramanımız bir model ve bu bölümde kendi öyküsünün yanında, onun çıplak poz verdiği heykeltıraşlardan, ressamlardan ve yine sanat camiasından duyduğu pek çok öykü anlatılmakta.

İlk öyküde; bir ressamın karısı ve nemfomanyak bir kadın olan Louise ile tanıştığı bir yabancı Kübalı Antonio’nun yaşadığı tek gecelik bir ilişki anlatılıyor. Sadece tek bir gece, içinde duygusallığın hiç oluşmadığı bir erotizm.. Canlı imgelemlerle dolu birkaç alıntı yapayım..
“Louise’nin tebeşir beyazı bir yüzü, yüzünün derinlerine gömülmüş yanan gözleri vardı. Beline onbeş santimetre genişliğinde, taşlarla süslü kocaman gümüş bir Yunan kemeri takardı. Kemer büyüleyiciydi. Bir kölenin kemeri gibiydi. Alttan alta cinsel açlığına köle olduğu hissi verirdi.
Antonio insana, şimdi bütün dünya çekip gitti ve yalnızca tensel ziyafet var, yarın yok, başkalarıyla buluşmalar yok, yalnızca bu oda, bu öğleden sonra, bu yatak var, hissi veriyordu. O yalnızca kadının bütün ağzını, dilini, nefesini, kendi büyük kara ağzına doğru içercesine öpmeyi sürdürdü, ama elleri kadını incitiyor, tenine iyice bastırıyor, her tarafta iz ve acı bırakıyordu.
Louise, Antonio’nun onu deliliğe sürüklediğini düşünüyordu. Bir öfke gibi teninin yüzeyinde olan açlık, ilk defa vücudunun daha derin bir kısmına çekilmişti. Çekilmiş ve birikmişti. Patlamayı bekleyen ateşten bir çekirdek olmuştu.”

İkinci öykü ise hermafrodit Mafuka’nın hayatından, ikilemlerinden, tatminsizliğinden ve çektiği acılardan kısa bir kesit gibi..
Erkek gibi giyinen, ufak tefek, yüzü bir erkek çocuğuna benzeyen, bir kadında bulunamayacak kadar güçlü çizgileri olan, erkek gibi içen, erkek gibi bilardo oynayan Mafuka.. Kadınları arzuluyordu ve acı çekiyordu. Çünkü ne tam bir erkek olabiliyordu ne de tam bir lezbiyen, bu haliyle hiçbir kadın onu kabul etmiyordu. Lezbiyen bir çiftle birlikte yaşıyordu ve hiç kimse bu üçlünün nasıl bir hayatları olduğunu bilmiyordu..
Kadınları arzulayan ama onların dostluğundan hoşlanmayan Mafukanın bir cümlesi epey üzerine düşünülesi aslında:
“Kadınların dostluğundan hoşlanmıyorum. Küçük ve şahsidirler. Kendi gizemlerine ve sırlarına sıkı sıkı sarılıyorlar, rol kesiyorlar ve numara yapıyorlar.”

Her poz vermeye gittiğinde bir hikaye dinleyen başkahramınımız bir gece bir ressamın verdiği partiye katılır. Tahmin edemeyeceğimiz derecede farklı ve renkli geçen bu partide herkes yaşadıklarından hikayeler anlatmaktadır..
Yine onun gibi modellik yapan bir kızın anlattığı hikaye; aslında kadınlardan hoşlanmayan, onlara dokunmayan, yalnızca iç çamaşırlarından hoşlanan ve hoş iç çamaşırlı kadınları seyretmeyi seven bir desinatörle yaşadığı modellik deneyimidir. Bu hikayeden sonra dinleyenlerin verdiği örnekler ve birinin yaptığı bir yorum da girilmesinden korkulan karanlık odalara salıyordu düşünceleri:
“Düşünüyorum da, çocukken şu yada bu türden fetişist olmaya daha fazla eğilimliydik. Annemin dolabında saklandığımı ve onun elbiselerini koklamaktan ve onlara dokunmaktan kendimden geçtiğimi hatırlıyorum. Bugün bile peçe, tül yada tüy takmış bir kadın görsem dayanamam, çünkü içimde küçük odada hissettiğim garip duygular uyanır.”

Ve kuvvetli bir tavsiye geliyor hikayelerin arasında birden bire..
bıçak gibi..
Sadece duygusal sevginin bir evliliği sürdürülebilir kılmaya yetmediğini anlatan:
“Umarım asla, cinsel olarak sevmediğin bir adamla evlenmezsin. Ben evlenmiştim. Genelde her şey çabucak biterdi, bu da dayanmamı mümkün kılardı. Elimde olsaydı, beni öpmesine bile izin vermezdim.”

O güne kadar hayatında sevişmek için hep önce aşk diyen başkahraman modelimiz, ve hiç aşık olmadığı için de hala bakire olan modelimiz, bu duyduğu hikayelerin yanı sıra gördüklerini de düşünerek, pek çok şeyi sorgulamaya başlıyor kendi içinde..
“Açtım ve her şeyi merak ediyordum. Sıkıntım, rahatsızlık ve açlıkla gittikçe büyüyordu. Hiçbir şeyin beni mutlu kılamayacağını hissediyordum. Umutsuz bir biçimde, kadın olarak yaşama dalmak arzusu hissediyordum. Neden, önce aşkta varolma gereksinimine köle olmuştum? Yaşamım nerede başlayacaktı? Her stüdyoya, bir türlü gerçekleşmeyen bir mucize beklentisiyle giriyordum. Bana öyle geliyordu ki, dört bir yanımdan büyük bir akıntı geçiyor ve beni dışarıda bırakıyordu. Benim gibi hisseden birilerini bulmak zorundaydım. Ama nerede? Nerede?”

"Arayan mevlasını da bulur belasını da" sözünü doğrulayan modelimiz, yukarıda yaptığım ilk alıntıdaki sesin sahibiyle bir gece geçirdikten sonra aşık olur..
İlk defa bir erkekle birlikte olur ve etin karanlık dünyasında yüzdükten sonra tutkuya yakın bir şeyler başlar aralarında..
Başkalarına çıplak poz vermesini kıskanıp onu eve kapatmaya çalışan bu adamın bir yandan da evli ve çocuklu olduğunu öğreniriz.
Ve ikisinin yaşadığı gizli bir hayat sürülmeye başlanır.
Modelimiz hep bekleyen kadın moduna dönüşmüştür.
Adam ona her gelişinde armağanlar getirir, birlikteyken her bakımdan mükemmeldir ve ona dünyayı unutturur..
Fakat gittiğinde.. o yokken her şey kötüye gider.
Onun kendi anlatımıyla, çeşitli yerlerden yaptığım alıntıları ile kadının içine düştüğü boşluğu çok iyi anlayabiliriz:
“İlk defa John’la birlikte orgazmı hissettim; ağladım, çünkü öyle kuvvetli ve muhteşemdi ki tekrar tekrar olabileceğine inanamadım. Acılı anlar yalnızca beklerkendi. Banyo yapıyor, tırnaklarımı parlatıyor, kokular sürünüyor, meme uçlarıma ruj sürüyor, saçımı tarıyor, rahat bir şeyler giyiyordum ve bütün bu hazırlıklar imgelemimi gelme sahnesine çeviriyordu. Onun beni banyoda bulmasını istiyordum oysa. Geçerken uğradım demeliydi. Ama gelmiyordu. Sık sık geç kalıyordu. Zamanla o geldiğinde soğuk, küskün olmaya başladım. Beklemek duygularımı yıpratıyordu. İsyan ediyordum. Sonra cinsel olarak karşılık vermeyerek onu cezalandırıyordum. Asla birlikte dışarı çıkmadık. O da çok meşhurdu karısı da. Yapımcıydı. Karısı oyun yazarıydı. John onu beklemenin beni nasıl kızdırdığını keşfettiğinde, düzeltmeye çalışmadı. Gittikçe daha geç geldi. Ona “Sen niye beni o kadar çok bekletiyorsun? Sana duyduğum arzuyu öldürdüğünü biliyorsun. Sen geç geldiğinde soğuduğumu hissediyorum. Beni o kadar kızdırıyorsun ki seni terk edeceğim!” diyordum.. Kendime ayırdığım çok fazla zaman vardı ve, John’a dair düşüncelerimle çok fazla yalnızdım.”

Ve bir zaman sonra bu boşluğu dolduracak 2. bir ilişki girer kadının hayatına..
(hemen aklıma gelmişken yazar Anais Nin de uzun yıllar iki evlilikli bir hayat sürmüştü, detaylı bilgi için bakınız: Wiki)
Uzun zamandır çıplak poz verdiği heykeltıraşlardan biri bir gün ışıkları kapatır ve “Vücudunu gördüm ve onu iyi tanıyorum, şimdi onu kapalı gözlerle hissetmek istiyorum, yalnızca cildini ve teninin yumuşaklığını hissetmek istiyorum. Bacakların öyle gergin ve güçlü, ama dokunması o kadar yumuşak ki. Parmakları özgür olan ayaklarını seviyorum, bir elin parmakları gibi ayrı ayrı bükülmemiş ve öyle güzel boyanmış ayak tırnakları ve bacaklarının altları” diyerek modeli yoldan çıkarır ve kadın da böylece 2li hayatına başlar..
2 gizli ilişki ona güç gelse de tehlikeden ve yoğunluktan da hoşlanır.

Eh karşılıklı ödeşmişler işte, adam da zaten baştan beri iki kadınlı bir hayat sürüyordu diyerek kitabın birinci bölümünü bitiriyorum :))

Venüs Üçgeni

2010-11-08T11:11:00.003+02:00

MOONSPELL - EUROTICA

Erotik edebiyat türünde daha önce hiç kitap okumamıştım.
Bu türe Anais Nin gibi bir uçuk yazarla giriş yapmak ne derece doğru bilemiyorum ama beklentilerimin çok üstünde bir eser olduğunu söylemem gerek.
Her şeyden önce imgeleri öyle canlı kullanıyor ki Nin, hayranlık duymamak elde değil.
Anlatım tarzı, üslübu ve detaylara ineceği yerleri iyi seçmesiyle birlikte ortaya leziz bir anlatım çıkıyor aslında.

Bu kitap üzerine çok fazla eleştiri yapabileceğimi sanmıyorum.
Çünkü hem dediğim gibi erotik edebiyat türünde başka bir kitap okumadığımdan beynimde bir karşılaştırma yapamıyorum..
Hem de konusu itibariyle de benim yazım alanımın çok dışında.
Kısacası ben bu konularda Nin kadar cesur yazamam :)
Bu yüzden bu kitabı size alıntılarla yani yine Nin’in kendi kelimeleri ile tanıtmaya çalışacağım..
Ama öyle alıntılar yapacağım ki, üzerine uzun uzun durup düşünülesi..

Bu arada çeviride büyük problemler var.
Bazı cümleler öyle devrik ki anlam bütünlüğü kalmamış cümlede.
Pek çok kez okusanız da kesinlikle bir anlam çıkmıyor cümleden.
Bazı cümlelerde özneler karıştırılmış..
Başka bir çevirmenin çevirisiyle okuma imkanım olursa bir gün daha da güzel hale geleceğine eminim..

Venüs Üçgeni adlı kitapta 3 bölüm var..
İlk ikisi kısmen kısa da olsa üçüncüsü hem uzun hem de girmediği delik kalmıyor cinsellik konusunda.

Benim bu kitap hakkındaki yazım 7 word sayfası olunca, kendime dedim "Fatoş bu kadar uzun blog yazısı olmaz :) Kimse bu kadar uzun yazıyı okumaz, böylece kitaptan aldığın o şahane cümleler arada kaybolup gider.."
Bu yüzden yazıyı ben de kitaptaki bölümler doğrultusunda bölüyorum..
Her gün bir bölümü yayınlayacağım..
Yarından itibaren sırasıyla :
Sanatçılar ve Modeller,
Tüllü Kadın,
Elena
adlı bölümlerin yazıları sizlerle buluşacak.

Tadını çıkarmanız dileğiyle diyor ve kitabın arka kapağındaki yazıyı yazarak bitiriyorum.
"Erotik kitapların çoğu boş midelerle yazılmıştır. Aç olmak imgelemi çok iyi harekete geçirir; cinsel gücü artırmaz. Cinsel güç de alışılmadık maceralar doğrumaz. Açlık fazlalaştıkça, arzular da hapishanedeki insanların ki gibi vahşileşir, akıldan çıkmaz olur. Sonuçta erotizm çiçeği yetiştirmek için mükemmel bir dünyamız vardır. Bana gelince, erotizmi araştırmaya koyulduğumda esas yazılarımı rafa kaldırmıştım. Bunlar benim fahişelik dünyasındaki maceralarım. Bunları gün ışığına kavuşturmak başlangıçta zordu. Cinsel yaşam hepimiz - şairler, yazarlar, sanatçılar - için genelde kat kat kuşatılmıştır. Tüllü bir kadın, yarı düş." (Arka Kapak)

Kitabın İçindeki Bölümler Hakkında Yazdıklarımı Okumak İsterseniz:
Sanatçılar ve Modeller
Tüllü Kadın
Elena

İlk Kişisel Gösterim

2010-10-31T23:30:00.000+02:00

.

Therion - An Arrow From The Sun

"Evet sırada yedinci ve kapanış gösterisi var. Ve bu da sevgili 7.oda ya ait. Yaklaşık 2.5 yıldır bizim Burfot sergileri devam ediyor. Her ay bir okula gidiyoruz ve bütün fotoğrafların altında ve plakada “Yedinci Oda” yazıyor. Bu akşamki gösterilerin başında da yaklaşık 6-7 kişi gelip sordu. “Yedinci Oda burada mı” diye. Kimse Yedinci Odayı görmedi bilmiyordu. Bu gizemli ismiyle soranlar oluyordu. Hatta az önce Oya abla da sordu: “artık göreceğiz herhalde onu” dedi. Kendisinin iş programından dolayı hiçbir gösteriye ya da bizim açtığımız sergilere katılma fırsatı olmadı. İlk defa bu akşam burada bizlerle. Şimdi ilk önce gösteriyi izleyelim. İsmi Fatoş bu arada. Ben Fatoşu aradım ve “Bize çok farklı bir gösteri lazım. Bu da ancak senden çıkar.” dedim. Gerçekten birazdan gösteriyi izleyeceksiniz, Fatoşun da tarzını izleyeceksiniz. Hakikaten sert bir gösteri. Ama bu gösterinin içerisinden de, daha önce gösteriyi izleyen bir arkadaşım 4 fotoğrafı 20 bin dolara satın almak istedi."

Hüseyinin bu doğaçlama ama muhteşem sunuş konuşmasının (kamera çekiminden birebir yazdım) ardından ışıklar kapanır ve gösterim başlar:

Gösteri biter. Işıklar açılır ve Hüseyin beni sahneye davet eder. Ben sahneye doğru yürürken Hüseyin “Fotoğrafları karanlık ama kendisi aslında işte böyle cıvıl cıvıl bir insan” der. Benim ağzım iki ucunda da kulaklarımla bütünleşmiştir zaten :) kalbim gümbür gümbür atmaktadır. Ve sahneye ulaştığımda salona dönerim. Keşke o an bende bir fotoğraf makinesi olsaydı da bana bakan şaşırmış yüzleri çekebilseydim. Hüseyin “Fatoş Avcıoğlu.. Yedinci Oda diye tanınır. İlk defa da bir gösteriye katılıyor. Var mı sormak istediğiniz bir şeyler kendisine” der ama gerçekten de salondaki herkes sessiz ve şaşırmış halde bana bakmakla yetinir. Hüseyin “Soru soran yok, demek ki çok beğenmişler” diyerek plaket verme kısmını başlatır gecenin :) Plaket töreni bittikten sonra pek çok kişi gelip sorularını sordular. Neden 7.oda? Neden bunca karanlık? gibi.. Ayrıca fotoğrafçı olmadığı halde, beni blogumdan tanıyıp merak eden, ve bu yüzden geceye katılan kişilerle de tanışma fırsatım oldu.

Evet anladığınız üzre ilk kişisel fotoğraf gösterimim oldu geçen akşam bir kültür merkezinde. Aniden ve apartopar hazırlandığım bir gösteri oldu. Pazar akşamı Hüseyin beni aradığında telefonda gülerek “Seni Burfotun en değişik fotoğrafçısı seçtik, sen kokan 50 aykırı fotoğrafını seç, ve yine sen kokan bir iki şarkı seç, ve en geç Salı sabahı bize ulaştır, Perşembe akşamı gösteriye çıkacaksın” dedi. O gülerek söyledi ama beni aldı bir heyecan :) 2 gece neredeyse sabaha kadar 5bin den fazla fotoğrafımı taradım ayırdım. Ama ne yaptıysam 50 ye indiremedim. Bütün uğraşlarım sonucunda 80 tane de kaldı. Genelde sevdiğim tarz hakikaten de ben kokan fotoğrafları seçtim. Ama araları birkaç tane de sergilerde çıkan renkli fotoğraflarımdan serpiştirdim.. Geri kalanını da onlar silsin diyerek o halde götürdüm. Onlar da 80 den 67 ye indirebildiler. Ve gösteri 67 fotoğraftan oluştu.
Ve elbetteki ben kokan şarkıyı da seçmek fazlasıyla zor oldu. Öyle ya hem karanlık olmalıydı, hem sert olmalıydı, hem kışkırtıcı olmalıydı, hem inişli çıkışlı olmalıydı, hem de fotoğraflarımla bütünleşmeliydi.. Ve Therion da karar kıldım.. An Arrow From The Sun.. adı bile kanımı hareketlendiren şarkı.."

"19. Bursa Fotoğraf Günleri” etkinlikleri kapsamında, 28 Ekim 2010 Burfot Fotoğraf Gösterileri akşamıydı. Burfot karma ve 6 fotoğrafçının gösterilerinden oluşan akşamda ben son ve dolayısıyla 7.gösteri oldum.
Belediyenin ve Burfotun plaketlerini verirken bana teşekkür ettiler ama aslında ben onlara teşekkür ederim. Beni aykırı ve karanlık fotoğraflarımla kabul ettikleri, hatta böyle sergileme ve hatta gösteriye çıkma şansı verdikleri için, en çok da bana bu güzel heyecanları yaşattıkları için.
Ayrıca gerek fotoğrafları ve şarkıyı seçim sürecinde bana yardımcı olan, gerek telefonla sürekli destek veren arkadaşlarıma, ve o gece oraya gelip o salonda benimle aynı heyecanı paylaşan aileme ve tüm arkadaşlarıma da çok teşekkür ederim..

Siz 7.oda ne demek biliyorsunuz ama diğer soruya verdiğim yanıtı buraya da yazayım. Neden bunca karanlık ve aykırı fotoğraf: “Benim çok aydınlık, çok net, çok cıvıl cıvıl, renkli ve neşeli bir hayatım var. Oysa hepimizin içinde olduğu gibi benim de derinlerde çok karanlık köşelerim var, aykırı noktalarım var, depresif kokularım ve sert duvarlarım var. Hayatım aydınlık yönüyle bunları dışarı vurmama ve yaşamama izin vermediğinden ben de sanata işte içimdeki bu karanlık pencereden bakıyorum. Fotoğrafta olsun, müzikte olsun, edebiyatta olsun benim nefesimi kesen ve beni sürükleyen her şey bu yüzden genelde karanlık, sert ve aykırı.”

.

Gülen Yüz

2010-10-21T16:14:00.006+03:00

.

Lacuna Coil - Enjoy The Silence

Ardına mavi düşleri almış gülümsüyordu bir yüz..
Uzun süre bakıldığında dudaklarını kıvırdığın bir gülümseme yerleştiriyordu bakanların da yüzüne..
Her zarın rakamları yoktu elbet..
Zaten rakamlarında 7 de yoktu ya hiçbir zarın..
“sonra bir zar oluyorsun: 7 gelme ihtimali sıfır olan..” demişti biri bir zamanlar..
sevmiyordum o zamandan beri rakamlı zarları..
sevmiyordum o zamandan beri şansıma havaya rakam fırlatmayı..

ardına mavi düşleri almış gülümsüyordu bir yüz..
bir kış günüydü..
avuçlarıma düşmek ister gibiydi..
boşver diyordu rakamları.. bak benim her yüzümde farklı bir yüz var..
seç birini diyordu..
seç birini ve al avuçlarına..

ardına mavi düşlerini almış gülümsüyordu bir yüz..
sessizliğin içinde eğlenmeyi öğretiyordu bana..
ıssızlığın içinde oyunlar kurmayı..
fırlattım havaya tahtayüzleri..
gülümseyeni düştü avcuma..
usulca okşadım ve gülümsedim hayata..

BURFOT (Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu) un, Griye Veda Renklere Merhaba adıyla devam eden projemizin 14. Etabı olan Bursa Sırameşeler Kız Yetiştirme Yurdu ve Çocuk Yuvası (Sevgi Evleri) nde Eylül ayında gerçekleştirilen sergide bu fotoğrafım var benim..
İstedim ki fotoğrafa her baktıklarında anlık da olsa bir gülüş yerleşsin yüzlerine, kimsesiz yüreklerine inemese de..

İsyan

2010-10-13T14:34:00.004+03:00

.
Bu yazı Equilibrium filmi hakkında detay bilgi içerir.
Fragman

ANATHEMA - FEEL

“21. yüzyılın ilk yıllarında üçüncü bir dünya savaşı çıktı. Bu savaştan kurtulanlarımız, insanoğlunun dördüncü bir savaştan kurtulamayacağını biliyordu. Her an patlamaya hazır doğamız daha fazla riske atılamazdı. Bu yüzden yeni bir güvenlik kuvveti yarattık.
Prozium, mükemmel ilaç.
Yıkımlarımızın ilacı, toplumumuzun tutkalı. Yaralarımızın merhemi, bizi acıma duygusundan kederden, nefret ve melankoliden kurtaran tek şey. Onun sayesinde acıdan ve kıskançlıktan kurtulduk. Bizi eğlenceden, aşktan, sevinçten ve estetikten kurtaran bu mükemmel buluş için minnettarız. Prozium'u içtenlikle kucakladık ve bizi mükemmelleştirdi.
Dünya üzerinde var olan insanlar her zaman bir tek şeye sürüklenmişlerdir. Savaş.
Bizler, hastalığın belirtilerini değil bizzat kendisini tedavi etmek için çabalıyoruz. Bireyselliği reddedip yerine, toplumsal uyumu ve birleşmeyi koyuyoruz. Tüm erkeklerin, kadınların ve çocukların toplum içinde eşit yaşamalarını sağlıyoruz. Eşit yaşam kavramı hepimizin her zaman güvenle yol almasını sağlıyor.”

Sabah yataktan kalkıyorsunuz, hissiz, duygusuz. Kahvaltı yaparken dinleyebileceğiniz bir müzik yok.. Şakalaşıp neşeleneceğiniz bir sohbet yok.. Hatta açabileceğiniz bir televizyonunuz bile yok.. Duvarlarınızda gözlerinizin görüp gönlünüzü güzelleştirebilecek ne bir fotoğraf ne bir tablo da yok.. hiçbir şey yok..
hiçbir şey..
Daha yataktan kalkar kalkmaz ilk işiniz ilacınızı içmek oluyor..
Prozium..
Ve duygularınız ölüyor.. Gün boyu hiçbir şey hissetmeden, hiçbir duyguyu hissetmeden işinizi gücünüzü hallediyorsunuz. Ve bu ilaç sayesinde hiçbir şey hissetmediğiniz için herhangi bir şeyin eksikliğini de duyumsamıyorsunuz hayatınızda.

İnsanı ürküten bu senaryo 2002 yılında Kurt Wimmer’in yönettiği Christian Bale’nin sağlam bir oyunculuk sergilediği bir filme dönüşüyor.. Equilibrium..

Bir an bile gözünüzde canlandırabiliyor musunuz gerçekten dünyada hiçbir sanat eserinin olmadığını, hiçbir kitabın olmadığını, hiçbir şarkının olmadığını, hiçbir tablonun olmadığını..
Yok..
Yok..
Her şey yokedilmiş..
Neden ??
Çünkü eğer Mona Lisa’nın tablosu hiç varolmazsa, insanlar birbirlerini öldürmeyecekler bu tabloyu çalabilmek için, sahip olabilmek için. Kimse hiçbir şeye sahip olmazsa, kimse kimseyi kıskanmayacak, herkes eşit bir yaşam sürecek. İnsanın içindeki en tehlikeli duygulardan biri olan Hırs, gücünü kaybedecek.. 3.Dünya Savaşından yorgun çıkmış bir dünyayı işte böyle bir rejim yönetiyor.. HİSSETMEK, ÖLÜMLE CEZALANDIRILAN BİR SUÇ HALİNE GELİYOR. Peki tüm sanat eserlerini ortadan kaldırıp insanlar “sahip olma” dürtüsünden bir miktar arındırılabilse de diğer duygularından nasıl arındırabilecek, hissetmesi nasıl engellenecek?? Kimyasal bir ilaçla.. Prozium.. Her sabah içilen bu ilaçla, insanlar hayatlarındaki eksiklerin farkına bile varmayacak, uyuşacak ve hissetmeyecek.

Çok mu saçma geliyor kulağa bu bilimkurgu filminde anlatılanlar??
Biraz düşününce aslında hiç de saçma değil ve gerçek dünyada kurgu olmayan dünyamızda da benzerlerini yaşamıyor muyuz?

Bireyselliğin bitirildiği, duygulara ve hislere yer olmayan, neredeyse tek tip ve amaca yönelik insanların yetiştirildiği bir kurum!?! yok mu bugün her ülkede ??
Bugün Prozacı nerdeyse meyvesuyu niyetine içen insanlar yok mu etrafımızda.. Antidepresanları vitamin niyetine içen.. Acıyı hissetmemek için.. Acı çekmemek için.. Acıdan korktukları için.. Acıyla baş edemedikleri için.. Acı çekmekten kaçtıkları için.. Güçsüz oldukları için.. En ufak bir duygusal salınımda soluğu bu mutluluk şuruplarında almıyor mu pek çoğumuz ?? Uyuşturmuyorlar mı hislerini ??
Gittiğiniz neredeyse tüm doktorlar sizi sakinleştirici ilaç içmeye yönlendirmiyor mu ??
Öyleyse .. ?!?!
Çok da bilimkurgu değil aslında İsyan filmi ne dersiniz?? Belki de “Prozac Toplumu” denen kavramı basitçe gözümüze sokuyor sadece..

Tüm bunlara direnen ve hissizleşmeyi kabul etmeyen isyancılar var elbette her toplumda olduğu gibi. Öldürülmek pahasına bir kitap bulup saklayıp okuyan, yakılmak pahasına kendini müziğe bırakan, canını vermek pahasına aşık olan..
Christian Bale (Preston) de bu isyancıları bulup öldüren bir hükümet muhafızı.. Sanat eserlerini bulup yokeden, ilaçlarını içmeyenleri ve sanat eserlerini saklayanları bulup infaz eden..
Fakat bir sabah kendisi de ilacını içemeyince olanlar oluyor.. Az da olsa ilk defa bir şeyler hissediyor.. Bir kadının kokusuna vuruluyor.. Bir müzik onu alıp götürüyor.. 4 yıl önce karısı “hissetme suçlusu” olarak idam edilirken bile bu ilaçlar ve içindeki inanç sayesinde bir şey hissetmeyen Preston, o gün hissetmeye başlıyor.. Ve nihayetinde bu azılı hükümet adamı isyancı haline dönüşüyor..

Kokusuna vurulduğu kadın ile arasında geçen kısacık bir diyaloğu da yazmak istiyorum:
Mary: Sana bir şey soracağım. Neden yaşıyorsun?
Preston: Bu harika toplumun devamını korumak için yaşıyorum. Ülkeme hizmet etmek için yaşıyorum.
M: Bu bir kısırdöngü. Varlığını sürdürmek için varsın. Amacın nedir?
P: Senin varlığının amacı nedir?
M: Hissetmek. Bunu hiç yapmadığın için ne anlama geldiğini bilemezsin ama nefes almak kadar gerekli bir şey. Onsuz, aşksız, öfke ve acı olmadan nefes almak bir saatin tik-taklarından farksızdır.

Preston da ilaçsız bir dünyaya adım atıp isyancı olmaya başladıktan sonra, yani hissetmeye başladıktan sonra öğreniyor tabiki:
Duygular hakkında öğrenmen gereken ilk şey: bir bedeli olduğudur!

"Ama zavallı ben, sadece hayallerimle yaşıyorum. Hayallerimi ayaklarının altına serdim. Yumuşak bas çünkü üstüne bastığın şey benim hayallerim."
Anlamıyor musun?
Her şey bitti.
Bizi biz yapan her şeyi yok ettik!