7.oda

İki'İz

2009-06-25T11:44:00.006+03:00

.

POLJUSCKA POLYE

Griye Veda-Renklere Merhaba Projesi adı altında; fotoğraflarla okul duvarlarının renklenmesi için yürüttüğümüz çalışmanın 6. adımını da Haziran 2009 itibariyle tamamladık.
Bu eğitim yılının son sergisi için belirlenen okulumuz İslam Uyar Anadolu Ticaret Meslek Lisesiydi..
4 haziranda gerçekleşen açılışa artık herkesçe bilindiği gibi ben gidemedim ama yukarıdaki fotoğrafım sergide yerini aldı..
Önümüzdeki yıl için umutluyum, açılışlara gideceğim :)

Bu fotoğrafı Yenişehirde gezerken çekmiştim..
Yenişehirde pek çok insanın fotoğrafını çektim zaten..
Her bir yüz, bir hayat sunuyordu bakarken size..
Ama hayatın yükünü daha küçükken ağır ağır yaşamaya başlayan çocuklar daha çok içine işliyordu insanın..
Bazılarının gözlerinde gerçekten umut yoktu.. hiç hem de..
Bazıları ise -daha küçük olanlar- kirli suratlarının içinde parıldayan gözlere sahipti..
Hayat herkese farklı şeyler sunuyordu..
Hayat herkesi farklı kılıyordu..

Ben bir sürü fotoğraf çekiyordum da, onları bilgisayarıma yükleyip bir daha geri dönemiyordum..
"Ne güzel fotoğrafların var aslında neden değerlendirmiyorsun" diyerek içlerinden bunu seçmiş düzenlemiş ve adını koyup yorumlamıştı sevgili Ufuk Kıray..

bir örnek giyinmelerine imkanlar el vermedi sanırım..
elverdiğince ikizleniyorlar..
ardlarında -çok belli- onları takip eden geçim derdi..
adım adım izleniyorlar..
hayata böyle - iyi kötü - an be an iz’leniyorlar...
.

Donmuş Irmak

2009-06-19T12:00:00.005+03:00

.
Dikkat bu yazı Frozen River filmi hakkında spoiler içerir :)
.

DIDO - LIFE FOR RENT

izlediğim her filmi kısa da olsa yazacağım demiştim ya..
dedim ama zamansızlığımı unutmuşum sanırım bunu söylerken..
ocak ayının sonunda izlediğim bu muhteşem filmi haziran ayının ortalarında yazabiliyorsam gerisini hiç düşünmeyeyim diyorum :)

Film daha başlangıç sahnesinde belli ediyor kendini..

Yorgun, yıpranmış bir yüz..
Acının dışarı taştığı bakışlar..
Her an yıkılacakmış hissi veren bir kadın..
Hayatın yükünü taşıyan en az yüzü kadar yıpranmış elleriyle yer gibi içtiği sigara..
Sigaranın dumanını dışarı attığı anda içinden, gözlerinden de attığı yaşlar..

Nasıl ağır ve etkileyici bir ifadeydi gerçekten, günlerce gözümün önünden gitmedi o yüz..
Tam o ağırlığa kilitlenmişken insan, kadın birden kalkıyor yerinden, eve giriyor, üstünü giyiyor, ve 5 yaşlarında bir ufaklık geliyor yanına..
Bu yorgun kadının bir anne olduğunu anlıyorsunuz..
Ve az önceki dağınıklığını çocuğuna hiç hissettirmediğini de..

İlerleyen karelerde kadının 15 yaşında bir oğlu daha olduğunu ve annesi ne kadar güçlü görünmeye çalışırsa çalışsın, oğlanın her şeyin farkında olduğunu..
Kumar bağımlısı olan kocanın evden paraları alıp kaçtığını, oysa o paranın almaya çalıştıkları prefabrik evin son taksidi olduğunu..
Kadının bir süpermarekette yarı zamanlı olarak çalıştığını ve maaşıyla değil ev taksidini biriktirmek, karınlarını bile doyuramadıklarını..

ABD ile Kanada arasındaki sınır bölge olan Mohawk’ta geçiyor hikaye..
Hayatla olan mücadeleleri ve hayattan daha çok çocukları için verdikleri ayrı ayrı mücadeleleri ile iki kadın ..
Beyaz Ray ile Mohawk Lila..
Biri tüm umutlarını çocuklarıyla yaşayabileceği bir karavan ev almaya bağlamış.. Biri ise kayınvalidesinin kaçırdığı 1 yaşındaki oğluna kavuşma umudunda.. Birbirinden hiç hoşlanmayan, birbirine çok zıt bu iki kadının hayat öyle bir kesiştiriyor ki yollarını, sınırdan insan kaçakçılığı yapmaya başlıyorlar..

Courtney Hunt, okuldan mezun olduktan sonra 10 yıl boyunca Kanada sınırında yaşayan Mohawk yerlilerini ve donmuş St. Lawrence Irmağı üzerindeki insan kaçakçılığını incelemiş. Önce aynı adla bir kısa film çekmiş ve yine kısa filmde de başrol oyuncuları aynı. Birkaç yıl sonra da ilk uzun metrajlı film olarak çekmiş Frozen River’ı..
Sıfır Derecenin altında, dondurucu soğukta sadece 24 günde çekilen bu ilk film karşısında Courtney Hunt’ı ayakta alkışlamamak mümkün mü??

Elbetteki Oyunculukların mükemmel olması da filmi muhteşem kılıyor..
Filmde hiç kimse oynamıyordu bence, herkes yaşıyordu..
ve ben Ray'in yüz ifadelerini hiç unutmayacağım..

Sert, soğuk ve acımasız görünen bu kadınların aynı çatırdayan donmuş ırmak gibi her an çatırdayıp kırılabileceğini.. kırılganlıklarını.. nasıl da güzel anlatıyordu film..
Duygu sömürüsünün tek bir karede bile barınmadığı bu gerçekçi, can acıtıcı, sert ve etkileyici film aslında çok temel kavramları da sorguluyordu bir yandan:
Doğru-Yanlış.. İyi-Kötü.. Yasal-Kanundışı..
Hiç kimseyi yargılamanın kolay olmadığını çarpıyor yüzünüze bu iki anne ve hayatları..
Bu anneler saf, masum, kurabiye pişiren temiz annelerden değil çünkü..
Ve aslında çocuklarını koruma içgüdüsünün bir kadını anne yaptığını.. ve bunun bir sınırı olmadığını güzelce işliyor..

Yönetmen boşanmış bir anne tarafından büyütülmüş..
Ben bu yüzden tüm o duyguları çok iyi yansıtabildiğine inanıyorum filminde..
Çocuklarının yanında ağlamayan, onlara her şeyin yolunda olduğunu hissettirme mücadelesi veren, ama yalnız kaldıkları anlarda bir anda çökebilen ağlayabilen anneler nasıl da vücut bulmuş Ray’in makyaj yaparken ağladığı o kısacık sahnede..
Yada Lila'nın bir ağacın üstüne tüneyip oğlunun mama yiyişinin seyrettiği anda gözlerindeki ifadede..

Donmuş Irmak.. Gri, uçsuz bucaksız karla örtülü görüntülerde her şey anlamını yitiriyor..
Önyargılar, ırkların mücadeleleri, sınırı geçebilme mücadelesi, kanunlar, toplumların birbirine olan düşmanlığı.. her şey anlamını yitiriyor..

İnsanların birbirilerini yargılamadan yaşayabildikleri bir dünyanın hayali ile..

Mucizevi Mandarin

2009-06-12T10:59:00.001+03:00

RAMMSTEIN - NEBEL

"Yaşlı ve çirkin mandarin, karşılığını parayla ödeyeceği zevk gecesi için olağanüstü güzel ama taş kalpli bir fahişeye gitmiş. Sabaha karşı, yaşlı adamın uykuya dalmasını fırsat bilen genç kadın, soyguncu dostlarını çağırmış. Ne var ki mandarin, tilki uykusundan fırladığı gibi olanca gücüyle karşı koymaya, dövüşmeye başlamış. Haydutlar hem kalabalık, hem de işinin ehliymiş. Onu kolayca köşeye sıkıştırmışlar. Ancak ne kadar vururlarsa vursunlar, bu zayıf, çirkin bedende yara açılmadığını, can alıcı darbelerin iz bırakmadığını görmüşler. Bıçaklarını, kılıçlarını çekmişler ama en keskin bıçak, en acımasız kılıç bile mandarine hiçbir şey yapamıyormuş. Sonunda korkup kaçmışlar. Dövüşü izleyen kadın, yaşlı adamın mucizevi gücünden etkilenmiş, bir kez daha, bu sefer aşk adına sevişmek istemiş. Onu hayranlıkla, arzuyla, şefkatle okşamaya başlamış. Gel gelelim güzel kadının her dokunuşunda mandarinin bedeninde yeni bir yara beliriyormuş; dövüşün, darbelerin, bıçakların, kılıçların açtığı yaralarmış bunlar. İçten bir ilgi ve şefkat görene dek gizli kalmışlar. Sonunda mandarin kanlar içinde kadının kollarına yığılmış, ölmüş. "

Bu küçücük hikaye, en nefret ettiğim şeyin "bana sunulan şefkat" olmasının ardındaki soğuk gerçeği nasıl da haykırdı birden..
Okudum.. nefesim kesildi.. mideme bir yumruk yemiş gibi kaldım.. uzun süre kitaba devam edemedim.. uzun süre üstüne başka hiçbir şey okuyamadım.. hiçbir şey düşünemedim..

Aslında hep bildiğiniz bir şeyle, hiç beklemediğiniz bir anda, hiç beklemediğiniz bir yerde karşılaşırsınız ya.. işte öyle bir şeydi.. bana en tanıdık olan şey.. ama bana en uzak olan şey gibiydi..

İkibuçuk yıl önce yazdığım 5. mevsim yazımda itiraf etmişim bunu biraz :)

Ben şefkatten hep nefret ettim.. ama bana sunulan şefkatten.. yoksa çok şefkatlidir benim yüreğim.. ihtiyacı olan herkese sunarım.. ihtiyacı olan herkese yetecek kadar şefkat barındırıyor yüreğim..
Benim derdim, bir başkasının bana şefkat göstermesinde..
Gerçekten kendimi bildiğimden beri kaçtım ben şefkatten..

Hızlı hızlı geçip gidiyor beynimden anlık görüntüler.. bölük pörçük.. toplayıp birleştiremiyorum..
Ailem ve dostlarım mesela.. Ben dertlerimi onlar dahil kimseyle paylaşmam.. bir derdim varsa kendi içime kapanır, derdimin tam olarak ne olduğunu ve nasıl çözebileceğimi bulana kadar kimseyle paylaşmam.. Ben hiç anneme ağlayarak gittiğimi hatırlamam.. yanında ağlamışlığım olmuştur mutlaka ama kendimle ilgili ağlamalarım hep kendimedir.. Çünkü onlara ağlayarak gitmek demek şefkat dilenmek demekti benim için.. bana sarılıp beni avutmaya çalışacaklar ve ben içinde bulunduğum o andan nefret edecektim.. ben anneme bir derdim var diye gitmem ama o anlar bir derdim olduğumu, didik didik etmeye çalışır içimi, sorar konuşturmaya anlattırmaya çalışır..
Zaman zaman bana çok yabancı biriyle paylaşmışımdır bu anları.. Çünkü yabancılar size şefkat göstermez ya hani.. gösteremez.. istese bile gösteremez.. çünkü adı üstünde o bir yabancıdır ve aranızda bir duvar vardır, size dokunamayacağını bildiğinizden rahatlıkla anlatırsınız derdinizi ..

Hızlı hızlı geçip gidiyor beynimden anlık görüntüler.. bölük pörçük.. toplayıp birleştiremiyorum..
iki adam geliyor aklıma.. bana yabancı olmadıkları halde çözüldüğüm, döküldüğüm önlerinde.. sonrasında pişman olduğum.. onlar bana istemediğim halde sundular şefkatlerini.. hatta hissettirmeden.. hissetsem gerçekten durduracağımdan.. önce usulca o şefkat girdi içime, sonra girdiği gibi dağıttı geçti içimi.. pişman oldum..

şefkat çok güçlü bir duygu..
şefkat bütün duvarları yıkar..
ben bunu hep bildim..
bu yüzden hep uzak durdum..
yıkılmasını istemediğim duvarlarım var çünkü benim..
yıkılırsa bütün gücümü kaybedeceğim..
mandarin gibi her dokunuşta eriyip yokolacağım..

Hızlı hızlı geçip gidiyor beynimden anlık görüntüler.. bölük pörçük.. toplayıp birleştiremiyorum..
güç tutkunu muyum ki acaba diye düşünüyorum bazen.. ama yok yok aslında bu değil.. güç tutkunu değilim ama güce ihtiyacım var.. hep oldu.. birine şefkatle sığınmak, gücümü kaybetmeme.., gücümü kaybetmek ise bir gün yolun ortasında kaldığımda yere yığılmama neden olacaktı.. oysa yolun ortasında kaldığınızda yere yığılmamalısınız.. karşıya geçmelisiniz bir an önce.. yolun yanlış tarafına geçtiğinizin de bir önemi yoktur o anda..
çünkü yolun orta yerinde kalakalmak en tehlikelisidir.. yanlış tarafa geçmekten daha tehlikeli..

Hızlı hızlı geçip gidiyor beynimden anlık görüntüler.. bölük pörçük.. toplayıp birleştiremiyorum..
Kızım diyor ki çoğu zaman; anne sen neden hiç ağlamıyorsun ?? Ağlıyorum, neden ağlamayayım ki diyorum.. bir kez bile görmedim ama ben seni ağlarken, çok merak ediyorum ben senin nasıl ağladığını, ağlarken yüzünün nasıl olduğunu diyor..
oysa ben özellikle saklanmıştım ondan ağlarken.. beni öyle görüp üzülmesin diye.. özellikle onun yanında ağlamamıştım..
Düşünüyorum.. buluyorum, onun beni ağlarken gördüğü (yakaladığı diyelim) bikaç kare.. hatırlatıyorum ona da.. aaa evet diyor.. gülüşüyoruz..

Yanlışı doğrusu yok bu duyguların.. ben böyleyim.. hiç eksikliğini hissetmedim ben kaçtığım bu duygunun.. veya hiç pişman olmadım kaçmaktan..
aksine hayatımda en pişman olduğum anların başında geliyor iki kez dilendiğim şefkat anları..
demek ki bana göre doğru olan kaçmakmış deyip ana konumuza kitaba dönmek istiyorum..

Aslı göndermişti uzun zaman önce Mucizevi Mandarin i bana..
Elimde okunacak kitaplar listesi kabarık olduğundan sıra gelememişti ki..
İmkansız Aşk ı okur okumaz içimde uyanan merakı durduramadım..
O kadını çok merak etmiştim çok..
Öyle bir kadının kelimeleri nasıl olur, duygularını nasıl ifade eder..
Hemen başladım ben de elimdeki Aslı Erdoğan kitabına..
Öyle etkilendim ki, bu etkilenişimi anlatacak doğru kelimeler bulamıyorum..
Ben yazmış olmak isterdim gerçekten.. gerçekten ben yazmış olmak isterdim bu kitabı..
Öyle çok satırın altını çizdim ki kitapta.. çizdiğim her satıra öyle güzel hikayeler uydurdum ki içimde.. öyle güzel fotoğraflarla birleştirdim ki.. hiç bitmesin istedim bu kitap.. bir ömür okuyabileceğim kadar uzun olsun satırlar..

Kitaptan çok kendimden bahsettim ama bu kitaptan pek çok alıntı yazmayı düşünüyorum zaten..
yine kitaptan, yine şefkat konusuyla alakalı bir cümleyle bitireyim en azından yazımı..
Kitabı hiç ama hiç zaman kaybetmeden alıp okumanız dileğiyle..

Şefkat, bazen nasıl da ona en çok gereksinim duyanları paramparça ediyor !

Her Neyse..

2009-06-04T11:11:00.000+03:00

.

Biraz gevşetebilsem göğüs kafesimi
Dokunup durdurabilsem attığın yeri
Boşalttığın yere, ne koyduysam dolmuyor
Dakka başı bir of içimden hiç eksik olmuyor

Her neyse işte.. özledim seni.. o kadar

Boş düşünce balonu başımın üstünde
Bir şey yazmaz oldu senden sonra içinde
Boşalttığın yere ne koyduysam dolmuyor
Koşmak istesem de sana, hayat beni geri çekiyor

Her neyse işte.. özledim seni.. o kadar

Bir şiir olamadım kafiyene uyamadım
Sen kaçtın, ben kelime bulup seni tutamadım
Boşalttığın yere ne koyduysam dolmuyor
Dakka başı bir of içimden hiç eksik olmuyor..

Her neyse işte.. özledim seni
Her neyse işte.. böylesi hayat nereye kadar
.
.

Son Dört Günüm

2009-05-30T16:19:00.002+03:00

.

KEANE - THIS IS THE LAST TIME

Sevgili EgeMavisi beni taa 9 ay önce ebelemişti.. "Önümüzdeki 4 gün, son 4 günümüz olsa ne yapardık ?" idi mim konumuz..

Geç de olsa, bütün mimleri kendi istediğim zamanda cevaplamak gibi saçma bir huyum olduğunu artık öğrendi ya bütün arkadaşlarım, o yüzden içim rahat :)

Fakat bu mim konusunu geciktirmemin bir başka nedeni daha var aslında..
çok zor bir soru bu yahu !
en azından benim için öyle..
önce EgeMavisinin sonra onu ebeleyen Vladimirin, sonra da onu da ebeleyen Aydan Atlayan Kedinin son dört günlerini okudum..
Okudum ve gerçekten son günlerini nasıl planlayabildiklerine hayret ettim, hayran kaldım..

Çünkü aylardır düşünüyorum aklıma geldikçe, ve ben normalde soğukkanlı olsam da zor durumlarda.. konu ölüm ise hiç de soğukkanlı olamayacağımı anladım..

Benim yapmak istediğim öyle çok şey var ki..
Okumak istediğim onca kitap, izlemek istediğim onca film, dinlemeye doyamadığım şarkılarım, çekmek istediğim onca fotoğraf, gezmek ve keşfetmek istediğim onca yer, yazmak istediğim onca yazı ve pekçok hayalim, umudum varken ve benim bunları 4 günde bitirme ihtimalim yokken..
Ben son 4 günümü çok şey yapmak isterken hiç bir şey yapamadan geçireceğime emin oldum.

Evet aynen böyle.. çok düşündüm.. kendimi çok zorladım.. ama kesinlikle son günlerimi mutlu, eğlenerek ve yapmak istediklerimi yaparak geçiremeyeceğime emin oldum..
muhtemelen her yalnız kaldığımda ağlarım :))
ya da şoka girmiş gibi hiç bir duygu ifadesi göstermeyebilirim 4 gün boyunca da..
hiç bir kitabı okumadan, hiç bir filmi izlemeden, hiç fotoğraf çekmeden...

kısacası benim son 4 günüm kesinlikle duygusal ve hüzünlü geçerdi ..

sondan 4. gün: görmek istediğim ve ulaşabildiğim tüm arkadaşlarımla görüşür ve hepsine biraz zaman ayırıp sarılırdım..

sondan 3. ve 2. gün: sadece ve sadece kızımla zaman geçirir ve onu kucağımdan asla indirmezdim, bir dakikayı bile ona sarılmadan geçirmezdim, sanırım bu dünyada doyamayacağım tek şey, onun kucağımda oluşu, sarılmak ve koklamak..

son gün: kızım ve tüm ailemle birarada geçirdim..

son an: aynen yukarıdaki fotoğrafımdaki gibi Sapancanın o huzur kokan sakin gölüne karşı oturup, beynimden hızla tüm hayatımın geçip gitmesini, ve en mutlu olduğum andaki görüntüde kalmasını beklerdim..
.
.

Milyoner

2009-05-22T15:12:00.007+03:00

.
Dikkat bu yazı Slumdog Millionaire filmi hakkında spoiler içerir :)
.

A R Rahman & M.I.A. - O Saya
.
.
Sınavda hep en iyi çalıştığınız yerlerden soru çıkması ve yüz almanız gibi..
Oysaki hiç çalışmadığınız yerlerden çıksaydı yine aynı siz, aynı dersten sıfır da alabilirdiniz..
Eh madem sınav tek bir dersten, o zaman ne yapar eder belki de bütün kitabı kelimesi kelimesine çalışırsınız ve işinizi riske atmazsınız..
Ama ya sınav tek bir dersten değil de tüm derslerden olursa??
Hatta ve hatta ders dışı konulardan, her şeyden çıkabilecekse sorular??
Yani bir sınırı yoksa sorulabileceklerin ??
O zaman belki iş sadece şansa kalmıştır !!!!!!!!
Bilgiyi ölçmekten ziyade şansı ölçmek gibi bir yarışma da denebilir aslında bu tür yarışmalara??
Tamam ne kadar çok şey bilirsen, tecrüben ve birikimin ne kadar fazlaysa, kazanma şansın o kadar yüksek olur gibi geliyor ..
Ama olmayabilir de..
Olmayabilir..
Siz pek çok şeyi bilirken, şansınıza çok basit ama bilmediğiniz bir soru çıkabilir karşınıza..

Slumdog Millionaire..
Tam bir çeviri ile Milyoner Varoş İti, bizim kibar çevirimiz ile sadece Milyoner..
Güzel bir film.. ama Çok güzel değil..
Senaryo tamam muhteşem ve değişik..
Kenar mahalle oğlanımız “kim milyoner olmak ister” yarışmasına katılıp bütün soruları bilir..
Fakat bu cahil oğlanın tüm bu soruları bilecek birikimi olmadığına karar veren devlet, onu hile yaptığı gerekçesiyle sorgulamaya alır..
İşkenceler eşliğinde sorgulanırken oğlan, birer birer dökülür ortaya sorulara nasıl doğru cevaplar verdiği..

Film alınyazısıydı diyor ya.. bense hala düşünüyorum Şansı alınyazısından ayıran şey nedir diye ??

Büyük bir şans eseri?!? sorulan her sorunun hayatında bir yaşanmışlığı vardı Jamalın..
Ve bu yarışmaya, dolayısıyla Jamalın hayatına konuk ederken film bizi, ardında asıl konunun büyük bir aşk olduğunu anlarız..
Bitmeyen, tükenmeyen, büyük bir aşk..
Vazgeçilmeyen bir aşk..

Böyle enterasan bir senaryo, hızlı ve güzel bir kurguyla birlikte Danny Boylenin elinde güzel ve akıcı bir filme dönüşmüş.. Çekim kalitesi mükemmel..
Hindistanın o sefaletini hiç duygu sömürüsü yapmadan renkli bir şekilde nasıl da gözler önüne sermiş bir yandan umut dağıtan bu film..
O güneş bile giremeyen daracık sokaklarını, evlerini, kalabalığını, o başdöndürücü kaosunu nasıl bir enerjiyle gösterivermiş..
Evet senaryo, hızlı kurgu, çekimler, geçişler, ve ufaklıkların oyunculuklarına laf yok, hepsi harika.. ama ben büyüklerin oyunculuklarını beğenmedim..
En küçük halindeki Jamal mükemmeldi.. ki o bok çukuruna atlama sahnesini hiç unutmayacağım :)
Orta çocuk halindeki Jamal da iyiydi..
Ama asıl başroldeki büyümüş Jamal kesinlikle kötüydü..
Hem Tip olarak olmamıştı, hem de oyunculuğu donuktu bence..
Tip olarak olmamıştı çünkü Latika büyüyüp nerdeyse 25-30 arası bir yaşta gibi gösterişli ve güzelken, Jamal 15 yaşında tüyü henüz bitmemiş, dişleri çarpık bir oğlan olarak kalmıştı.. Dolayısıyla da ben o çocukken yaşadıkları aşka gülümserken, büyümüş hallerinde yan yana ikisini bir türlü oturtamadım..
Seneler sonra Latikayı bulup da evlerine bulaşıkçı olarak girdiği ve bir arada oldukları sahne mesela.. belki bir aşkın en güzel anlarından biriydi o sahne ama olmamıştı işte olmamıştı.. donuktu her şey..
rol yapıyorlardı..
ve o mistik hint rüyasından biranda uyanıyordunuz..
Latikaya “ver elini, kaçalım” derken bile donuk bir çocuktu Jamal..

Oyunculuklar dışında fazla eleştireceğim bir şey yok aslında.. Güzel ve hoş bir film..
Bu kadar ödülü hak ediyor muydu, bence hayır..
Ama bunca umutsuz bir dünyada, bunca umutsuz bir devirde yaşarken Revolutionary Road gibi sert, acımasız ama keskin bir gerçekçilikle tokat gibi sunulmuş bir filme verecek değillerdi ya ödülleri !!

Umut dağıtıyordu sonuçta bu film..
Bir gün zengin olabileceğiniz hayalini sunuyordu..
Sizden hiç vazgeçmeyecek bir erkeğin olabileceğini umudunu sunuyordu..
Mutlu bir son veriyordu..

Bana ise bu soruyu bıraktı gitti film…
Neydi Alınyazısı ile Şansı birbirinden ayıran şey??
.
.

Umut

2009-05-14T11:11:00.005+03:00

.

RAMMSTEIN - HILF MIR

her şey gibi o da yenik düşmüştü zamana..
öyle değil miydi ya hayat..
herşeyi eskitir..
herşeyi tüketirdi..
dayanıklıysan daha uzun süre hırpalanırdın, değilsen çabucak pesederdin..
ama eninde sonunda kapının önüne konuluverirdin..
eninde sonunda kopardın ya da koparılırdın kendini ait hissettiğin yerden..

Trilyede gezerken dikkatimi çekmişti bu eski yorgun koltuk..
eskiydi.. yıpranmıştı.. yorgundu besbelli.. hatta yırtıktı kimi yerleri..
bir yara dikicinin elinden geçmemişti belki de..
bazı yerleri solmuştu..
ama nasıl da tüm bunlara inat canlıydı..
"Bende henüz iş bitmedi, bakmayın kapının önüne konulduğuma, henüz pes etmedim ben.." der gibi..

Trilyede gezerken dikkatimi çekmişti bu eski yorgun koltuk..
Bir sokakta.. bir kapının önünde duruyordu..
çok etkilemişti beni orada öylece duruşu..
yorgun ve yıpranmış ama başı dik gururlu mağrur bir insan gibi..

Kütüphanem ve içindekiler dışında hiç bir eşya ile manevi bağlılık kurmayan bir kadındım oysa..
ne koltuklarımla.. ne de perdelerimle..
benim kitaplarım vardı sadece, içlerinde kelimelerim..
filmlerim, müziklerim vardı, içlerinde tutkularım..
defterlerim vardı, içlerinde ruhum..
ve duvarları vardı evimin, bütün yaşadıklarımı gömdüğüm..
bunun dışında yoktu hiç bir eşyaya bağlılığım..
Alırdım, kullanırdım, eskiyince de elimden çıkartırdım..
Ama hiç kapının önüne koymamıştım, bundan mıydı böyle etkilenmem o koltuktan bilmiyorum..

Bazen hiç beklemediğiniz bir anda, bir anlık bir görüntü yıkar geçer ya pek çok şeyi..
tıpkı bazen süzülüp gelen bir koku gibi hani..

Trilyede gezerken dikkatimi çekmişti bu eski yorgun koltuk..
Gördüğüm anda bir başka görüntü hücum etti gözlerimin ardına..
Bir sevişme sonrası, yastığı odanın dışına, kapıya, eşiğe fırlatılmış, ve "senin yerin orası artık" diye gönderilmiş bir kadın..
Bir evin içinde, bir evliliğin içinde gelinebilecek en yaralayıcı anlardan biri sanırım..
Dedim ya bazen bir görüntü pek çok gömüyü ortaya çıkarır..
Gömülerde her zaman mücevher de olmayabilir..

ben dokundum o eski yorgun koltuğa..
dokundum..
sıcaktı..
sıcacıktı..
aylardan nisandı.. koltuk güneşi içine almıştı..

Caddenin karşısına geçip koltuğa uzaktan bakmak istedim sonra..
Bir an başım döndü..
kapının önüne bırakılan koltuk değildi aslında biten..
herşeyini verdiği evdi..
Evet evet, yıkılan da, biten de kendisi değil, yıllarını verdiği, kendini hep ait hissettiği evdi..
aslında o, yıkıntıların arasından sağlam kurtulandı.. yıkılan değil..
yıpranmış yorgun ama güçlü..
ve artık dışarıdaydı..
özgürdü..

bazen gördüğümüz şeylere biraz uzaklaşıp, oradan da bakmalı..

Beenmaya çok kızacak bana ama açılışına yine gidemediğim 4.sergide de, işte bu benim en özel fotoğraflarımdan biri sergilendi..
Bu kez Bursa Ticaret Meslek Lisesinde gerçekleşen serginin, yoğunluktan dolayı ben tarihini bile unutmuştum :)
O fotoğrafa bakınca çocuklar ne düşünecekler bilemiyorum..
ve hatta bu fotoğrafımı kartpostal olarak gören pek çok arkadaşım da neler düşündüler gördüklerinde bilemiyorum ..
ama benim o fotoğrafa gömdüğüm çok şey var..
Yaşama dair koca bir umut var..
Pes etmemek var..

Sonbahar

2009-05-06T16:00:00.008+03:00

.
Dikkat bu yazı Sonbahar filmi hakkında spoiler içerir :)

Gökhan Birben - Hey Gidi Karadeniz

Hapishanenin sadece mapushane olmadığı nasıl daha güzel anlatılabilir ki diye düşünerek çıktım ben filmden..
Gerçek hapsin içimizdeki umutsuzluk olduğunu, mideme yumruklar yiyerek ve nefesim sıkışarak öğrendim filmi izlerken..
Ölümün kokusunu her an solumanın, amaçsızlığın, imkansızlığın, yabancılığın ve yalnızlığın hiç süslenmeden içime akmasını sağlarken film, çoğu karede “düşsün artık son yaprak” dedim fısıltıyla..
Düşsün son yaprak ve sonbahar dönsün kışa..

Sonbahar..
Bir ilk film olduğuna inanamıyor insan izlerken.. Sırıtan hiçbir şey yok, dışlayabileceğiniz hiçbir şey yok.. ve hatta “burası olmamış” dediğiniz bir kare yok.. Oyunculuklardan filmin rengine, nadiren kullanılan müzikten her bir karesi fotoğrafmış gibi mükemmel görüntülerine kadar.. En önemli noktalardan biri de kuşkusuz, ülkemizde yaşanmış ve yaşanan acıları, toplumsal yaraları, sönen hayatları ve ölüm gibi sert konuları, hiç ajitasyona uğratmadan yedirilmiş ve anlatılmış bir öykü..

Tavizsiz ve gerçek bir karanlık nasıl da yerleştirilmiş o büyülü ve huzur kokan görüntülerin ardına.. hüzünlü ve uzun bir sonbahar..

Hikaye tek cümleyle özetlenebilecek kadar basit ve sıradan aslında..
Bombalı-dumanlı operasyonlara tanıklık etmiş, sol görüşleri yüzünden 10 yılını hapiste geçirmiş ve bu zaman zarfında ciğerleri tükendiği için, ölümüne sayılı günler kala tahliye edilmiş bir adamın evine dönüşünü ve son günlerini anlatıyor..

Ama hikayesini profesyonelce anlatan bir yönetmen farkıyla içinde sömürü barındırmayan sağlam bir dram filmi izliyorsunuz.. Öyle ki minibüsteki koltuğun rengine kadar düşünülerek çekilmiş bir film..
Özcan Alper, görüntü yönetmenine en başında şunu söylemiş: “Bu öyle bir film ki ne tam anlamıyla renkli olmalı, ne de tam anlamıyla siyah-beyaz.”
Gerçekten de öyle.. filmden sonra aklınızda kalan görüntülerin hiçbiri ne tam renkli ne de siyah-beyaz.. Karadenizin muhteşem yeşili bile canlı değil..

Sonbaharı evde izlemek pek akıl karı bir iş değil.. Zira sıkışmışlığın getirdiği sıkılma hissinden sonunu tamamlayamayabilirsiniz.. Çünkü ölümünü bekleyen bir adamın son günleri nasıl olursa öyle film.. Coşku, yaşama umudu, mutluluk, sevinç, eğlence, güzel müzikler falan yok..
Filmde tek bir sahnede çocuksu bir sevinç görüyorsunuz, o sürekli hüzün akan yüzde.. Televizyonda buz pateni izlediği sahne..
En saf, en katıksız ve en gerçek mutlu olduğumuz zaman dilimi: Çocukluk.. Yusuf için de böyle.. birden kendini çocukluğunda olduğu gibi mutlu hissettiğini anlıyorsunuz gözlerindeki pırıltıdan..

Filmde ana temanın yanında bir de taşra hayatı da sunuluyor.. Ama son yıllardaki filmlerde olduğu gibi; taşranın sadece huzur kokan yönünü gösterip, günümüzün canlı hızlı hayatından yorulanlara çözümmüş gibi sunmuyor.. O görünen huzurun ve doğallığın aynı zamanda içinde taşıdığı bağnazlığı, tutuculuğu ve sıkışmışlığı da anlatıyor.. Özcan Alper taşraya hem içeriden hem dışarıdan, hem sıcak hem de mesafeli bakıyor filmiyle..

Evet Sonbahar da, denizler, ağaçlar, karlı dağlar, huzur, sakinlik, dinginlik insana sonsuz bir hayat izlenimi verirken, aslında her yerin kendince bir hapishane olduğunu ve herkesin hapishanelerinin başka olduğunu, çünkü hapishanemizi içimizdeki umutsuzlukta taşıdığımızı anlatıyor..
Farklı kişiler, konular karşımıza çıksa da filmde, her köşe başını döndüğümüzde yüzümüze çarpan en yoğun his ölüm..
Çünkü çıkışsızlığın da, imkânsızlığın da, tutunamamanın da, yani o büyük yalnızlığın ve umutsuzluğun da tek çıkış kaynağı Ölüm.. Her an öleceğini bilerek insan nasıl yaşayabilirse, yani yaşayamazsa Yusuf da o kadar yaşa(yamı)yor..

Yusuf ile taşra arasında da derin bir bağ yok.. Hislerini bir kalıba sığdırmak ve sevgi, nefret gibi adlar vermek mümkün değil.. “Ya öyle ya böyle” keskinliğinden uzak “hem öyle hem böyle” demek daha doğru belki de..
Zaten Yusuf sadece taşra değil hiçbir şeyle hiç kimseyle derin bir bağ kuramıyor.
Hiç kimseye tam olarak “dokunamıyor”.
Evi, annesi, en yakın arkadaşı Mikail, akraba ve komşuları ve en nihayetinde Eka..
Evet hiç birine gerçekte dokunamıyor, sarılamıyor..

Yusuf ile Eka’nın birlikte olması sanki bu duvarı yıkacakmış gibi duruyor önce..
Çünkü ikisi de yaşadığın dünyaya yabancı, ikisi de yalnız, ikisi de bulunduğu mekanlara sığamıyor, ikisinin de çıkışsız ve umutsuzluğun baskın olduğu hayatları var..
Eka'nın yaşadığı Otel, bu çıkışsızlığın, umutsuzluğun, imkânsızlığın ve yalnızlığın en kesif hissedildiği mekanlardan biri. Yusuf ile Eka burada birbirlerine dokunuyor, öpüşüyor ve hatta sevişmeye başlıyorlar.. İşte duvarın yıkılacağına dair bir an umutlanıyor insan tam bu sahnede. Ve birden bıçak gibi kesiliyor sahne.. İkisini aynı yatakta, çırılçıplak, ama birbirlerine hiç dokunmadan yattıklarını görüyoruz..
Hiçbir şeyin yalnızlığa çare olmadığını tokat gibi çarpıyor film yüzünüze..
Yalnızlık ömür boyu diyorsunuz..
Yalnızlık ömür boyu..

İmkansız Aşk

2009-04-29T10:13:00.001+03:00

Erol Evgin - Ben İmkansız Aşklar İçin Yaratılmışım

“Yaşamak denilen muammayı şimdi tarif edemem sana, artık tarif edemem.
Seni tanıdığımdan bu yana yaşamla, genel olarak yaşamla değil, birebir yaşamla; nefes alıp vermekle, yemekle, içmekle, sevişmekle tarif edilen yaşamakla ilgili bütün önkabullerim, deneyimlerim, tasarımlarım altüst oldu. Sende gördüğüm yaşamaksa eğer; biz, diğerleri herkes aslında yaşamıyoruz. Öyle değilse, gerçekte sen yoksun.”
diyor daha ilk tanıştıklarında yazdığı bir mektubunda adam kadına..

adam aşık ..
ruhunu sürüklenmeye bırakabilecek denli büyük bir tutkuyla bağımlı kadına..
öyle kuvvetli bir tutku ki yaşadığı, üç beş aylık süren bir heves değil.. birkaç aylık süren bir şehvet hiç değil..
öyle bir sürüklenme ki, yirmi yıllık bir evliliği bitirip iki çocuğunu da geride bırakıp gidiyor..
öyle bir ruh parçalanması ki, kadının onu aslında umursamadığını hissetmesine rağmen terk edemiyor..
öyle bir aşk ki, kadını bırakıp gitmeyi düşündüğü anlarda, o bedeni bir daha çıplak göremeyeceği için nefes alamıyor..
öyle bir çaresizlik ki, ne gidebiliyor, ne kalabiliyor..
öyle hastalıklı bir sevgi ki, kadının tüm yalanlarına bile bile kanıyor..

aslında her hikaye gibi dolu dizgin başlıyor aşk..
ama bu hikayede farklı olan şey: süre..
bu deli dolu savruluş birkaç ayda bitmiyor, yıllar sürüyor..
iki yıl sonra bile kadına aynı şiddette bağlı, aynı saplantıyla tutkun çünkü adam..

bir zamanların çok ses getiren bir kitabıymış İmkansız Aşk..
bir adamın, tuhaf, farklı bir kadın yazara hissettiği duyguları yazıyor kitap, adamın dilinden..
söylentilere göre; kitap piyasaya çıktıktan kısa bir süre sonra, bu ilişkiyi bilenler ve mekanları tanıyanlar sözkonusu kadının, yazar Aslı Erdoğan olduğunu ortaya çıkarıyor, Aslı Erdoğan da bunalıma giriyor ve baskılar durdurulup kitap piyasadan çekiliyor..

Geçtiğimiz haftalarda KitapKurdu sitesinde gezinirken ilgimi çekince kitap alayım dedim, ama bulamadım, Depomm da istek yazısı yayınlayınca sağolsun Cenk bulup yolladı kitabı..
Elime aldım, bir solukta okudum denir ya hani işte öyle okudum ve bitirdim bikaç saat içinde..
Hiç edebi kaygı güdülmeden, sanki bir arkadaşına yaşadığın aşkı anlatır gibi, hatta kusar gibi yazılmış..
size de bu savuran yoran aşkı dinlemek kalıyor..

Yine bir mektubunda diyor ki adam:
"Hep insanlardan, benim insanlarımdan, başka bir insan yaratmaya çalışmışımdır: Kendi mükemmel insanımı.. Bütün ilişkilerimi o yarı hayalle sürdürmeyi başardım. Bir hayali kontrol etmek, gerçek bir insanı kontrol etmekten daha kolay geldi bana hep. Şimdi ilk kez bunu başaramıyorum. Neden? Galiba sonunda buldum: Seni düşünürken etten kemikten biriymiş gibi düşünemiyorum. Sen zaten insana gerçeklik hissi vermiyorsun. Hayatıma bir hayal gibi girmişken, senden bir başka hayal nasıl yaratabilirim?"

Keşke diyorum bu tutkulu hikayeyi kadının anlatımından da okuma şansımız olabilseydi..
Her ilişkiyi taraflar farklı yaşar evet ama bu ilişkide fark öyle büyük ki..
Adam savrulurken, yanarken, nefes alamazken.. kadının o vurdumduymazlığının, hatta öteki adama gidişlerinin, bu adama geri dönüşlerinin altında yatan hisleri de ondan dinleyebilseydik keşke..

Adama acıyor, adama kızıyor, bu kadar aciz olduğu için asla o kadının ruhunu ele geçiremeyeceğini yüzüne haykırmak istiyorsunuz, ama yine de onu anlıyorsunuz..
Anlıyorsunuz çünkü gerçekten büyük bir tutku ve bağımlılık var ortada..
bağlılık değil de bağımlılık..
Usul sakin bir sevgi değil de, ruhunu parçalayan bir aşk..

Ben adamı çok iyi anladım.. çok da iyi anlatmış zaten..
yaşadıklarını, hislerini, terk edemeyişlerini, hep geri dönüşlerini, hastalıklı bir sevginin ortasındaki çırpınışlarını, hep yenik düşüşlerini..
Ama kitabı okurken şunu fark ettim aslında… ben hep kadını anlamaya çalışıyordum..
o ne hissediyor??
Deyimi yerindeyse kapısında yatıp kalkan, tutkulu bir aşık var hep yanında..
Ama kadının ruhu ise onu sevmeyen başka bir adamın peşinde..
O adama gidiyor, dağılıyor, gelip ruhunu iyileştirmek için ona bağımlı bu aşığa sığınıyor..
Ama bunların hiç birini planlamıyor, öyle.. öyle yaşıyor o da kendince aşkını..
ya da yaşayamıyor..

Herkes kendince yaşıyor ya zaten hislerini..
bazen birbirinden çok uzağa düşüyor hisler..
madalyanun iki farklı yüzü gibi..
biri diğerini göremiyor..
görse de.. kendi yaşadıklarında, kendi hislerinde takılı kalıyor..

Ele geçtim diyor adam, itiraf ediyor içindeki her şeyi..
Ele geçtim. Ele geçmenin ne olduğunu bilir misiniz? Ele geçmek deneyimlerden ve kendine ait tasavvurlardan vazgeçmek demektir. Alışkanlıklarından, tarzından, arkadaşlarından, hatta kendinden..
Onun evine gittiğim ilk gün kapının ardında bıraktım kendimi. Ona, o eve dahil oldum. Kendi gerçeğini uzun zaman önce yitirmiş bir kadına ve o eve..

Sevdiğini, kardeş sevgisi gibi sevenlerin anlayabileceği bir hikaye değil bu..
Aşkı, ilk birkaç ayda yaşanan heves sananların da anlayabileceği bir hikaye değil bu..
3 yıl önce tutkuyu anlatmaya çalıştığım yazımdan birkaç cümleyi yineleyerek bitirmek istiyorum:
tutkuyu duyabilmek de herkesin harcı da değildir..
zira bahsettiğim liseli şehveti değil..
tutku rafine bir ruh yaşam gustosu ve hatırı sayılır yaşanmışlık gerektirir..
ruh zenginliği olmayan birinin ruhunu bu derece parçalanmaya bırakabilmesi düşünülemez..
ruh zenginse şımartılabilinir tutku ile..
ve hüzün göze alınabilinir, acı göze alınabilir..
yoksa yaşamın kenarından seyredenlerin harcı değil tutku..

Doğmamış

2009-04-23T14:50:00.003+03:00

Dikkat bu yazı The Unborn filmi hakkında spoiler içerir :)

SAMAEL - BORN UNDER SATURN

Sadece izleyip beğendiğim filmleri değil de izlediğim her filmi kısa da olsa not düşmek istiyorum artık.. Bu başlangıç için de 2009 yılının başını seçtim hatta..
İlk izlediğim film Stuck tı ve onun hakkında yazdım da zaten..
Koza ve Kasaba hakkında hiçbir şey yazamayacak durumdayım, çünkü ikisini arka arkaya izlediğim o akşam ruh hali olarak pek de iyi olmadığımdan ne filmlere kendimi verebildim, ne de filmler beni sarmaladı :) Daha sonra The Unborn u izlemiştim sinemada..

David S. Goyer'in, bizzat kendisinin yazıp yönettiği ilk korku filmi..
Goyer uzun zaman ikizler üzerine araştırmalar yapıp yazmış senaryosunu..
Bu arada hemen yönetmenin kendi sözlerine yer vermek gerek:
“İkizleri daima korkutucu bulmuşumdur. Aklıma doğmamış ikizinin musallat olduğu bir insan hakkında bir fikir geldi. Hamilelik sırasında biri gelişirken diğeri ölen ikizler hakkında birçok hikaye duymuştum. Bu durumun ikizlerden hayatta kalan üzerinde nasıl bir psikolojik etkisinin olacağını düşünmeye başladım. Araştırmalarım sonucunda gördüm ki, ikiz sahibi ebeveynler, ikizlerden biri ölünce diğerine bu olayı anlatmıyor; dolayısıyla hayatta kalan, tek çocuk olduğunu sanarak büyüyor.”
Goyerin bu konudaki araştırmaları onu, Yahudi soykırımına ve Nazilerin soykırım boyunca yaptıkları korkunç deneylere kadar götürmüş. Bunların en bilineni ise Ölüm Meleği olarak tanınan Dr. Mengele’nin Auschwitch toplama kampında Yahudi ikizler üzerinde yaptığı deneylerdir.

Naziler, ikizlerin genetiğin gizemini çözeceğine inanıyorlardı. Bu yüzden ikiz çocuklar üzerinde deneyler yapıyorlardı. Bilimselliğin sınırlarını zorlayan, korkunç deneyler. Saplantılarından biri de göz renkleriydi. Ari ırkın mavi renk gözlere sahip olması gerektiğine inanan Mengele, deneme yanılma yoluyla kahverengi gözlerden mavi gözler yaratmaya çalışıyordu. İğneler bazen kör ediyor bazense öldürüyordu..

Doğmamış, tüm bunlardan esinlenerek yazılmış bir senaryo..
Auschwitch kampında biri kız biri erkek olan ikiz kardeşlerden erkek olan deneyler sırasında ölür, fakat iki gün sonra yeniden canlanır, tabiî ki artık farklıdır.
Bir Dybbuk onun vücudunu ele geçirmiştir artık.

Dybbuk: Lanetlenmiş, cennete alınmamış bir insan ruhu. Sonsuza kadar cennetle dünya sınırları arasında dolaşan bir ruh. Yaşayabileceği bir vücut bulmaya çalışır. Bazı insanlar bu dünyaya açılan geçiş kapısıdır. Özellikle ikizler. Çünkü onlar bir çeşit ayna gibidirler. Ve aynalar öteki dünyaya açılan geçiş kapılarıdır.

Kızkardeşi, iki gün sonra canlanan kardeşinin artık eskisi gibi olmadığını anlayıp onu öldürür. Ve böylece ailenin üzerine Dybbuk laneti çöker..
Biz filmde yıllar sonra bu kardeşini öldüren küçük kızın torununun başına gelenleri izleriz. Güzel Casey nin başına gelenleri..
Casey nin daha anne karnındayken gelişemeyip ölen hiç bilmediği bir ikiz erkek kardeşi vardır.. ve o artık Doğmak istiyordur..

Filmin gerisi bilindik bir korku hikayesi..
Dybbuk un Casey nin ruhunu ele geçirmeye çalışması, etrafında ona yardım etmeye çalışanların ölmesi ve en nihayetinde de şeytan çıkarma sahnesi ile film son bulur..

Çoğu filmde olduğu gibi bu filmde de sonu beğenmedim..
Görkemli bikaç sahne olmasına rağmen sonundaki şeytan çıkarma sahnesi korkutmak şöyle dursun neredeyse güldürüyor insanı..
dakikalardır sizi geren ürküten sahnelerin izi bir anda siliniyor..

Filmde en beğendiğim sahneler; huzurevinde büyükannenin ölümünü gösteren sahnelerdi..
yatalak Elinin köpek şeklinde yürüyüşü ve kafasının da ters duruşu ve o halde kadının üzerine bir koşuşu vardı ki.. hakkaten iyiydi yani :)

Çok fazla bir şey beklemeden izlenmeli film..
Çekimler, müzik kullanımı, oyunculuk falan iyi sonuçta..
modern zamanlarda çekilmiş bir korku filmi en nihayetinde..
orta karar diyelim :)
Ve tabiî ki böyle ruhlu cinli filmlerden korkuyorsanız asla izlemeyin.. çünkü banyoya her girdiğinizde lavabonun üstündeki aynanın ardından korkunç bir dybbuk çıkacağını düşünebilirsiniz uzun bir süre :)

Filmin sonundan bir repliği yazarak bitireyim ben de..
Dünya zaten hiçbir zaman güvenli bir yer olmadı. Biz onun hep güvenli olduğunu hayal edip durduk. Ama değildi.
Kötülük her zaman korkudan güç alır.

Kozayı Yırtmak

2009-04-14T17:17:00.003+03:00

DARKSEED - FLYING TOGETHER

“Bir gün, bir kozada küçük bir delik açıldı ve bir adam bedenini bu küçük delikten çıkarmaya çalışan kelebeği saatlerce seyretti. Sonra, kelebek sanki daha fazla ilerlemek istemiyormuş gibi durdu. Sanki, ilerleyebileceği kadar ilerlemişti ve artık daha fazla ilerleyemiyordu.
Ve adam, kelebeğe yardım etmeye karar verdi. Eline bir makas aldı ve kozayı keserek deliği büyüttü. Kelebek kolayca dışarı çıktı. Fakat bedeni kocaman ve kanatları kuru ve buruşuktu.
Adam, kelebeği izlemeye devam etti. Çünkü zamanla kanatlarının büyüyüp bedenini taşıyabilecek kadar genişleyebileceğini umut ediyordu.
Fakat bu olmadı!
Gerçekte, kelebek ömrünün geri kalanını o kocaman bedeni ve kuru, buruşuk kanatları ile etrafta sürünerek geçirdi. Uçmayı hiç başaramadı. Adamın bu aceleci iyiliği içinde anlayamadığı bu kısıtlayıcı kozanın ve kelebeğin o küçücük delikten dışarı çıkmak için verdiği mücadelenin, kelebek için gerekli olduğuydu.
Çünkü bu, yaşam sıvısının kelebeğin bedeninden kanatlarına doğru akmasını sağlamak için bir yoldu, böylece kelebek kozadan kurtulduğu anda uçmaya hazır olabilecekti.”

Bu kısa hikaye bir anda ne çok şeyi anlamamı sağladı geçtiğimiz hafta..
Hem kelebek oldum hikayede, hem de kelebeğe yardım ettiğini sanan ama onu sakat bırakan adam..

Bazen öyle değil midir..
Yardım ettiğimizi sanırız sevdiğimiz insanlara..
Oysa onlar sandığımız kadar güçlü değildir..
Hazır değildir uçmaya..
Biz onlar için hayatı kolaylaştırmaya çalışırız kendimizce..
Önlerindeki güçlükleri yokedivermek isteriz..
Gözden kaçırdığımız nokta burada işte..
O, o zorluğu kendi aşmalıdır..
Kozasını kendi yırtmalıdır..
Ne zaman hazırsa..
Ne zaman güçlü olduğuna inanırsa..
Ne zaman isterse..

Bazen öyle değil midir…
Sevgimiz zarar verir sevdiğimiz insanlara..
Oysa onlar sandığımız kadar istemiyorlardır sevgimizi..
Hazır değillerdir yüreğinize konmaya..
Onlar kozalarında mutludur..
Bize dışarıdan bakınca mutsuzmuş izlenimi verseler de, mutludurlar orada, kozanın içinde verdikleri mücadelede..

Evet koza, onun uçmasını engeller.. ama kozadan yanlış zamanda çıkması da onu sakat bırakır.. bu ne yaman bir çelişki değil mi..
Öyleyse doğru zamanda kilitleniyor her şey..
Ve bırakalım da doğru zamana kelebek kendisi karar versin..
Kanatları henüz gelişmemiş uçamayan sürünen bir kelebek mi istediğin.. yoksa birlikte uçmak mı??
Öyleyse.. onun kanatlarını geliştirmesini ve kozasını yırtmak için hazır olmasını beklemek zorundasın..

Sen ondan çok önce gelişmiş, güçlenmiş, kanatlanmış bir kelebeksen eğer bu da maalesef madalyonun diğer yüzü..
Kelebeklerin ömrü kısa olur..
Ya onu kozasıyla başbaşa bırakıp uçup gidersin..
Ya da bekleyip, O güçlenip kozasını yırtıp, kanatlanıp uçana kadar sen çoktan ömrünü tamamlamış olursun..

Güneşi Hisset

2009-04-06T11:31:00.001+03:00

U2 - Beautiful Day

Bir mayıs gününde görüntüledim bu güzel kızı gelinciklerin ve papatyaların içinde..
Onun mutlu olması için büyük şeyler gerekmiyordu..
Güneşli bir gün ve kırlarda olmak yetiyordu..
Onun için herşey bir macera demekti ki zaten..
Hayal gücü öyle büyüktü..
Evimizin karşısındaki bu kır, onun hayalinde bir adadaydı..
Ve biz o adada koşturup duran bir anne kızdık..

"Griye Veda Renklere Merhaba" projesinin 4. ayağında da Bursa Anadolu Kız Lisesinde bu fotoğrafım sergilendi..
Daha önce sırasıyla; Huzurun Dili adlı fotoğrafım ile İhtiyar Balıkçı adlı fotoğrafım sergilenmişti..
Ve ben yine yine gidemedim işler yüzünden kokteyle de törene de..

Arkadaşların anlattığına göre şimdiye kadarkilerden en güzel tören bu olmuş..
Kız Lisesi bandosuyla başlayan açılış, İlçe Milli Eğitim Şube Müdürü, Kız Lisesi Müdürü Zafer Ağaoğlu ve Dr. Ceyhun İrgil tarafından yapılan açılış konuşmalarıyla devam etmiş. Asılı olan fotoğraflar gezildikten sonra kokteyl masaları başında yapılan hoş sohbetlerin ardından konferans salonuna geçilip fotoğraf gösterileri ve plaket töreni yapılmış..
Ve biz de böylece bir okulun daha duvarlarını renklendirmiş olduk..

Hep içimizdeki çocuğu öldürmemekten bahsederiz..
Bu öyle çok da kolay bişey değil malesef..
Bırak onu, bunu, şunu.. hayat zaten yeterince zor..
Hayatın tüm sıkıntılarından arınıp, bir haftasonu Ağvaya kaçıp, nehrin üzerinde kahvaltı yapıp mutlu olabilecek misin ondan haber ver bana..

Tarçınlı Ninni

2009-03-31T00:14:00.017+03:00

AMEL MATHLOUTHI - NACI EN PALESTINA

Girdabın en güvenli ve durgun merkezine derken..
Döne döne meğer doruğuna varmışım bir dağın..
Vurgun yemiş gibiyim işte...
Felçliyim ve her yanım rüzgara açık..
Eşiğindeyim savruluşların..
Ufalanıp geliyor taşlar elimi atsam
Yıkılıyor Dağ !
Ve deyim yerindeyse küsüyor dağa ne kadar tavşan varsa içimde..
Yüzlercesi soluk soluğa eteklerde..

Zorla boşaltılmış bir Yunan köyü gibi şimdi içim..
Aşk değildiysen sen, kimdi içimde akan ırmak ?
Kör gibi esiyor içimde rüzgarlar, kumlar doluyor gözlerime..
Bu savruluşun eşiğinde ve bakarken penceresinden unutu(lu)şun,
Yalnız benim tarçınlı ninnimi söyleyeceğim..

Seks ve Şehir

2009-03-24T11:45:00.002+02:00

(DARKSEED - LIFE)

Evet 11 yıl geç de olsa başladım Sex and The City i izlemeye..
98 yılında yani dizinin ilk senesinde Cine5 vardı bizde.. gazeteden kuponla almıştık bir yıllık cine5 aboneliği :)
sahi yaa bir zamanlar gazetelerden kupon biriktirirdik günlerce :)
o yıl izlemiştim diziyi, ilk yılıydı..
sonra bizim abonelik bitince kaldı öylece..
yıllar geçti..
geçen yıl da kaç sezon sonrası final filmi çekilmişti. O gün karar vermiştim. En baştan bütün sezonları bulup izleyeceğim diye. Sağolsun Orhan 1. sezonu buldu getirdi.. ve ben de başladım bakalım uzun zamandır özlemle beklediğim dizinin ilk bölümünden izlemeye..
yıl 98 unutmamak gerek..
ama 98 yılının NewYorkundaki hayat ve ilişkiler günümüz Türkiyesindekiler gibi..
o zamanlar bu dizi uçuk bir şey gibi gelmişti bana, yaa işte demiştim gavurlarda böyle demek ki hayat:) e bi de ben de o zamanlar, evliyim ve hayata cam bir fanusun içinden bakıyorum güvenle..
şimdi geçen gece 1.bölümü izleyince, bir zamanlar “vay beee” diyerek izlediğim şeylerin şu anda bana nasıl da normal geldiğini görüp hayrete de düşmedim değil..
Böyleydi hayat şimdilerde.. aynen bu dizideki gibiydi ilişkiler de..
11 yılda nasıl değişmiştim ben, değişmişti hayat, değişmişti ilişkiler..

aslında bu ilk bölümün diyaloglarının tamamını yazmak istiyor canım.. hepsine söylemek istediğim şeyler birikiyor içimde izlerken.. e tamamını tek bir yazıda yazamasam da baştan bir başlayayım istiyorum..

Günün birinde, Ingiliz bir gazeteci New York'a gelir. Elizabeth.. çekici ve ışıltılıdır. Vakit kaybetmeden şehrin tipik, seçkin bekarlarından birisiyle çıkmaya başlar.
Tim.. 42 yaşında, beğenilen ve saygı duyulan bir yatırımcı... Yılda 2 iki milyon dolar kazanan...
Bir gece, bilindik New York modasına uygun bir şekilde... bir galeri açılışında karşılaştılar.
İlk görüşte aşk işte buydu.
Bilirsin...
İki hafta boyunca takıldılar... romantik restoranlara gittiler... harika seks yaptılar... en derin sırlarını paylaştılar.
Ilık bir bahar günü... adam onu New York Times gazetesinde gördüğü bir eve götürdü.
O gün, Tim soruyu patlattı.
- Salı gecesi bizimkilerle bir akşam yemeğine ne dersin?
- Çok isterim.
Salı gecesi, kötü haberlerle onu aradı.
- Annem kendini pek iyi hissetmiyor.
- Peki, Tanrım, Üzüldüm.
- Kısa bir süre erteleyebilir miyiz?
- Tabii ki. Annene söyle, umarım en kısa sürede kendisini daha iyi hisseder
Adamdan iki hafta haber alamayınca, kendisi aradı.
- Tim, ben Elizabeth. Kısa dediğin süre korkunç bir şekilde uzadı.
Adam boğazına kadar işe boğulduğunu ve ertesi gün onu arayacağını söyledi..
Ve asla aramadı, tabii ki.
PİÇ.

Bana bir gün kahve içerken anlattı Elizabeth bunları..
- Anlayamıyorum. İngiltere'de birlikte ev bakmak bir anlam ifade eder.
Kimsenin ona Manhattan'da aşklar nasıl biter anlatmadığını fark ettim o an.
Masumiyetin varolmadığı, çağa hoşgeldiniz.
Kimsenin Tiffanys'de kahvaltısı yoktur ve de asla unutamadığı aşkları.
Aslında, biz 7:00'de kahvaltı ederiz...
ve aşkları elimizden geldiğince çabuk unutmak isteriz..
Kendini korumak ve hesabı kapatmak, işte bu en iyisidir.

Aşk tanrısı uçarak kaçtı.
Nasıl bu karmaşanın içine sürüklendik?
Bu şehirde aynı durumda olan binlerce belki onbinlerce kadın vardır.
Hepsini tanıyoruz, ve harika insanlar olduklarını biliyoruz.
Seyahat ederler. Vergilerini öderler. Manolo Blahnik'ten bir çift bantlı terliğe 400$ öderler.
Ve hepsi yalnız.
Sanki Sfenks'te bir bilmece gibi.
Neden ortalıkta bu kadar çok mükemmel bekar kadın var...
ama hiç adam gibi bekar erkek yok?

Evet dizinin başlangıcı aynen böyle..
Süreleri değişmekle birlikte bütün ilişkiler hayranlıkla ve tutkuyla başlar, yaşadıkça tükenir ve biter..
burda anormal bir durum yok..
anormal olan durum BİTİRİŞ şekli.

Neden adam gibi başladığımız ilişkileri adam gibi bitiremiyoruz??
Neden bitişe geldiğimizde kaçak oynuyoruz ??
Bittiyse bitmiştir, neden bu bitişi karşı tarafın yüzüne söyleyemiyoruz ??
En klasik bahaneye sarılıp: “işlerim yoğun, zaman bulamıyorum” dediğimizde karşı tarafı kandırdığımıza inanıyor muyuz gerçekten..??
Gerçekten kaçak bir bitirişin sebebi, karşı tarafı incitmemek olabilir mi ??

Eskiden böyle düşünürdüm..
karşımızdaki henüz duyguları bitmemiş kişiyi kırmamak, üzmemek, incitmemek için “bitti” demek yerine, ona eskisi gibi ilgi göstermeyişimizin sebebini yoğunlaşan işlere bağlamak daha iyi, daha az kırıcı diye düşünürdüm..
Artık öyle düşünmüyorum uzun zamandır..
Adam gibi başladığımız şeyi adam gibi bitirmemiz gerektiğini düşünüyorum.. onu oyalayarak, kırmamak adına bulduğumuz bahanelerin, söylediğimiz yalanların ona saygısızlık yapmak olduğunu düşünüyorum..

Hem zaten biliyor musunuz, artık kimse bu aldatmacaları da, yalanları da, oyalamaları da yemiyor..
herkes durumun farkında..
eskiden de işleri yoğunken, sevgiliyi 5 dakika görebilmek için bile akla hayale gelmeyecek sebepler yaratabilirken, şimdi işlerin yoğunluğundan telefon etmeye zaman bulamaz mı insan??
Kim kimi kandırıyor aslında belli değil..
Biri yalanı söyleyerek karşı tarafı kandırdığını sanıyor..
Diğeri de yalanı yemiş gibi berikini kandırdığını sanıyor..

Oysa büyütmemek lazım bazen ilişkileri de hayatı..
Olduğu gibi yaşamak lazım..
Bugün birisi için yanıyor olabilir yüreğimiz.. bu hep böyle olacağı anlamına gelmez değil mi..
Herkes sadece bugünkü hislerinin arkasında durabilsin yeter aslında..
Yarın.. öbür hafta.. bir sonraki ay.. değişince duygular.. bitince hisler.. yine arkasında dur hislerinin.. "bitti" de .. kıvırma.. oyalama..

Çok mu zor gerçekten bu kadar dürüst olabilmek??
Kolayca sıyrılabilmek için olaylardan, hep küçücük yalanlara başvurmak zorunda mıyız??
Neden karşımızdakini sürekli aptal yerine koyuyoruz??
Neden sahip çıkamıyoruz duygularımıza hislerimize, arkasında duramıyoruz kendimizin??
Yaşarken de.. Bittiğinde de..

Çıkış Yok

2009-03-14T15:31:00.006+02:00

Dikkat bu yazı Stuck filmi hakkında spoiler içerir :)

(BAT FOR LASHES - WHAT'S A GIRL TO DO)

2001 yılında Texas'ta Chante Jawan Mallard adlı kadın arabasıyla Gregory Biggs adlı bir evsiz adama çarpar. Adam çarpmanın şiddetiyle vücudunun yarısı arabanın ön camından içeriye girmek suretiyle oraya sıkışır. Kadın, adamı hastaneye götürmek yerine o halde evine döner, arabasını garaja kilitleyerek, adamı orada ölüme terkeder. Daha sonra cinayetten suçlu bulunan Mallard, 2003'te 50 yıl hapis cezasına çarptırılır.

Bu gerçek olaydan yola çıkarak, "Adam, kadının kendisine yardım etmeyeceğini anlasa ve kaçmayı denese neler oldurdu?" sorusunun üzerine John Strysik'in senaryosu, Stuart Gordon'un yönetmenliğinde Stuck filmine dönüşüyor..

Çıkış Yok, birkaç oyuncu ve birkaç mekanla herşeyi halleden, düşük bütçeli, gösterişsiz bir B tipi korku filmi. Gerçeklik hissi ile birlikte oldukça da tedirgin edici..

Adını tam olarak yansıtan bir film.. Sıkışmışlık duygusunu her yönden ve her karakter açısından öyle kuvvetli hissettiriyor ki, kesinlikle bir çıkışı olmadığına inanıyorsunuz..

Özel bir yaşlılar bakım evinde hemşire yardımcısı olan Brandinin tek amacı işinde yükselebilmek.. Daha bu aşamada bile kapitalist sistemin insanı nasıl köşeye sıkıştırdığını hissetmeye başlıyorsunuz.. Müdürün ona nasıl yükselebilme umudu verip de fazladan çalışma yapmasını sağladığını görünce sanırım pek çoğumuz kendimizi hemşire Brandi ile özdeşleştirdik.. Brandi rolü için Mena Suvari çok iyi bir seçim kesinlikle.. melek gibi güzel bir yüzün ardında sanki insanı huzursuz eden bir hainlik varmış hissi veren bir tip çünkü.. ve filmimizde de gündüzleri, kaprisli hasta yaşlı insanlara pek çoğumuzun başaramayacağı kadar müthiş bir sabırla melek gibi davranan Brandi, akşamları bambaşka bir kadına dönüşüyor adete.. uyuşturucu ve sex ve serseri bir sevgiliyle örülü savruk bir hayat süren bir kadın.. iki apayrı kişilik gibi.. sanki içimizdeki iyi ve kötünün, düzgün ve serserinin, uysal ve cadının gözler önüne serilmiş hali gibi.. işte bu iki zıt kadın karakterini de yadırgamıyorsunuz Mena Suvarinin tipinde..

yine melek rolünde bir günü bitirmiş, akşamki rolüne bürünürken, yolda bir evsiz adama çarpar.. her kaza yapan insan gibi şaşkınlık ve korkuyu yaşar.. ve ilk önce hastanenin yolunu tutar, ön camında sıkışmış yaralı adamla.. fakat hastanenin önüne geldiğinde birden ani bir dönüş yapıp evine döner.. çünkü o kaza sonucunda işinde yükselemeyeceğinden ve sahip olduğu hayatı kaybedeceğinden korkar.. ve yaralı adamı evinin garajında ölüme terkeder..

herkes için içinden çıkılamaz bir sıkışma başlar..

adam kurtulmaya çalışır fakat ağır yaralı olduğundan kilitli garajdan bir türlü kurtulamaz.. o arabaya ve garaja sıkışmıştır ve ne kadar çabalarsa çabalasın oradan bir türlü kurtulamayacakmış hissini yaşamak biz izleyenlere düşer.. hatta zaman zaman, yeter artık ölsün de kurtulsun bile dersiniz, çünkü o kadar emin olursunuz kurtulamayacağından.. o kadar sıkışmıştır.. filmin tamamı boyunca yaralı, sıkışmış, fazla hareket edemeyen, fazla konuşamayan evsiz adam rolünü öyle başarıyla oynamış ki Stephen Rea, hiç konuşmasa bile o mimiklerle ve bakışlarla içimizi yine de öyle sıkıştırabilirdi..

diğer yandan hemşire kızımız için de büyük bir sıkışmışlık hissi vardır.. hayatın sıkıştırdığı zavallı bir bireyin çarkların arasında nasıl mücadele ettiğini, ve bu mücadelede her zaman bencilliğin kazandığını, bireyselliğin üstünlüğünü hissedersiniz. işini ve sahip olduklarını kaybetmemek uğruna bir insanı ölüme terkedecek kadar acımasız bir karaktere dönüştürmüştür bu dünya bir meleği ??

herkesin çıkışının olmadığı durumlar..
güçlü olanın kazanacağı bir hayat..
bireyselliğin ve bencilliğin nasıl canavarlar ürettiği..
çaresizlik..
köşeye sıkışmışlık..
kapitalist sistemin altında ezilen insanlar..
çocukluğumuzda çok sevdiğimiz ikinci el bir korku filmi atmosferi..
ve gerçeklik duygusu..
ve herkesi mutlu eden bir son sanırım..
ve böyle bir sona sevinen biz acımasız izleyiciler ..

Kutsal Olanı Yırtmak

2009-02-28T22:47:00.001+02:00

(ENIGMA - RETURN TO INNOCENCE)

"kutsallık iki şeyle; bedenle ve yazıyla mühürlüdür..
beden de, yazı da cildin içinde saklanır!!
kutsal olanın yırtılması, cildin de yırtılmasıdır..
cinsellik de budur tam anlamıyla:
kutsal olanı yırtmak !! "

diyor Hasan Bülent Kahraman ..

ben de diyorum ki..

kutsal olanı yırtmak aslında ruhunu yırtmak demek..
masumiyete geri dönüş gibi..
en derine, en masuma, en karanlık ve en saklanana dönmek..

yırtılış, cildimizin içine sakladığımız bedenin, yazının, sakladığımız kelimelerin okunmasından başka bişi değil..

İhtiyar Balıkçı

2009-02-23T10:00:00.008+02:00

(THE CRANBERRIES - NEVER GROW OLD)

Küçük hanımla ekim ayında gittiğimiz Salvador Dalinin resim sergisinden dönerken çekmiştim bu fotoğrafı İstanbul'da..
Sabancı Müzesinden çıktıktan sonra kaynamış süt mısırlarımızı yiye yiye ve her yaştan balıkçıları izleye izleye, mutluluktan zıplayarak yürürken çekmiştim..

"Griye Veda Renklere Merhaba" projesinin 3. ayağında da işte bu fotoğrafım sergilendi..
daha önce de "Huzurun Dili" adını verdiğim fotoğrafım sergilenmişti biliyorsunuz..

Bu kez Nilüfer Nur Hayati Kurtcan Anadolu Ticaret Meslek Lisesi'nde gerçekleşti sergimiz..
Ben yine haftaiçi olduğu için açılışa gidemedim, ama arkadaşlardan güzel geçtiğini, öğrencilerin de çok ilgi gösterdiğini öğrendim, mutlu oldum yine..

Bu fotoğraflar bir ömür o okulun duvarlarını renklendirecek.. ve çocukların gözleri okullarında boş duvarlar yerine fotoğraflarla karşılaşacak..

fotoğraf çekmek, dünyaya farklı bir gözle bakmayı barındırıyor ruhunda..
fotoğraf çekmek, herkesin gördüğü görüntüden senin farklı bir şey gördüğünü ve hissettiğini anlatıyor herkese..

İhtiyar delikanlı, balık tutmaya gelirken bile şık giyinmişti..
saatlerce ayakta beklemek onu yormuyordu besbelli..
o balığını tutarken mutlu..
bense onu sonsuza saklayacak görüntüyü çekerken..

Dursun Zaman

2009-02-16T09:53:00.001+02:00

(MANGA&GÖKSEL - DURSUN ZAMAN)

Her sabah doğan güneş, bir sabah doğmaz oldu
Elleri ellerimden kayıp giden yıldız oldu
Gülünce ışık saçan o gözler yaşla doldu
Ağlama duymaz artık,
Bir varmış, bir yok oldu ..

Giderken bıraktığı bütün renkler siyah oldu
Üzülme anla artık belki de huzur buldu

Dursun zaman, dursun diyorsun da
Oyun değil ki yaşamak
Sen inanmasan da bir son var anla
Herkese inat

Duysun seni, dönsün diyorsun da
Oyun değil ki yaşamak
Yok bir çaren anla,
Sakın uyanma yıllara inat..

Hayallerim..

2009-01-31T23:26:00.000+02:00

(PET SHOP BOYS - DOMINO DANCING)

Taaa eylül ayında mimlemişti beni sevgili GoddesArtemis..
Zaten ebelenince ben, aylar sonra sobeleyebiliyorum ki ancak..
ama hiçbirini unutmuyorum mimlerimin yine de :)
Evet bu kez mim konumuz:
Vazgeçtiğimiz Hayallerimiz
Gerçekleşen Hayallerimiz
Ve Şimdiki Hayallerimiz

hayal ile amaç ı her zaman birbirine karıştırmış bir kadın olarak ben hala zorlanmaktayım bu konuda..
hayal kurmayı bilmiyordum.. daha çok önüme amaçlar koymayı biliyordum, eskiden..
sonra fark edince hayal kuramama problemimi.. çözmek için uğraşıp zamanla az da olsa başladım hayal kurmaya..

lafı fazla dolandırmadan hayal çıkınımı açıp döküyorum ortaya hayallerimi :)

Vazgeçtiğim Hayallerim:

1) Neredeyse tüm çocukluğumu tek bir şarkının ve klibin hayranı olarak geçirdim..
Pet Shop Boys’un Domino Dancing şarkısının klibi..
ve o zamanki hayallerimde hep, büyüdüğümde o klipteki kız gibi güzel olmak vardı !!
e tabi bizim çocukluğumuzda şimdiki gibi öyle her açtığın kanalda birbirinden güzel kızlar yoktu :)
ve beta kasetli bir videomuz vardı bizim, Trt2 deki Pop Saati programından ben bu klibi kayıt etmiştim..
o kıza hayrandım gerçekten..
her akşam okuldan geldiğimde mutlaka en az bir kez izlerdim :)
ve evet her gece, büyüdüğümde o kız gibi olmak hayali kurardım :)
ve o kızın gibi kıyafetlerim olmasını :)
Her şeyin istemekle mümkün olmadığını öğrenip vazgeçtim büyüyünce..

2) Seri katillerin izlerini süren müthiş bir dedektif olmak hayalim de vardı :)
evet bu da çok uzun bir zaman hayalim olmuştu..
Psikolojik profillerini incelemek, çözülememiş davaları çözmek :)
Fakat ben bu hayali kurmaya başladığımda epey büyüdüğümden ve artık mesleğimi seçmiş bu yolda ilerliyor olduğumdan, bu hayal daha baştan olmayacak, vazgeçilecek hayallerdendi..
vazgeçtim..

3) Güçlü, tutkulu, anlayışlı, dengeli, bardağa dolu tarafından bakan, coşkulu, kültürlü, hayatını sadece çalışmak, yemek yemek ve uyumakla tüketmeyen, birikimli ve kaliteli bir eş ile birlikte içinde çok mutlu olabileceğim bir evlilik hayalim vardı :)
Hem evlilik çıkmazının tüm sokaklarını gördüğümden hem de öyle bir eş bulmanın imkansız olduğunu anlamamdan dolayı vazgeçtim..

Gerçekleşen Hayallerim:

1) Çocukluğumdan beri hep bir kızım olmasını hayal etmiştim..
hayal ettiğimden bile tatlı bir kızım oldu..

2) Kızım 2.5 yaşına geldiğinde, boşanıp sadece kızımla bir hayatım olmasını hayal etmeye başladım..
Her gece yatağa yattığımda bunu hayal ederek uyudum, her sabah işe giderken yolda böyle bir hayatın hayallerini kurdum..
Ve kızım 6 yaşına geldiğinde hayalime kavuştum..

3) Kızımla, ailemle, kitaplarla, filmlerle, müzikle, fotoğrafla ve sanata da kültüre de hayatında önemli derecede yer veren insanlarla çevrili bir hayatım ve huzur kokan renkli cıvıl cıvıl bir evim olmasını hayal ederdim..
İki yıldan uzun bir süredir böyle bir hayatım var..

4) Sorunlu ve dengesiz insanları, enerjimi sömüren insanları hayatımdan temelli çıkarabilmeyi hayal ederdim..
bunu yapabilmeyi öğrendim..

5) Bir kişinin bile olsa, beni yüzeysel değil, tüm ayrıntılarıma kadar tanıyıp sevmesini hayal ederdim, sadece güzel ve iyi yanlarımı değil, gizlediğim özelliklerimi bile yakalasın, bakışımdan duruşumdan bile ne demek istediğimi anlasın, yani hiçbir şeyimi gizlememe gerek kalmadan her şeyimle beni görebilen biri olmasını ve o birinin beni çok sevmesini hayal ederdim hep..
Oldu..

6) Lüks hayallerim hiç olmadı .. kimseye muhtaç olmadan, rahat yaşayabilmeme yetecek miktarda para kazanabileceğim, masabaşı bir işim olmasını hayal ederdim..
idare ediyorum diyecek kadar gerçekleşti sayılır bu hayalim de..

7) Kızımın da benim gibi sanata ve kültüre önem vermesini, hayata dar ve küçük bir pencereden at gözlükleriyle bakmamasını, onu güçlü, değişime ve gelişime açık yetiştirebilmeyi hayal ederdim..
elbette bu yaşamın sonuna kadar sürecek bir hayal ama şimdilik her şey istediğim gibi gidiyor..
zevkler ve hobiler aynı doğrultuda ilerleyince, hayalini kurduğumuz pek çok şeyi birlikte yapabiliyoruz :)

Devam Eden Hayallerim:

1) En büyük hayalim; kızımın sağlıklı olması, iyi bir eğitim alabilmesi ve ileride onu mutlu edebilecek ve ayakta durmasını sağlayacak seveceği bir mesleği olması.. ve onu kendi hayallerinden bile daha mutlu edebilecek bir hayat arkadaşı bulabilmesi.. yıkılmadan her zorluğun üstesinden gelebilmesi.. coşkulularını kaybetmemesi..

2) Kızım dışındaki en büyük hayalim bir kitap kafe..
Kendi seçeceğim şarkıların çalacağı, içerisi kitaplarla ve dergilerle dolu, dekorunu da kendimin yapacağı, zaman zaman film gösterimleri de yapabileceğim, çeşitli sanat ve kültür aktiviteleri de yapılabilecek, müşterilerine küçük sürprizlerin yapılabileceği, güzel sohbetlere eşlik edecek sıcacık bir kafe :)
Ve elbetteki kafemin adı: 7.oda :)

Ve böyle bir kafem olduğunda da doğal olarak şimdiki işime ihtiyaç duymamak, dinozor yöneticilerin arızalarıyla ve ağız kokularıyla uğraşmamak..

3) Rammstein ı konserde en önde izlemek :)

4) Annemin, babamın ve kardeşimin sağlık problemleri olmadan yaşamaları ve kardeşimin bir gün istediği yerlere gelebilmesi..

5) Deniz kenarında kocaman bahçeli bir köy evi..
ama köy evinin içinde teknoloji full :))
Süper bir ısıtma sistemi olacak, süper bir ev sinema sistemi de olacak tabi..
hayatımın sonuna kadar böyle bir yerde yaşayabilirim sesim çıkmaz :)

6) Pek çok sahil kentini ve pek çok ülkeyi gezmek, koklamak, fotoğraf çekmek..

7) Daha çok kitap, dergi okuyabilmek, daha çok film izleyebilmek :)
bunları yapabilmek için daha çok zaman ve daha çok paraya sahip olmak :)

Madem ki Hayat Bir Hayaldi..
Yaşayalım Öyleyse..

2009 ve Aslan

2009-01-26T13:47:00.000+02:00

(DOLORES O'RIORDAN - BLACK WIDOW)

Aslan ve Yükselen Aslan Burçları bu sene evlilik konusunda daha ciddi düşünüp aniden evlenme kararı alabilirler. Bu konudaki karamsar düşüncelerinden sıyrılacaklardır çünkü. Jüpiter iyimserlik ve inanç aşılayacaktır. İkili ilişkiler kurduğu kişiler artabilir, artı bir ilişkileri yoksa bu sene evlilik düşünmelerine neden olabilecek kişilerle tanışabilirler. 2009'un en şanslı burçlarından diyebiliriz :)

diyor, MevsimlerGibi sitesinde bir yazıda..

benim hem burcum Aslan, hem de yükselenim Aslan,
yani bu ne demek oluyor...
yandımmmmmm.. çift kat etkileyecek beni bu Jüpiter denen gezegen..

hayır hiç ama hiç ihtimal vermiyorum böyle bir şeye..
değil jüpiter 9 gezegen birleşse yine de içime evlilik konusunda iyimserlik ve inanç aşılayamaz..
hayır bi de şans demiş.. bunun neresi şans.. o hatayı ben bir kez yapmışım yıllar önce başıma geleceklerden habersiz.. şimdi bu yaşımda ve bu tecrübelerimle ben buna şans değil olsa olsa kara talih derim ancak..
benden yeniden bütün hayatımı alacak kadar aklımı kör etmesi mümkün mü bir erkeğin..
kesinlikle hayır..

yine de arkadaşlar hepinize sesleniyorum buradan..
2009 da böyle ani kararlar verip saçma sapan hareketlerde bulunursam, beni uyarınız !!
yaşadığım tüm berbat şeyleri unutup, yeniden bir erkeğe ve sevgisine güvenirsem beni dövünüz !!

Bir Şeyler Eksik

2009-01-20T21:25:00.003+02:00

(DRUGSTORE - I KNOW I COULD)

Yazarı Bülent Somay’ın deyimiyle: “Arada sırada tezlere de rastlanabilecek, aforizmalar şeklinde kurulmuş bir denemeler kitabı” Bir Şeyler Eksik –Aşk, Cinsellik ve Hayat Hakkında Bilmek İstemediğimiz Şeyler-

Okuyanı 7.oda nın deyimiyle ise: Bir Başucu Kitabı..

Defalarca okunacak, okunması gereken, yoran, düşündürten, yıkan, yeniden oluşturan, kızdıran, sakinleştiren ama en nihayetinde hayata ve kavramlara bakışınızda yepyeni pencereler açan ve varolan pencerelerinizi sarsan bir kitap..

Hep başucunuzda duran ve sık sık dönüp baktığınız, bazen içinden sadece bir paragrafı okuduğunuz bazense yeniden kendinizi kaptırıp bikaç sayfayı bir anda yuttuğunuz kitaplardan..

Altını çizmediğim yer yok gibi kitapta neredeyse benim..
Şu anda da hepsine değinmeme imkan yok ama Bülent Somay kitabının giriş kısmında psikanalizin bir cevap verme / çözüm sunma tekniği değil, bir soru sorma yöntemi olduğunu söyleyerek ve devamında psikanalizin ne olduğu üzerine muhteşem bir anlatım sunarak bize, kitapta nelerle karşılaşabileceğinizin ipucunu veriyor..

Psikanaliz bize cevaplar vermez, çözümler sunmaz; çünkü bunları yapabilmesi için onu uygulayan kişinin, yani psikanalistin, doğru cevapları bildiğini varsayması gerekirdi.
Oysa psikanalist de sizin bizim gibi bir insandır, psikanaliz tekniğini bilir, bu konuda uzamandır; ama doğru/yanlış gibi temelinde etik bir konu hakkında hiçbirimizden fazla bir fikri yoktur, olamaz da – yoksa psikanaliz uzmanı değil hakikat uzmanı olurdu.

Psikanaliz pratiği bize bazı davranış bozukluklarının “giderilebilir” olduğunu söylese de, “ruhsal sorunların”, yani kişilik özellik / bozukluklarının, nevrozların ve hele hele psikozların “yok edilebileceğine” dair hiçbir şey söylemez.
Psikoterapinin bu durumlarda sunabileceği en iyi şey, bu “sorunlarla” başa çıkmanın, bir arada yaşamanın öğrenilmesi olabilir.
Psikanaliz doğruları bilmez, onları aramamıza yardımcı olabilir sadece.
Bazı psikanalistler bize kendi “doğru”larını empoze etmeye çalışırlarsa, bu psikanalizin suçu değildir.

Öyle ya gerçekten..
mutlak doğru nun olmadığına inandım ben de hep yıllardır..
Ve hatta doğru unun sadece kişiden kişiye değişebilen değil, zamana bağlı olarak da değişebilen bir şey olduğuna..
Bu yüzden çok önce vazgeçmiştim geleceğe dair konuşmaktan, geleceğe dair sözler vermekten..
Çünkü ancak bugün için doğrularım var benim.. yarın düşüncelerim de doğrularım da değişebilir..
Bana doğru gelen pek çok şeyin bir başkasına göre doğru olmadığını, onlara doğru gelen pek çok şeyin de bana göre doğru olmadığını gördüm sonra..

Büyük bir savaş var ortada..
herkes kendi doğrusunu mutlak doğru olarak benimsemiş, herkes kendi düşüncelerini karşısındakine empoze etmeye, kabullendirtmeye çalışıyor..
olmayınca, olamayınca, karşı taraf onun doğrusunu kabul etmeyince hırçınlaşmaya başlıyor.. tartışmalar, gürültüler, kavgalar, savaşlar..
bakın hepsinin özüne..
aslında hepsinin özünde aynı şey var..
kendi düşüncemizi, kendi doğrularımızı karşı tarafa kabul ettirememek..

Bu açıdan düşününce Bülent Somay ın dedikleri nasıl da oturuveriyor hemen içimde yerine..
Evet; depresyon şikayetiyle mesela bir “uzman”a gitsem diyor yazar, saçlarımı ve sakalımı kestirmiş, takım elbise giyer halde çıkabilirim o uzmanın kapısından mesela.. çünkü o uzman benim yaşımda bir türk erkeği için “doğru” olanın bu olduğuna inanıyor olabilir diyor..

Hemen hızlıca düşünüyorum kendi yaşamımı..
ben bir psikanaliste hiç gitmedim ama benim hayatımda bana hep “doğru”ları göstermeye çalışan insanlar oldu.
Onlar kendilerince uzmandılar.. ve onların düşünceleri “doğru”ydu.
Benim düşüncelerim yanlıştı..
daha düne kadar bile; benim için nelerin doğru olduğunu nelerin yanlış olduğunu bana kabullendirmeye çalışmadılar mı bazı insanlar..
bir kadın nasıl olur..
bir anne nasıl olur..
"uzman"dılar..
uzmandılar çünkü; benim ne düşünmem gerektiğini, neyi doğru bulmam gerektiğini, nasıl yaşamam gerektiğini benden daha iyi biliyorlardı.. ben kimdim ki bilecek ??
beceremeyince, ben hala kendi doğrularımda ilerleyince de saldırmadılar mı ..

Herkes kendi doğrusunu herkes kendi gerçeğini arıyor..
Kitap okurken.. film izlerken… yazarın / yönetmenin o kendi eserine hangi doğrusunu ve gerçeğini işlediğini aramaktan çok, o kitabın / filmin içinde kendi gerçeğimizi ve doğrularımızı aramıyor muyuz?

yazarın kitabı hakkındaki şu güzel açıklamayı da buraya almalıyım ki; bu kitabın herkese değil sadece cesareti olanlara yönelik bir kitap olduğu anlaşılsın..
diyor ki Bülent Somay;
bu kitapta “Aşk, Cinsellik ve Hayat” hakkında sırlar arıyorsanız, size verebileceğim tek cevap, 42.
Aşk, Cinsellik ve Hayatın birer sırları varsa eğer, o da aşkın hiçbir zaman “bu bildiğimiz” aşk olmadığı, cinselliğin her zaman bugün yaşadığımız gibi yaşanmadığı, hayatınsa hiçbir zaman kendi başına, bağımsız bir anlamı olmadığıdır.
Aşkın bizim bugün tanıdığımız tekeşli heteroseksüel aşk olmasının bir tarihi var.
Başka bir şey iken değişerek bugünkü haline gelmiş, dolayısıyla yarın da bu haliyle kalmayacak.
Aynı şekilde, cinsellik de bizim sandığımız şey değil: İki tek hücreli canlının geçici olarak kaynaşıp ayrılması da cinsellikti.
Sadece bugün için düşünsek de, eşcinsel ve heteroseksüel, sadomazoşist ve fetişist, çokeşli ve tekeşli biçimlerine baktığımız zaman, “cinsellik” dediğimizde hepimizin aynı şeyden bahsettiğimiz bile şüpheli.
Dolayısıyla da yarın alacağı biçimleri ancak hayal edebiliriz bugün – hevesle ya da dehşetle.

Popüler psikanalizin, psikiyatrinin ve psikolojinin ve bir de bu alandaki “uzmanların” önemli bir bölümünün bize söylediği, “sorun çıkarma, normale dön” den başka bir şey değil aslında.
Uyum sağla, razı ol, katlan, kanaat et, iktifa et.
Üstelik bunlar “sus, boyun eğ, itaat et” diyen despot efendiden de beter, çünkü o efendi sesimizi çıkarmamamıza, içimizden isyan etsek de pratikte itaate razıydı.
Oysa bu sanki –psike- vs.lerin bize uygun gördüğü kölelik bununla bitmiyor; onlar içimizden de inanmamızı, rıza göstermemizi, kabullenmemizi istiyorlar.
Normalize olmamızı, ortalamaya yerleşmemizi, sıradanlığa tapınmamızı istiyorlar.

Tüm bu normalize etme gayretlerinin aslında asla kalıcı bir sonuç vermediğini, bastırılmış olanın daima (ama daima) geri döndüğünü, sıradana, ortalamaya uyum sağlamak için gösterilen çabanın, yarın karşımıza patolojiler, nevrozlar, cinsel sorunlar, duygulanım sorunları (“sevememe bozukluğu” diye bir hastalık adı olabilir mi?) ve en nihayet yaşamsal sorunlar, melankoli, nedensiz yas ve intihar olarak çıkacağını da söylüyor yazar..

Yani neymiş..
uzun geleni keserek, kısa geleni de çekip uzatarak aynı “normal” yatağa uydurmaya çalışmayacaksın ey insanoğlu !!

Unutmadan söyleyeyim, kitabın en sevdiğim yanlarından biri, yazarın tüm aforizmalarını filmlerle ve romanlarla ve şiirlerle ve şarkılarla sağlamlaştırması.. Woody Allen dan tutun da Kubrick e kadar, Yüzüklerin Efendisi üçlemesinden tutun da Leonard Cohenin şarkısına Nazım Hikmetin şiirlerine kadar yok yok.. ve nasıl güzel bir zekadır ki bu saydıklarımla düşüncelerini harmanlayış biçimine hayran olmamak elde değil..

Kitap hakkında da, bende sarsıp yeniden şekillendirdiği düşünceler hakkında da söyleyebileceklerim bitecek gibi değil..

Ama kitabı ilk bitirip de kapağını kapadığımda gözlerimi de kapatmıştım.. ve içimden şu satırlar dökülmüştü..
Hep bilmek istemediklerimizi öğreniyoruz şu hayatta önce...
İlk onları öğrendiğimiz için olsa gerek, bilmek istediklerimizin ne olduğunu unutuyoruz zamanla...
Umarım bir gün hatırlarım.. hatırlarsın..

Avustralya

2009-01-12T00:17:00.030+02:00

Dikkat bu yazı Australia filmi hakkında spoiler içerir :)

(YANN TIERSEN - RUE DES CASCADES)

Bu film için pek çok şey söylemek geliyor içimden..
Güneydeki görkemli uzak ülkenin öyküsü.. uçsuz bucaksız, insana sonsuzluk ile hiçlik hissini aynı anda veren bir doğa Avustralya doğası çünkü..
Naif bir aşk öyküsü.. ve bu naif aşk öyküsünün dış çerçevesini oluşturan tarihi olaylar..
Melez çocukların zorla kültürlerinden koparılması ve asimile edilmeye çalışılması..
Darwin in Japonlar tarafından bombalanması..
Bir kadının dönüşüm süreci..
Yarı Aborjin bir çocuğun, yolculuğu öncesi olgunlaşma süreci..

Evet gerçekten de öyle çok konu var ki..
ana temanın ne olduğunu hemen algılayamıyor insan..
çok fazla konuyu işlemiş olmasının yanı sıra aynı zamanda birkaç sonu da barındırıyor içinde..
bikaç yerde filmi bitti sanıyorsunuz.. ama bitmiyor :)
bikaç filmlik malzeme ve iki filmlik sürenin sonunda.. filmin gerçekten de sonunda, gerçekten her işlediği konuyu sonlandırıyor yönetmen..

Hemen bu noktada yönetmen Baz Luhrmann ın, filmi hakkında söylediği bir şeyi yazmalıyım:
“Elbette filmin ardında ezici bir hırs yatıyor. Çok sık film çekmiyoruz ve çektiğimizde de sınırlarımızı aşmaya çalışıyoruz, elimizde olmayanı yaratmaya çalışıyoruz. Çünkü bu tip şeyler, altın tepsiyle sunulmuyor genelde.. En sevdiğim filmleri suşiye benzetiyorum, kolay elde edilmedikleri için. Epik bir film, bir Pazar günü yiyebildiğiniz kusursuz bir akşam yemeğine benziyor. Önce aperatifler, sonra ana yemek ve son olarak da tatlı. Komediyse komedi, trajediyse trajedi, gözyaşları, kahkahalar, kostümler.. Her şey iddialı. İddialı oyuncular, iddialı bir coğrafya. Ya da asıl iddialı olan o hırs duygusu belki de. Ama çok samimi söylüyorum, elimdeki malzeme büyük bir güç barındırıyor.”
Gerçekten de öyle, yönetmenin söylediği her şeye katılıyorum filmi izledikten sonra..

Film görsel açıdan da öyle doyurucu ki..
özellikle Darwine yapılan Japon saldırısı öyle gösterişli bir biçimde sunuluyor ki, kendimi bir an en iyi savaş filmini izliyor sanıyorum..

Filmde önemli rollerde birkaç Aborjin oyuncu da var..
kuşkusuz en dikkat çekici olanı küçük Nullah (Brandon Walters)..
11 yaşındaki Brandon hayatında ilk kez kameralar karşısına geçmiş ve hatta bunun da ötesinde hayatında hiç sinemaya gitmemiş bir çocuk..
fakat öyle güzel oynuyor ki rolünü.. oynuyor mu yaşıyor mu bilinmez..
kara gözlerini çevreleyen upuzun gür kirpikleri ile öyle bakışları var ki, insanın içine işliyor, ona sarılıp sevesi geliyor insanın sık sık..

Film zaten küçük Nullahın anlatımıyla başlıyor..
o filmimizin hikaye anlatıcısı..
kendisine melez olduğu için Karamel diyen bu tatlı çocuk, hikaye anlatmanın en önemli şey olduğunu söylüyor hayatta..
iyi hikaye anlatabilmek iyi yaşamak demek gibi sanki..
ona bu müthiş hikaye anlatma sanatını büyükbabası Kral George öğretmiş..

Küçük Nullah hikayeyi anlatmaya başlıyor ve film de Miss Boss un İngiltereden Avustralyaya kocasının çiftliğine gelmesiyle başlamış oluyor..

Müthiş kostümleriyle
müthiş bir epik film bu..

Filmin giriş bölümleri komik bir üslupla işlenmiş..
mesela western tarzı bar kavgaları çok eğlenceliydi..
ben özellikle kanguru bölümünde koptum zaten..
tam komedi filmine geldiğinizi düşünmeye başlıyorsunuz ki… yıkımlar bir bir başlıyor, film ciddileşiyor, komik üslubun yerini ciddi bir melodram alıyor..
Aborjinlerin ezilişini, Carney ve adamlarının acımasızlığını, çiftliği ele geçirebilmek için yaptıkları her türlü pisliği ve ardından 2.dünya savaşının getirdiği yıkımları, ölümleri izleyip, hikayenin asla mutlu sonla bitmeyeceğine inanıyorsunuz..

Yönetmen filme Avustralya adını vermiş çünkü, tıpkı Casablanka gibi, insanın aklına hemen uzak ve egzotik bir diyarı getiren tek kelimelik bir isme ihtiyacı varmış..

Oysa öykü ülkeden ziyade, bir dönüşüm sürecine odaklanıyor..
2.Dünya Savaşı arefesinde İngiltereyi terk eden ve kocasının çiftliğine gelen Sarah Ashley in (Nicole Kidman) dönüşüm sürecine..
Çiftliğe gelir gelmez kocasının ölüsüyle karşılaşan Sarah, kendisine miras kalan bu dev çiftliğe isteksizce sahip çıkıyor..
bir süre çevresiyle oldukça uyumsuz zamanlar geçiriyor..
bu çırpınışları, sahip olduğu toprakları ve o toprakların halkını sevmeyi öğrenmesiyle sona eriyor..
elbette berbat durumdaki çiftliği adam etmeye çalışırken pek çok kez tökezliyor..
ama o Miss Boss olmayı başarıyor..
Kocasından uzakta soğuk bir evlilik yaşayan ve çocuğu da olmayan Sarahın dönüşüm sürecini izlerken bir yandan da küçük Nullahın büyüme olgunlaşma sürecini izliyorsunuz..
Birbirlerini nasıl sevdiklerini, sahiplendiklerini, sahiplenmenin nasıl kısıtlayıcı olduğunu, ve sevdiğini özgür bırakmak gerektiğini de izliyorsunuz..

Filmde tarihi olaylara da yer veriliyor…
örneğin tarihte pek sözedilmeyen , stratejik konumu nedeniyle, büyük bir istilanın başlangıcı olarak 60 dan fazla saldırıya uğrayan Darwin in bombalanması olayı uzunca ve görkemlice işlenmiş..
Darwine, Pearl Harbordan daha fazla bomba atanlar da yine aynı Japon güçleriydi.. Ama Pearl Harbor saldırılarını bugün hepimiz biliyor olsak da Darwini bilmeyiz.. çünkü Avustralya uzaktan da uzak bir yerdeydi ve olanlar kimsenin pek de umrunda değildi..

Tarihi gerçekler, acılar ve savaşlar.. aslında büyük bir aşk hikayesinin dış çerçevesi..

bir aşka kadın ve erkeğin farklı bakış açılarını da bulduğunuz gibi, büyük bir tutkuyu nasıl da paylaştıklarını görüyorsunuz..
hep giden ve dönen erkek..
hep bekleyen kadın..
bir gün isyan edip artık gitmemesini isteyen, gidecek olursa hiç dönmemesini isteyen kadın..
yine de giden adam..
pişman olup geri dönen ama kadını bulamayan adamın yıkılışı..
kavuşma..

Ve birkaç kez araya sokuşturulmuş bir cümle geliyor aklıma bu noktada:
Gurur, güç değildir !!!
Düşünüyorum… düşünüyorum..
hayır diyor içimin büyük bir yanı:
Gurur, güçtür diyor..

Evet bu hikaye küçük Nullahın hikayesi..
“çalınmış kuşaklar” ı kendi gözüyle masalsı bir şekilde hikayeleştiren Nullahın hikayesi..
her şey öylesine ihtişamlı ki, doğayla ve kendileriyle müthiş bir şekilde uyumlu yaşayan Aborjinlerin hayatlarının sadeliği, bu ihtişam içinde daha da ortaya çıkıyor..
para, güç ve toprak uğruna verilen savaşlar aslında ne kadar da anlamsız görünüyor..
Sanırım ben hiç unutmayacağım Kral George un savaşın ortasında, düşen bombalara anlamsız anlamsız bakakalmasını..

Filmdeki müzik kullanımı da tıpkı görselliği gibi ihtişamlıydı..
özellikle küçük Nullahın söylediği büyü ve şarkı beni koparıp götürdü her seferinde..

Komik üslupla başlayıp, yıkımlarla ve ölümlerle birlikte sıkı bir melodrama dönüşen film, sonunda umutla bitiyor..
Ve siz de son noktada diyorsunuz ki aslında bu bir 'umudunu yitirmeme' filmi..
Küçük Nullah ın sözleri beyninize kazınıyor:
“Yağmur yağacak. Çimenler yeşerecek ve hayat bir kez daha başlayacak.”

Ben sana her ihtiyacım olduğunda şarkımı hep söyleyeceğim..
Peki ya sen duyacak mısın beni ??

söküp alıyordu kadını..

2008-12-31T23:21:00.000+02:00

(HAGGARD - HIJO DE LA LUNA)

gece yavaşça akmıştı sabaha ..
karanlık son demlerini yaşıyordu..
içi boşalmışçasına dökülüyordu kadın..
durmadan.. susmadan..
sanki oracıkta tüm günahlarından sıyrılmak ister gibi..
sanki oracıkta içindeki her yaranın kabuklarını koparır gibi..
sanki oracıkta içindeki en büyük duvarı da yıkmak ister gibi..
sanki oracıkta bütün utançlarını unutup soyunacak gibi..

daha gün batmadan almıştı onu adam..
açtı ikisi de..
mideleri de, bedenleri de, ruhları da açtı..
bir deniz kıyısına gittiler..
midelerinden başlayacaklardı birbirlerini doyurmaya..
gün bitiyordu.. gün batıyordu..
kadın hem yiyip hem anlatıyordu.. adam dinliyordu..

gece yavaşça akmıştı sabaha..
karanlık son demlerini yaşıyordu..
bütün akşam anlatmıştı kadın..
bütün gece dinlemişti adam..
neden anlatıyordu tüm bunları..
adamın bakışlarında gördüğü tutku yüzünden mi sadece..
hani o uzun zamandır kimsede göremediği tutkunun ışıltısı, yaşama karşı verilen enerjinin hissettirdiği tutku yüzünden mi..
adamın merakla sorduğu sorulardan, heyecanla dinleyişinden mi yoksa..
neden anlatıyordu tüm bunları kadın..
bilmiyordu..

bilmiyordu adam..
bilmiyordu kadın..
bilmiyordu, durmuyordu, susmuyordu.. yorulmuştu.. ama mutluydu..
ruhunu soymuştu kadın, usulca yardım etmişti ona adam..

gece yavaşça akmıştı sabaha..
karanlık son demlerini yaşıyordu..
hiç ummadığı bir anda, hiç ummadığı bir yerden söküp alıyordu şimdi kadını adam..
dili düğümleniyordu kadının..
yatay eksende düşleri.. düşey eksende tutkuları vardı..
tutkuları arttıkça düşleri de artıyor, düşleri azaldıkça tutkuları da köreliyordu..
gerçek gelmiyordu hiçbir şey..
kadının gözleri görmüyordu artık..
dili susmuş, ağzı kapanmış, söyleyecek sözcükleri bitmişti..
adamla sevişmeyi aklından bile geçirmemişti..
dokunmak ve hissetmek çok yabancıydı ona..
düşünmüyordu.. duymuyordu..
sigarası bıraktığı yerde tütüyordu adamın oysa..

gece yavaşça akmıştı sabaha..
karanlık son demlerini yaşıyordu..
hiç ummadığı bir anda, hiç ummadığı bir yerden söküp alıyordu şimdi kadını adam..
önce ruhunu sarmıştı usulca.. şimdi bedenini yavaşça..
çok sıcaktı.. nefesleri havaya yapışıp asılı kalıyordu..
pencereleri açık evin kıpırdamayan perdelerinin gerisinde..
bir adam ve bir kadın, yabancılıktan tekliğe dönüşüyorlardı..

hiç ummadığı bir anda, hiç ummadığı bir yerden söküp almıştı adam kadını..
bir aynanın karşısında gözlerini açtırıyordu..
"aç gözlerini ve bak kendine" diyordu..
"aç gözlerini, bak kendine, gör güzelliğini.."
kadın ağır ağır açtı gözlerini..
nefes alamıyordu.. hava çok sıcaktı.. terliyordu..
elleriyle saçlarını başının tepesinde toplamaya çalışıyor, başını geriye atıyor, daha çok nefese ihtiyacı varmış gibi ağzını açıyordu..
adam bir eliyle sırtına dayanak olmuştu kadının, diğer eliyle yüzünü tutmuştu, keskince gözlerinin içine bakarak akıtıyordu tüm tutkusunu kadına..
ve bak diyordu.. gör diyordu..
dili varmıyordu artık kadının okumaya..
duymak değil görmek istiyordu gerçekten kendini..
usulca açıyordu gözlerini..
ilk kez kendine bakıyordu bir aynadan..
ilk kez kendi gözlerinin içine..
yüzüne.. aralık duran dudaklarına..
çok sıcaktı.. nefes alamıyordu..
sonra adama dolandı gözleri..
bir daha ölmemek için ölmek diyordu..
bir daha kaybetmemek için kaybetmek belki de..

gece yavaşça akmıştı sabaha..
karanlık son demlerini yaşıyordu..
hiç ummadığı bir anda, hiç ummadığı bir yerden söküp almıştı kadını adam..
gün henüz batmamıştı birbirlerini ilk gördüklerinde..
şimdi yeni bir günü birlikte karşılamışlardı..
kadın uykuya daldı yorgun ama farklı bir huzurla..
adam içinde ömür boyu saklayacağı 'aynanın önündeki görüntü'yle ayrılıyordu pencereleri açık, perdeleri kıpırdamayan evden, yüzüne yerleşmiş umutla..

(HAGGARD - HIJO DE LA LUNA)

Huzurun Dili

2008-12-28T15:12:00.016+02:00

(CYNDI LAUPER - TRUE COLORS)

aslında kasım ayında bir haftasonu gittiğim Sapanca gezimi fotoğraflarla birlikte uzun ve gösterişli bir biçimde yayınlayacaktım blogumda..

ama hep yakındığım zamansızlık yüzünden, henüz fotoğraflarımın tamamını düzenleyememem sonucunda erteledim de durdum :)

bunu ertelerken Sapancada çektiğim bir fotoğraf, bir sergide yayınlanınca; en azından şimdilik bu önemli haberi kayıtlarıma not düşmem gerekti..

evet yukarıdaki fotoğrafım bir sergide yayınlandı..

benim ilk kez bir fotoğrafım sergide yayınlandığından dolayı da benim için çok önemli bir olay elbetteki bu :)

ben açılışa gidemedim, işimdeki yoğunluk sebebiyle izin alamadığımdan..

sergilenen fotoğrafımın tam olarak göründüğü bir fotoğraf da çekilmiş tesadüfen,
eğer olmasaydı üzülürdüm hakkaten..
ilk kez bir fotoğrafım sergilensin, ben açılışa gidemeyeyim göremeyeyim, bir kare bile olmasın elimde hatıra :)
neyseki birinin objektifine yansımışım :)

bu büyük proje hakkında da kısacık bir bilgi vereyim..

Projenin Adı: Griye Veda Renklere Merhaba
Projenin Amacı: Bursadaki tüm okullar ve hastaneler başta olmak üzere gri renkli duvarları renklendirmek..
gözlerin gri bomboş bir duvar yerine rengarenk güzel fotoğraflar görmesi..

ve bu projenin 2.ayağı da başarıyla tamamlandı perşembe günü:

Bursa Fotoğraf İmece Topluluğu'nun 2. Projesi olan Yıldırım İMKB Kız Meslek Lisesi'ne fotoğraf bağışı ve sergisi 25.12.2008 Perşembe Günü Saat:10.00 da yapılan Kokteyl ve törenle açıldı.
Fotoğraf sergisi gezildikten sonra Yıldırım İMKB Kız Meslek Lisesi Fotoğraf ve Grafik Bölümü öğrencilerine, Ceyhun İrgil tarafından derlenen "Dünyanın en önemli fotoğrafları" isimli fotoğraf gösterisi yapıldı.

(CYNDI LAUPER - TRUE COLORS)

Aramızda Casus Var

2008-12-19T13:25:00.007+02:00

(REGINA SPEKTOR - THAT TIME)

Karikatürize edilmiş karakterleriyle tam bir aptallıklar komedyası filmi..
Aslında her gün bir arada yaşadığımız insanların takıntılı ve saplantılı hallerinin abartılmış halleriyle görünümü..
Sanırım tam bir kara komedi Ethan Coen ve Joel Coen in son filmi: Burn After Reading ..
Sanırım Coen Kardeşler filmografilerinde çeşitlemeleri en bol yönetmenler :)
Bir önceki filmlerini düşünürsek (Oscar ı da kapan İhtiyarlara Yer Yok) ordan oraya zıplıyor kesinlikle bu kardeşler..
İyi de yapıyorlar :)

sadece filmdeki karakterleren bahsetmek istiyorum aslında ben ..

Chad: Masum yüz hatlarının ardında her zaman sakin bir acıyı ve gözlerinde de hüznü görmeye alıştığımız Brad Pitt i bu kez salaklığın zirvesinde bir tip olarak izlemek tuhaf geliyor önce insana.. :) saçlar kabarık fönlü ve meçli !! kulağından ipod unu, ağzından sakızını eksik etmeyen, 10 yaşındaki bir çocuktan farksız hareketleri, yüz ifadesi ve hatta düşünce yapısı ile casusluğa soyunursa ne olur gerisini düşünün artık :)

Linda: Güzel olmaya kafayı takmış orta yaşlı bir kadın.. bunun için bir dizi estetik ameliyat geçirmek zorunda ve sigortası doğal olarak estetik ameliyat bedelini karşılamadığından tek amacı bu parayı bulabilmek olan, ama aslında alt duygu olarak da bize ‘tek istediği şeyin gerçek yalansız bir sevgi olduğunu, ve ancak güzel bir kadın olursa sevileceğine ve aradığı aşkı bulacağına inandığını’ çok güzel hissettirebilen bir diğer budala karakterimiz Frances McDormand..

Osbourne: Filmdeki sanırım en normale yakın karakter John Malkovich di.. evet evet aşırı sinirli olması dışında normaldi, filmin sonunda işlediği cinayeti de aşırı sinirli olmasına vurursak :)
Alkol problemi yüzünden CIA deki görevinden atılan karakterimiz anılarından oluşan bir kitap yazmaya karar veriyor.. ve bundan sonra olaylar öyle bir karışıyor ki bir daha hiç toparlanmıyor..

Katie: John Malkovich in soğuk ve sert karakterli karısı rolünde de Tilda Swinton ı izliyoruz, ki bu kadar da despot olur bir kadın dememek imkansız.. yüzündeki ifadeden, bakışlarından ve hatta saç stilinden bile akıyor buzlar, bırrr :)

Harry: Ve George Clooney.. hayatı ve hatta sex hayatı konusunda takıntılı bir orta yaş erkeği.. tabiki filmin konseptine uygun olarak budala ve gerzek :) bu yakışıklı, karizmatik, tutkulu, takıntılı, budala erkek evli ve karısını internetteki arkadaşlık sitelerinden tanıştığı kadınlarla aldatıyor.. ki bunlardan biri de Linda.. bunlar da yetmiyormuş gibi Katie ile de uzun zamandır bir ilişkisi var.. tam bir aldatmaca çemberi gibi ortalık.. Katie dahil her kadına aynı hikayeyi anlatıyor Clooney: ‘karısıyla hiç anlaşamadıklarını, aralarındaki ilişkinin çoktan bittiğini, artık birlikte olmadıklarını, ama karısı çok iyi bir insan olduğu için onu üzmek istemediğinden, boşanmak için karısının istediği zamanı beklediğini..’
Katie dışında tüm kadınlar da bu yalanlara inanıyor..
zavallı iyi adam.. bir kadını üzmek istemediğinden boşanamıyor vah vah..
oysa ki evde hiç de anlattığı gibi bir durum yok, tam tersine, karısına sürekli onu sevdiğini söyleyen, deyim yerindeyse karısının kıçının dibinden ayrılmayan bir koca..

Ne kadar tanıdık bir hikaye değil mi??
Ama gerçek hayatta sarsıcı dramlar yaşanıyor bu gibi durumlarda, filmdeki gibi komedi değil..

Filmin en beğendiğim yerlerinden birini anlatmadan duramayacağım..
Harry yi 24 saat izleyen bir adam vardır peşinde.. Harry de bunu hep işiyle ilgili olduğunu ve bir ajan tarafından izlendiğini sanır.. filmin başından sonuna kadar hep izlenir ama adam.. filmin sonlarına doğru bu adamı yakalar Harry, ve ona zorla kim olduğunu söyletir..
Meğer karısı Harry'den boşanmaya karar vermiş, fakat mahkeme öncesi onun açıklarını yakalayabilmek için bir şirkete başvurmuş ve kocasını izlettirmektedir.. ki sorunsuzca ayrılabilsin ve hatta üstüne mal varlığı para durumları var..
Çünkü o dünya iyisi, üzülmesi istenmeyen kadının da başka bir erkekle ilişkisi vardır..
Fakat genelde olduğu üzre kadınlar karda yürüyüp izini belli etmeyen bir cins olduğundan bizim gerzek kocanın ruhu bile duymamıştır, bu başka adamın varlığını..
Evet bu sahneye bayılmıştım..
casus sandığı adamdan bu gerçekleri bir sokak ortasında öğrenen ve neye uğradığını şaşıran kocanın yüz ifadesi…
ohhh demiştim içimden nasıl güzel oldu..

Ama tabiki bu şok ve sarsılış bile bikaç dakika sürdü sadece..
çünkü bu tip erkekler hiçbir kadını gerçekten sevemedikleri için, toparlanmak amacıyla bir başka kadının kollarına atıverdi kendini ve unuttu bile.. zaten ona bu halde kucak açabilecek budala kadınlarımız da bolca mevcut olduğundan..
teselli eden kadınlar.. başka kadınların terkettikleri adamları teselli edici öteki kadınlar..

Film, bir casusluk hikayesinde olması gereken karışık olay kurgusunu da yine kara komediden hiç çıkmayarak verebilmiş..
bir hiç yüzünden CIA den başlayıp Rus konsolosluğuna kadar uzanan ve sonunda 2 ölümle noktalanan ama olayın içinin tamamen boş olduğu ve son geldiği noktada olayların asla gerçek anlamda çözülemeyecek kadar karıştığı bir casusuluk hikayesi :)

Filmin sonunda ne oldu biliyor musunuz:
Linda, estetik ameliyat olması için gereken parayı CIA den aldı !!
tüm o karmaşa, tüm ölümler.. her şey sadece Lindanın güzellik takıntısı yüzünden başladı ve sonunda kadın kafaya koyduğu şeyi allem etti kullem etti başardı :)

bu kara komedi den çıkarılacak şey:
1. Ava Giden Avlanır.
2. Kadınlardan Korkunuz
:)

(REGINA SPEKTOR - THAT TIME)